Thursday, 29 December 2016

[drabbleMB] Sorry

drabble   -    sorry   -




//




เธอคงพอรู้ ในสิ่งเหล่านี้
โดยไม่มีถ้อยคำบอกไว้


เธอคงพอรู้ จากทุกความเป็นไป
ในวันที่สองเราใกล้กัน




แบมแบมเคยบอกว่าคนเราควรจะหัวเราะมากๆยิ้มมากๆดีกว่ามานั่งทำหน้าบูดบึ้งซึมเศร้าไปวันๆ เขาพูดเสมอว่าชีวิตมันมีอะไรดีกว่าสิ่งแย่ๆไม่กี่เรื่อง


ผมเห็นด้วยนะ ชีวิตมันมีอะไรดีกว่าการเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและจะตายเร็วๆนี้ที่ไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่เหมือนกัน


ผมเห็นด้วยจริง มะเร็งก็แค่สิ่งแย่ๆเรื่องนึง 
แต่แบมแบมน่ะ เป็นทุกสิ่งดีๆของผม


“มาร์คโทรมลงปะเนี่ย นอนดึกหรอ”


เจ้าของตากลมพูดเจื้อยแจ้วพลางตักอาหารเข้าปากแล้วหันมาสบตาผมตรงๆก่อนจะกลับไปมองอาหารในจานแล้วตักเข้าปากอีกครั้ง


“ใครจะไปเหมือนแบม อ้วนเอาๆ”


“นี่เป็นห่วงก็ว่าแบมหรอมาร์ค นิสัยไม่ดีเลย”


แกล้งพองลมให้แก้มตุ่ยซึ่งก็ไม่รู้ว่าตุ่ยเพราะไขมันหรือเพราะลมเสร็จเจ้าตัวก็หันไปกินต่อด้วยหน้ามุ่ยๆ


“ล้อเล่นแค่นี้เอง มาร์คเล่นเกมเลยนอนดึกอะ แหะ”


“ก็เป็นซะอย่างนี้ ติดเกม เล่นให้ตายไปเลยนะ สมน้ำหน้า!”


“ฮะๆๆ”


“ยังจะมาขำ นี่แช่งนะ”


“ครับๆๆ ครับแม่ทูนหัว”


“จะไปไหนก็ไปเลยมาร์ค กวนตีน”


“ไปจริงแล้วอย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งละกัน”


เดี๋ยวก็ไปแล้ว คงไม่นาน


“ไม่มีวันนั้นหรอก ชิ มาร์คก็ไม่ไปไหนหรอกแบมรู้”


“ครับๆๆ ไม่ไปครับ”


ขอโทษนะ แต่ไม่ได้จริงๆ


ผมเลือกจะไม่ทำคีโมหรือรักษาอะไรไปมากกว่าการกินยาทั่วไปและไปตรวจทุกๆสัปดาห์ ในตอนที่ผมเจอมะเร็งน่ะมันก็ระยะสุดท้ายแล้ว คุณหมอเลยให้ผมเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะลองดูสักตั้งหรือช่างมัน


มาขนาดนี้แล้วผมว่าช่างมันเถอะ


อยากจะใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาจนกว่าจะหมดลมไป ไม่อยากจะต้องมากังวลอะไรมากมาย อีกอย่างถ้าผมร่วงจนหัวล้านแบมแบมต้องรู้แน่ว่าผมไม่สบาย


ใช่ครับ แบมแบมไม่รู้




แม้ในวันนั้น ยั่งยืนเพียงฝัน
เป็นแค่เพียงเมื่อวานผ่านไป
เธอคงพอรู้ไม่ว่านานเพียงใด
ไม่นานเกินไปให้ใจฉันจำ




ถ้าถามว่าทำไมไม่บอก งั้นผมขอลองถามคุณสักหน่อย
ความสุขของคุณ คุณทำร้ายเขาลงงั้นหรือ
ความสุขที่ยิ้มแย้มเสมอ เขาจะต้องมาทรมานจนกว่าผมจะจากไปงั้นหรือ 


