จริงๆวันนี้ผมไม่น่ามาที่นี่เลย…
เป็นอีกวันที่ผมมานั่งมองไอ้กันอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบตัวเดิมหลังมอนิเตอร์ ฉากนี้เป็นฉากของปันปันและกัปตันแต่ผมไม่ได้สนใจสองคนนั้นเลย กลับกลายเป็นอีกสองคนที่กำลังเตรียมตัวเข้าฉากอย่างโอบและกันที่ดึงความสนใจผมไปหมดสิ้น
ผมต้องทำยังไงวะในเมื่อไอ้คนที่ผมรักหมดทั้งใจมันดูจะปฏิบัติกับผมเหมือนกับคนอื่นๆที่มันสนิท
ไม่ได้ยินหรอกว่ามันพูดอะไรกัน ผมอยู่ไกลเกินไป
ไม่อยากรู้หรอกว่ากำลังหัวเราะเรื่องอะไรกัน ผมอยากอยู่ไกลๆเมื่อเป็นเรื่องนี้
ไม่อยากรู้สึกอะไรหรอก เพราะคงเป็นความผิดของผมเองที่ไม่ชัดเจนตั้งแต่แรก
มือเล็กกำลังวุ่นกับการจัดทรงผมให้คนตัวสูงกว่าซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไอ้กันระบายริมฝีปากโชว์ลักยิ้มน่ารักด้วยสีหน้าภูมิใจเมื่อทรงผมไอ้โอบออกมาดี อีกฝ่ายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะลูบศีรษะของไอ้กันอย่างอ่อนโยนก่อนจะจรดจมูกลงบนนั้น
หลายสิ่งที่ผมนึกว่ามีแค่ผมที่ทำ ทั้งแววตาท่าทางพวกนั้นผมรู้จักดีเพราะผมเคยเห็นมาแล้วทั้งหมด
เพราะผมเฝ้ามองมันมาแล้วทั้งหมด
ผมจึงอาจหลงคิดไปเองว่าทั้งหมดนั้นเป็นของผมคนเดียว
แต่จริงๆมันคงไม่ใช่
“ออฟ อย่ามาดราม่า”
พี่กวางพูดตัดบทดราม่าเศร้าๆเหงาหัวใจของผมเฉยเลย โอ้โห นี่กำลังอินขนาดนี้อะ หมดกัน!
“ก็พี่ดูลูกรักพี่ดิ ทีกับผมนะ ชิ”
“ทีกับแกอะไรออฟ กับแกน่ะมันทั้งออดทั้งคอยหยอด แล้วเพราะใครที่ทำให้น้องมันต้องตัดใจทำตัวห่างๆไปบ้างน่ะ ก็เพราะแกเองมั้ยหรือยังไง”
สาวผมสั้นกลอกตาขึ้นบนแล้วทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มทนใส่ผม เออผมยอมรับก็ได้ว่านี่ก็เขินแรงไปหน่อยอะ
“ก็มันไม่ชินปะ”
“แล้วมันไม่มีวิธีที่ดีกว่าทำหน้ารำคาญแล้วรึไง มีสมองก็ใช้บ้างไรบ้าง ฝ่อหมดยัง”
“โห ใจเย็นดิเจ๊ ด่าซะรู้สึกโง่เลย”
“นี่ จะบอกอะไรให้นะออฟ การที่เรารักใครสักคน อยากอยู่ใกล้เขา อยากไปวอแว อยากไปคลอเคลียน่ะมันไม่แปลกอะไรเลย แกนั่นแหละที่รู้ตัวช้า แกควรจะคิดได้โดยที่ไอ้กันมันไม่บอกด้วยซ้ำว่ามันชอบแก หรือเคยชอบแก”
“เอาแค่ชอบพอ ไม่ต้องมีคำว่าเคย เจ็บในใจ”
“จะอะไรก็ช่าง แต่ปรับปรุงตัวซะนะออฟ ไอ้เรื่องหัวร้อนนี่ก็เหมือนกัน วันนั้นน้องมันโกรธมากแกก็รู้ใช่ไหม กว่ากลับมาคืนดีกันได้พวกฉันจะเป็นลมเป็นแล้งนึกว่าจะไม่มีวันได้ปิดกล้องซะแล้ว”
พอได้ทีผู้จัดการสาวก็บ่นผมเสียยกใหญ่ ไม่ใช่แค่นี้นะครับแต่มีอีกยาว ยาวมาก บ่นไปบ่นมาผมเลยถือโอกาสปรึกษาพี่กวางซะเลย รายนี้ดูมีประสบการณ์มากกว่าผม
“แล้วพี่ว่าผมต้องทำยังไงให้มันเชื่ออะ ว่าผมรักมันจริงๆ”
“...”