ความสุขของผม… แบมแบมน่ะ…
คิดว่าปล่อยให้เขามีความสุขแทนผมจะดีกว่ามาก


“มาร์คๆ วันอาทิตย์ไปสวนสนุกกันปะ”


“วันอาทิตย์ไม่ว่างอะแบม วันเสาร์ได้ไหม”


“ทำไมช่วงนี้วันอาทิตย์ไม่ว่างตลอดเลย นี่ชวนเดทเลยนะ วันเสาร์แบมมีสอนอะดิ เด็กเขาเลื่อนมาเพราะวันศุกร์ไม่ว่าง”


“อ่า ไม่ได้อะแบม มาร์คต้องไปกับหม่าม้า”


ขอโทษนะที่ต้องโกหก
แต่มาร์คต้องไปโรงพยาบาล


“ถ้าถามคุณน้าแล้วตอบไม่ตรงกันโดนแน่”


“เชิญเลยครับ”



จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เมื่อครั้งมีเธอ
และฉันรู้สึกครั้งนี้ยังไง
ให้เป็นความคิดถึง แม้นานเท่าไหร่
เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ




“มาร์ค ไปเที่ยวกันไหม สักสามคืน”


“เมื่อไหร่ล่ะ”


“วันหยุดยาวที่จะถึงนี้เป็นไง”


“เอาสิ”


“เย้! งั้นแบมจองเลยนะ”


“ฮะๆ จองๆ เดี๋ยวเต็ม”




แต่พอถึงวันนั้น เราก็ไม่ได้ไป
เพราะอะไรหรือ เพราะร่างกายของผมทรยศอีกแล้ว




“มาร์ค อยู่ไหนแล้ว”


“แบม… มาร์คขอโทษ…”


“อะไรอะมาร์ค แบมจะออกจากบ้านแล้วนะ”


“แบม… มาร์คไปไม่ได้แล้ว ขอโทษจริงๆนะ”


“....”


“ไว้คราวหน้าได้ไหม มีงานด่วน..”


“มาร์คจะทำแต่งานก็เชิญนะ แบมไปคนเดียวก็ได้”


“แบม…”


“มาร์คบอกว่าจะไป แต่มาร์คก็ผิดคำพูดอีกแล้ว”


“ขอโทษ…”


“ถ้าจะพูดแค่นี้ก็จากกันด้วยดีเถอะนะ ลาก่อนนะมาร์ค”




ไม่ใช่ขอโทษที่ไปไม่ได้แต่ขอโทษที่พูดอะไรไม่ได้นอกจากนี้ ขอโทษที่ตอนนี้รวดร้าวไปทั้งร่างกาย ขอโทษที่แค่สนทนากันดีๆยังทำให้ไม่ได้


ขอโทษที่ทำให้ต้องร้องไห้



จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เพราะฉันไม่อาจ
ฝืนย้อนคืนวัน ให้หวนได้ใหม่
ทำได้เพียงคิดถึง นับจากนี้ไป
เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ




แบมแบมเคยบอกว่าคนเราควรจะยิ้มบ่อยๆหัวเราะเยอะๆ
แบมแบมเป็นคนยิ้มเยอะและหัวเราะบ่อย
แต่วันนี้แบมแบมคนนั้นกำลังร้องไห้ ผมรู้ดีว่าเขากำลังร้องไห้โดยไม่อายใครเพราะผม


แบมแบมคนนั้น คนที่ผมรัก


ผมหลับตาลงในที่สุด หลับตาเพราะเหนื่อยล้ามากเกินทน
ผมหลับตาและลืมทุกสิ่งยกเว้นใบหน้าของมารดาและคนรัก สองคนสำคัญที่เหลืออยู่ในชีวิตที่กำลังจะจบ