“เอ้า เงียบทำไมอะ ผมแทบจะจนปัญญาจริงๆแล้วนะพี่กวาง ยิ่งวันนี้มันไปอ้อนไอ้โอบเหมือนกับที่เคยอ้อนผมอีกอะ จะให้ทำยังไงวะหึงก็หึงแต่ทำไรไม่ได้เพราะไม่มีสิทธิ์”
“...”
“นี่เจ๊เป็นไรอะ จู่ๆก็ใบ้แดก”
“ป่าปี๊เหลืออย่างเดียวที่ต้องทำเท่านั้นแหละ”
“ไอ้ชิบหาย มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตั้งแต่ป่าปี๊ถามพี่กวางว่าจะทำยังไงให้ผมเชื่อดีว่าพี่… เอ่อ…รักผม…”
หูของกันเปลี่ยนเป็นสีแดงแจ๋ขณะที่ใบหน้ามันก็ขึ้นสีระเรื่อราวกับคนขวยเขินเต็มพิกัด
อย่ามาให้ความหวังกูสิกัน...
ยิ่งมึงเขินกูยิ่งคิดไปไกลว่ามึงก็ยังรักกู
“งั้น… เอ่อ… กูต้อง.. ต้องทำไงอะ”
ละนี่กูติดอ่างทำไม
“บางทีกันก็คิดว่าป่าปี๊ฉลาดนะ แต่บางทีป่าปี๊ก็แอบโง่อะ”
“เอ้าไอ้กัน ด่ากูทำไม นี่พี่ออฟเองไง”
“ไม่อะ นี่ไม่ใช่พี่ออฟ นี่ป่าปี๊ของกัน”
“...”
ไอ้ชิบหาย ทำลายล้างเลเวลสูงสุด
“ป่าปี๊ลองกลับไปนอนคิดดูละกันว่าจะทำยังไงอีกให้กันเชื่อ กันให้เวลาหนึ่งอาทิตย์ ก่อนเราจะมีถ่ายรายการต่อไป”
พูดจบไอ้ตัวเล็กก็เดินออกไปเสียดื้อๆ โดยที่ไม่สนใจคนถูกล้อจากทั้งกองถ่ายของมันอย่างผมแม้แต่นิด
ผมนั่งคิดนอนคิดก็แล้ว เดินคิดก็แล้ว กินไปคิดไปก็แล้ว นี่กูยังเหลืออะไรที่ไม่ได้ทำอีกวะ ผมน่ะเปลี่ยนตัวเองไปมากพอสมควรเลยนะครับกับการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้
จากที่เคยเดินหนีมันผมก็ลองเดินไปหา
จากที่เคยปัดมือมันผมก็ลองจับดูบ้าง
จากที่ไม่เคยคิดไปหาใครโดยไม่จำเป็น ดูสิครับวันนี้ผมไปหามันที่กองถ่ายด้วยข้ออ้างโง่ๆว่าไปกินข้าวฟรี
ถามว่าท้อไม่ก็ไม่หรอกครับ มันยังไม่นานขนาดนั้น
ผมเข้าใจว่าผมคงต้องชดเชยเวลาให้กันตอนมันเคยชอบเคยรู้สึกดีๆและแย่ๆกับสิ่งที่ผมทำ
เข้าใจว่าต้องรอ
แต่มีคำถามที่ผมเฝ้าถามตัวเองว่ามันจะไม่ใช่แค่การแกล้งของไอ้ตัวเล็กที่แค้นเคืองผมมาแต่ชาติปางก่อน ไม่ใช่การหยอกให้ความหวังแล้วจากไปกับไอ้โอบ
แล้วผมก็กลับมานั่งคิดอีกรอบว่า...