แบม… มาร์คขอโทษนะ


ขอโทษที่ไม่ได้บอก
ขอโทษที่โกหกจนวันสุดท้าย
ขอโทษที่ต้องให้ไปเที่ยวคนเดียว
ขอโทษที่ต้องให้แบมไปหาคนพิเศษคนใหม่
ขอโทษที่ต้องให้ชวนเขาไปนับดาวปีนี้
ขอโทษที่จับมือเอาไว้ไม่ไหว
ขอโทษในทุกๆเรื่อง
ขอโทษจริงๆ




ขอโทษที่เป็นได้เพียงความทรงจำ






//

Friday, 9 December 2016

[OS] my story



เรื่องราวของผมเกิดขึ้นในวันที่ผมเองก็ไม่คาดคิด


“ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ”


“ไม่มีครับ”


“งั้นผมนั่งนะ”


“เชิญเลย”




นี่เป็นบทสนทนาแรก ณ ร้านกาแฟเล็กๆแถวบ้าน
ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ผมเป็นคนธรรมดาซึ่งชอบดื่มกาแฟคนนึงเท่านั้น ไปร้านก็เอางานไปทำไม่ก็พกหนังสือไปอ่าน


แต่ใครจะรู้ ประโยคแรกต่อด้วยประโยคที่สองสามสี่
บทสนทนาก็เช่นกัน วันเวลาก็เช่นกัน




“ชอบดื่มหวานๆหรอ”


“?”


“เห็นสั่ง caramel macchiato”


“อ๋อ นิดนึง ไม่ค่อยดื่มกาแฟดำอะ ขมไปนิดสำหรับเรา”


“ตรงข้ามกันเลยแฮะ”




จากสรรพนามแบบห่างเหิน ก็กลายเป็นการเรียกอย่างสนิทสนม จากบรรยากาศชวนอึดอัดหน่อยๆในตอนต้น ก็ดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ




“ไปเที่ยวกันปะ”


“ไปไหน”


“ทัวร์ร้านกาแฟ”


“ชอบกาแฟขนาดนั้นเชียว”


“เดี๋ยวก็รู้”




จากทริปไปเที่ยวแรกของเรา กลับกลายเป็นการไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นกิจวัตรประจำวัน กลายเป็นเรื่องปกติที่จริงๆแล้วดูยังไงก็อาจจะไม่ค่อยปกติในความสัมพันธ์แบบงงๆนี้ จะว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ จะว่าคนรู้จักกันก็ไม่ใช่




“ไปเที่ยวกันปะ”


“ยังต้องถามอีกหรอ ละไปไหน”


“ทัวร์ร้านกาแฟ”


“อีกละ ชอบกาแฟขนาดนั้นเชียว”


“อืม แต่ชอบคนตรงหน้ามากกว่า”


“...”


“เงียบไมอะ ตกใจอ๋อ”


“นี่ชวนเดทมาตลอดปะวะเนี่ย”


“ใช่ เพิ่งรู้เหรอ เอ๋อ”


“...”




จากคนไม่รู้จัก
กลายเป็นคนรู้จักกันแค่ใบหน้า
กลายเป็นคนรู้จักกันแค่ใบหน้าและประโยคสั้นๆ
กลายเป็นคนรู้จักกันทั้งใบหน้า ประโยคยาวๆ และออกไปไหนมาไหนด้วยกัน


จากตรงนั้นมาถึงตรงนี้
บอกตามตรงผมไม่รู้ว่ามาถึงตรงนี้ได้ไง


จากวันนั้นมาถึงวันนี้
บอกตามตรงผมไม่ทันเตรียมใจ




เราไม่เคยบอกรักกัน
และผมไม่เคยคิดจะบอกรักเขา




“ไม่รู้สึกอยากพูดอะ ไม่ค่อยชอบคำนี้เลย”
เราสองคนต่างเห็นด้วยกับความคิดนี้
คำว่ารักของความรักนั้นสำคัญหรือ สำคัญมากหรือไร
เหตุใดทุกคนจึงอยากฟัง


สำหรับผมมันคือหลักฐานชิ้นเบาบางไร้น้ำหนัก
คำพูดของคนย่อมไม่มีสิ่งใดให้เชื่อถือ
ผมคิดเสมอว่าการกระทำของเขาให้ความมั่นใจผมได้


และผมคิดไม่ผิด 
มันเป็นแบบนั้นตลอดมา










เรื่องราวของผมจบลงในวันที่ผมเองก็ไม่คาดคิด


วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะหายใจ
เป็นวันสุดท้ายที่จะได้ยินเสียงของเขา


ตาสองข้างของผมบอดสนิทไปเสียแล้ว
หากแต่ใบหน้าในความทรงจำนั้นยังชัดเจน
ตาสองข้างของผมมองไม่เห็นเขาเสียแล้ว
หากแต่ใบหน้าของเขาฉายชัดในหัวใจผม


ตาสองข้างของผมบอดสนิท
ชีพจรเต้นช้าราวเหนื่อยแสนล้า
มือเท้าเย็นราวดวงอาทิตย์ในวันจากลา
ดั่งถึงครา ที่เราต้องจากกัน


มือของหนึ่งคนสั่นเทาอยู่ข้างตัว
“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
ผมได้แต่บอกเขาไปเช่นนั้น


ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน


ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
บอกใครหรือบอกตัวเองกัน






เราไม่เคยบอกรักกัน
และผมไม่เคยคิดจะบอกรักเขา


แม้แต่วันที่จะขาดใจ 
ไม่มีเหตุผลใดต้องพูดคำนั้น




“ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ”


“มีครับ”


“งั้นผมก็นั่งไม่ได้สิ”


“ทำไม่จะไม่ได้ ก็คนที่นั่งในนี้คือคุณ”




และนี่คือบทสนทนาสุดท้ายของเรา
ในวันที่ผมมองไม่เห็นและจะไม่อาจได้ยินเขาอีกต่อไป


แต่ใจยังคงรู้สึกถึงความรักของเขาจนกระทั่งการลาจาก

Wednesday, 19 October 2016

[OS] ถ้าเขาเป็นสิ่งของ



Do you feel it, too?
I’d rather not ask

Somewhere beyond the blue
Somewhere we might be two

Somewhere 
Out of nowhere
I will say it all to you


Love you - I admit I do. 


ผู้ร่วมห้องของผมเป็นคนชอบสมมติ
สมมติว่าตนเองเป็นสิ่งของ


“นอนนี่เลยไหม”


เขาถาม
เดาว่าวันนี้อาจจะอยากเป็นเตียงหรือเปล่า

ผมมองแสงที่ลอดเข้ามาในบานเกล็ด
ผมเหม่ออีกครั้ง

ยื่นมือไปแตะแก้มของอีกฝ่าย
ด้วยยิ้มอันอ่อนล้า
ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา


“ไม่มีหมอน”


เดินออกมาจากตรงนั้น
ตรงที่ที่บางครั้งสับสนเหลือเกิน

เดินออกมาสามเก้าก่อนจะเลี้ยวเข้าห้องข้างๆ
อยู่ใกล้กันเพียงแค่นี้
เพราะอยู่ใกล้กันเพียงเท่านั้น

อยู่ใกล้
บางทีก็ใกล้
ใกล้เกินจะฝัน
ใกล้เกินไปที่จะฝันถึงกันและกัน


ผมอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมอันคุ้นเคย
ผนังสีขาวเพดานสีขาวกับพื้นไม้
แสงเดียวกันลอดผ่านบานเกล็ดแบบเดียวกัน

แต่แสงห้องผมไม่ขยับ
ต่างจากในห้องของเขา

ผมยืนมองเตียงสีขาวสักพัก
หยิบหมอนแล้วหมุนตัวกลับ
วันนี้อยากนอนเตียงสีดำ
แน่นอนว่าเป็นข้ออ้าง