ต่อจากนี้ยังมีอะไรให้ผมทำอีกไหม
//
จริงๆผมไม่ได้มาทันตั้งแต่ตอนพี่ออฟบอกว่ารักผมหรอกครับ ผมเริ่มเดินมาหาพวกเขาตั้งแต่ที่พี่ออฟหันไปหาพี่กวางด้วยประโยคที่ว่าอย่ามาดราม่า
ผมไม่ได้ชอบโอบหรอกครับใครๆก็รู้ดี และคนที่รู้ดีที่สุดน่ะควรเป็นพี่ออฟนะ แต่งี้แหละมั้งครับบางครั้งคนเราก็ไม่ฉลาดในบางเรื่อง อะไม่ได้หลอกด่านะ
“ไปแหย่เขามากๆระวังเขาหนีอีกรอบหรอก”
โอบพูดขึ้นเมื่อผมเดินกลับมาให้พี่เขารีทัชเมคอัพหลังจากคุยกับพี่ออฟเสร็จ สายตาของโอบไม่ได้มองผมเป็นอะไรอื่นนอกจากเพื่อนสนิท นี่เป็นสิ่งที่ผมมั่นใจ
“มันก็ต้องหยั่งเชิงบ้างปะวะ ดูที่พี่มันเคยทำกับกูดิ”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่มาเล่นกับกูเนี่ยระวังเขาจะเข้าใจผิด”
“เข้าใจผิดว่า?”
“ทำมาไม่เข้าใจ ไอ้นี่หนิ”
“เออๆรู้แล้วน่า นิดเดียวเอง ไม่ได้จะดึงดราม่าไรซะหน่อย”
“แล้วจะเล่นตัวทำไมเยอะแยะ กูมองมึงก็รู้ละว่าชอบพี่ออฟ ชอบมาตลอดซะด้วย”
“มึงจะพูดดังทำไมเล่า!”
“กูไม่พูดเขาก็รู้กันทั้งตึกละไอ้กัน มึงทั้งคอยประคบประหงม ตามติดแจ วันๆเฟสไทม์คุยกัน ก่อนนอนยังจะต้องโทรหา มีสร้อยข้อมือเสื้อผ้ารองเท้าคู่อีก เวลาพี่ออฟหายไปไหนมึงมองหาไม่ก็ถามตลอด กูยังต้องพูดอะไรอีก”
โอ้โห ไม่รู้จะตอบกลับยังไงเลยครับ
โอบเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ความลับของผม ตอนผมพยายามตัดใจจากพี่ออฟก็ได้มันเนี่ยแหละครับช่วยพาไปเที่ยวเล่นคลายเครียด
“อย่าล้อได้ไหมล่ะ”
“ไม่ได้ล้อครับคุณกัน เพียงแต่กูน่ะสงสัยว่าคนเขารู้ทั้งตึกขนาดนี้ทำไมพี่ออฟของมึงไม่รู้อยู่คนเดียววะ”
“เหอะ ซื่อบื้อไง”
“กัน มึงอะชอบพูดว่ามึงปากตรงกับใจ ทำอะไรตรงไปตรงมา แต่พักนี้มึงวางผงวางแผนเยอะแยะ ปากชักจะไม่ตรงกับใจละนะ”
โอบทำหน้าล้อเลียนปนเบื่อหน้าใส่ผมก่อนจะผลักหัวกันอย่างพอเป็นพิธี ไอ้นี่นะครับเห็นหน้าตาสุภาพๆงี้มันก็แสบใช่ย่อย กวนตีนมากด้วย
“กูก็แค่ไม่อยากให้เขาคิดว่าจะมาก็มา จะไปก็ไป”
“มึงอยากสำคัญน่ะถูกแล้ว แต่มึงต้องรู้ด้วยว่าถ้ามึงไม่สำคัญ เขาคงไม่แอบชอบมึงมานานก่อนมึงจะรู้ตัว และเขาคงไม่พยายามเปลี่ยนนิสัยตัวเองเพื่อมึงหรอก”
“มึงรู้ได้ไง”
“โอย ดูง่ายจะตาย มึงสองคนนี่บื้อพอกันอะ”
“ไอ้เพื่อนนิสัยไม่ดี”
“กูบอกบุญแล้วยังจะด่าอีก”
“เออๆขอบใจจ้าเพื่อนรัก”
ผมเข้าฉากถึงสามทุ่มก่อนจะเริ่มเก็บของกลับบ้าน วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่ต้องขับรถมาเองเพราะพี่ออฟมารับและไปส่งที่คอนโด