ก๊อกๆ


“คืนนี้อยากเป็นผ้าห่มไหม”


ถามไปก็ใจไหวๆ
ถ้าตอบว่าไม่คือหน้าแตก


“หึ”


คำตอบที่ได้คือรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในลำคอ
คนตรงหน้าลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียงสีดำ
แขนยาวยื่นมาทางผม

ทำได้แค่เดินเข้าไป
แล้วสวมกอดหลวมๆ


“เฮ้อ”


ถอนหายใจออกยาวๆ
พร้อมฝังใบหน้าลงไปกับไหล่ของอีกคน


รู้สึกเหนื่อย
จู่ๆก็รู้สึกเหนื่อย


“ไม่เห็นต้องไปเอาหมอนเลย”


“...”


“เป็นให้ได้อยู่แล้ว”


“...อือ”


ครางในลำคอเพราะน้ำตาเริ่มคลอเบ้า
เพราะเหนื่อย
ใจหนักๆชอบกล
กี่ทีก็ไม่อาจคุ้นเคย


สัมผัสบางเบาบนริมฝีปากเรียกให้สติกลับมาบ้าง
แต่แล้วสติก็หายไปอีกครั้ง

ริมฝีปากบดเบียดกัน
ราวกับจะปลอบประโลม
อ่อนนุ่มแต่หนักแน่น



“ไม่เป็นไร”


“...”


“วันนี้วันไหนก็เป็นให้ได้หมด”


“...”


“จะหมอน จะผ้าห่ม จะเตียง”


“...”


“ขอแค่บอกมา”


“...”


“...”


“...ฝันดี”



เป็นทุกอย่างอยู่แล้ว

โดยที่ไม่ต้องขอ
โดยที่ไม่ต้องเรียกร้อง
โดยที่ไม่ต้องพยายาม
เป็นทุกอย่าง


ถ้าเขาเป็นสิ่งของ
ผมขอเป็นผู้ใช้แล้วกัน


แต่คนกระด้างอย่างผมน่ะหรือ… 
จ้างให้ก็ไม่บอกหรอก




คำว่ารักพูดบ่อยๆกลัวจะไม่ซึ้งน่ะ



Sunday, 11 September 2016

[OS] When the wind blows


When the wind blows -






“วันนี้กินข้าวต้มกุ้งนะ”


“อยากกินอยู่พอดี”


“มาดูวิธีทำเร็ว เผื่อผมไม่อยู่พี่จะได้ทำเองเป็น”


“ไม่เอาอะ ถ้าทำเองเป็นเราก็ไม่ทำให้พี่กินสิ”


“งอแงไปได้ โตจนป่านนี้แล้ว”


“เร็วๆ หิวแล้ว”


“โว๊ะ ไม่ช่วยไม่ดูก็ไปนั่งรอตรงนู้นเลยไป”


“น่ารักที่สุด”


“เฮ้อ”




ผมชอบกินข้าวต้มกุ้ง
ชอบมากขึ้นไปอีกหากเป็นข้าวต้มกุ้งฝีมือเขา
จริงๆไม่ว่าอะไรที่เขาทำผมก็กินหมด
แม้มันจะมีรสชาติแปร่งๆหรือสุกเกินบ้างดิบไปบ้างก็ตาม

ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน
หรือเพราะหัวใจมีลางสังหรณ์ว่าจะไม่ได้กินฝีมือนี้ไปทั้งชีวิตก็เป็นได้



  
จากคนละฟ้า จากคนละแผ่นดิน 
กลับมาโบยบินข้ามไปสุดฟ้าจนได้พบกัน
อาจเป็นเพียงลม ที่พาเราพบพาน 
ให้เราได้รักกัน และให้ฉันต้องฝืนใจลา