คือก็คิดนะว่าจะไม่ให้คิดไปไกลได้ไงวะ ดูเขาทำสิ
“เสร็จแล้วหรอเตี้ย”
ตาเรียวของพี่ออฟลืมขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าซึ่งเงยขึ้นจากแขน เมื่อกี๊คนตัวสูงคงกำลังฟุบนอนอยู่กับโต๊ะด้วยความง่วงและเบื่อน่ะครับ
นั่นสิ มารออะไรนานๆคนเราก็เบื่อสินะ
“อืม กลับกัน”
ผมไม่รู้จะพูดอะไรเพราะในหัวมีหลายอย่างตีกัน ผมเข้าใจนะว่าบางคนคงคิดว่าผมน่ะคิดมากไป จะทำให้มันยากทำไมกัน เรื่องแค่นี้เองไร้สาระ อะไรประมาณนี้
แต่คนที่เคยโดนปฏิเสธโดยคนๆเดิมซ้ำไปซ้ำมาน่ะ
ตอบผมหน่อยเถอะครับว่าผมควรคิดมากไหม
“เป็นไรมึง เหนื่อยหรอ”
พี่ออฟลูบหัวผมเมื่อเราขึ้นมานั่งกันบนรถ บอกตามตรงผมก็เหนื่อยแหละ ถ่ายซีรี่ย์ทั้งวันทั้งคืน ไหนจะต้องดูแลน้องกับยาย ทำนู่นทำนี่เยอะแยะไปหมด บางครั้งกว่าจะรู้สึกว่าเหนื่อยก็ตอนที่มีคนมาถามเนี่ยแหละครับว่าผมเหนื่อยหรือยัง
“อืม กันเหนื่อยนิดหน่อย”
ผมเสมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กของรถเก๋งซึ่งมีไอเย็นจากแอร์เกาะอยู่นิดหน่อย
“นอนพักซะ เดี๋ยวถึงคอนโดแล้วปลุก”
“ไปคอนโดพี่ออฟได้มั้ย”
ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดแบบนั้นออกไป ไม่ได้อยากให้เข้าใจผิดไปไกลนะครับแต่เวลาเหนื่อยๆบางครั้งผมก็อยากไปนอนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านหรือคอนโด
อยากไปที่ๆไม่คุ้นเคย
อยากไปที่ๆจะไม่ร้องไห้คนเดียว
“ห้ะ เอาจริงดิ”
“กันไม่อยากอยู่ห้องอะวันนี้ นะ..”
ผมบอกและหลบสายตาคู่นั้นโดยการปิดเปลือกตาลง
ไม่ค่อยอยากให้ใครเห็นมุมดราม่าเสียเท่าไหร่ คือจริงๆไม่ได้ดราม่าอะไรหรอกแค่มันเหนื่อยๆ ผมเป็นแบบนี้ค่อนข้างบ่อยช่วงตารางงานเยอะๆ มันคือความเครียดนั่นแหละครับ
“ถามได้มั้ยว่าทำไม”
“...”
“จะแวะเอาเสื้อผ้าก่อนไหม”
“ไม่อะ ที่ห้องพี่มีหนิ”
“โอเค”
เราเงียบกันไปสักพัก เหมือนพี่ออฟยังรอคำตอบของผมอยู่แต่ก็ไม่อยากจะตื๊อมากเพราะเห็นว่าผมเหนื่อย เขาเอื้อมมือข้างที่ไม่ได้ใช้ขับรถมากุมมือของผมเอาไว้และบีบเบาๆราวกับให้กำลังใจ
“กันแค่ไม่อยากกลับไปในที่ๆมีแค่ตัวเอง”
“...”
“และคิดว่าป่าปี๊ทำให้กันสบายใจได้”
มันเหมือนการสารภาพรักไหมผมไม่รู้
รู้เพียงแค่ถ้าพี่ออฟไม่ทำสิ่งเดียวที่เหลือนี่เสียที
ผมเอง… จะเป็นคนพูดมันออกไป
No comments:
Post a Comment