พอไม่มีเขาผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
ไอ้ข้าวต้มกุ้งที่ควรจะอร่อยกลับเคล้าน้ำตาไปเสียหมด
ผมลองทำเอง พยายามจินตนาการว่าเขาหยิบจับอะไรใส่เข้าไปบ้าง 

ได้แต่พยายาม…แต่รสชาติโคตรห่วยแตก
ได้แต่พยายาม…แต่ทั้งหมดสูญเปล่าจริงๆ




อาจเป็นเพราะรัก ที่ผ่านมากับลม 
ผ่านมาเชยชม เพียงแผ่วพลิ้วแล้วมันก็จางไป
เก็บความทรงจำ เก็บงำในหัวใจ 
อยู่เพียงเดียวดาย ในเมื่อรักจากไปพร้อมสายลม





“วันนี้กินข้าวต้มกุ้งนะ”

เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยขึ้นพลางเดินไปเปิดตู้เย็นเตรียมอุปกรณ์เมื่อเวลาบนนาฬิกาใกล้ถึงหกโมง


“อยากกินอยู่พอดี”


“มาดูวิธีทำเร็ว เผื่อผมไม่อยู่พี่จะได้ทำเองเป็น”


“ไม่เอาอะ ถ้าทำเองเป็นเราก็ไม่ทำให้พี่กินสิ”

ผมเข้าไปอ้อนเข้าอย่างเคย แขนโอบรอบเอวบางจากด้านหลังอย่างหลวมๆ เอาคางแหลมไปเกยไหล่อย่างเคยชิน


“งอแงไปได้ โตจนป่านนี้แล้ว”


“เร็วๆ หิวแล้ว”

ผมฝังเขี้ยวลงบนผิวหนังอ่อนนุ่มอย่างหยอกล้อ พ่อครัวจำเป็นทำเสียงฮึดฮัดหน่อยๆแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมาย เขาบ่นตามแบบฉบับของเขาไปเรื่อย


“โว๊ะ ไม่ช่วยไม่ดูก็ไปนั่งรอตรงนู้นเลยไป”


“น่ารักที่สุด”

ฉวยโอกาสหอมแก้มไปหนึ่งทีให้คุ้มกับที่โดนบ่น


“เฮ้อ”






เมื่อเป็นความรัก ที่ไม่อาจเผยใจ 
เก็บมันเอาไว้ เก็บมันเอาไว้ ไม่อาจยอมให้เธอรู้





ผมรักเขามาก ไม่รู้ว่ามันมากเกินเส้นคำว่าพี่น้องร่วมสาบานไปมากแค่ไหนและเมื่อไหร่กันที่มันกัดกินหัวใจของผมไปหมดสิ้น

และผมคิดว่าเรารักกัน

ในดวงตาคู่นั้นผมมักมองเห็นอะไรบางอย่าง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่กล้าจะเผยให้ผมรู้ ไม่สิ… เขาไม่กล้าจะยอมรับมันเองเสียด้วยซ้ำ


จนวันหนึ่งผมเสียเขาไป
โดยไม่มีโอกาสให้บอกคำร่ำลา





เมื่อใดที่ลมพัด ช่วยผ่านมาหน่อยได้ไหม 
อยากให้คืนวันที่ดีเหล่านั้นได้หวนมา





เขาจากไปในวันที่เหมือนปกติของทุกวัน
ร่างบางในอ้อมกอดของผม ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งแน่นิ่งจนไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี

ผมกลัว
กลัวว่าเขาต้องไปจริงๆ
กลัวทั้งๆที่รู้ว่ามันคือความจริง

กลัวทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเขาได้จากไปแล้ว




เมื่อใดที่ลมหวน ที่เธอจะกลับมาหา 
เฝ้ารอเวลาที่ลมแห่งรักนั้นจะพัดพา 
มาอีกครั้ง




ผมตระเวนหาข้าวต้มกุ้งกิน
ร้านที่ว่าอร่อยผมก็ว่ามันไม่อร่อย
ทำเองก็รสชาติห่วยบรรลัย
ได้แต่นึกย้อนไปถึงมื้อสุดท้ายที่เขาทำเมนูนี้ให้ผมกิน



“...”


เขาพูดว่าวันนี้กินข้าวต้มกุ้งนะ



“อยากกินอยู่พอดี”


“...”


เขาอยากให้ผมไปช่วยทำและเรียนรู้วิธีทำ
เผื่อวันไหนเขาไม่อยู่… เช่นวันนี้


“ไม่เอาอะ ถ้าทำเองเป็นเราก็ไม่ทำให้พี่กินสิ”


“...”


เขาบอกว่าผมไม่โต
แต่ผมแค่อยากอยู่กับเขาไปเรื่อยๆ



“เร็วๆ หิวแล้ว”



“...”


เขาแกล้งทำเป็นฮึดฮัดไปงั้น ทั้งที่จริงๆผมได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวในอกของเขาเวลาผมสวมกอด


“น่ารักที่สุด”


“...”


เขาถอนหายใจ
ไม่ว่าจะด้วยความโล่งอกที่ผมเลิกกอดเลิกหอมเขา
หรือโล่งอกที่ไม่มีคนกวนในครัว
ผมก็เห็นเขาแอบยกยิ้มน้อยๆอย่างเก้อเขิน


ผมจำทุกอย่างได้ดี
บทสนทนาสุดท้ายของเรา

ผมพูดมันซ้ำๆ
แม้ทั้งในจินตนาการและในความเป็นจริง
ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแม้แต่ลมหายใจของอีกคน


ผมขอแค่ลมพัดเบาๆ
ขอให้ได้เขามาโอบกอดอีกครั้ง
ขอได้บอกคำว่ารักให้ฟัง

ขอแค่ได้เอ่ยคำนี้
คำที่ไม่เคยบอก

แค่คำเดียว



พี่รักเรานะ
รักมากจริงๆ








เฝ้ารอเวลาที่ลมแห่งรักนั้นจะพัดพา 
...มาอีกครั้ง


Saturday, 3 September 2016

[OS] ถ้าผมเป็นสิ่งของ




ใครๆอาจมองคำว่า ‘สิ่งของ’ ในความหมายลบเมื่อเอ่ยในขอบเขตของความรักหรือความรู้สึก คนส่วนมากจะบอกว่า ‘อย่าเห็นเราเป็นสิ่งของ’ เพราะสิ่งของนั้นไม่มีชีวิตและไม่มีความรู้สึก

สำหรับผมมันไม่ใช่

ผมชอบการเป็นสิ่งของและสิ่งของที่ว่านี้คือเฟอร์นิเจอร์ ยอมรับนะว่าไปหาหมอมาแล้วหมอก็บอกว่าเป็นโรคชนิดนึง ง่ายๆคือ mental disorder นั่นแหละ จะว่าผมหลงใหลในตัวเฟอร์นิเจอร์ก็ว่าได้

ผมเคยอยากเป็นเก้าอี้
อยากเป็นโซฟา 
อยากเป็นโต๊ะ
อยากเป็นเครื่องชงกาแฟ
อยากเป็นเครื่องซักผ้า

และเวลาที่ผมอยากเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ผมก็จะใช้เวลามากสุดครึ่งชั่วโมงในการเป็นสิ่งนั้น ก่อนจะตระหนักได้ว่า ‘เฮ้ย กูเป็นมนุษย์นะ’ 
อันนี้ก็ไม่รู้ว่าอาการหนักและน่าเป็นห่วงแค่ไหน แต่มันไม่ทำร้ายใครก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากมั้ง

เออแล้วมันก็มีอยู่คนนึงที่ทำให้อยากเป็นเฟอร์นิเจอร์และสิ่งของไม่กี่ชิ้นซ้ำๆกัน 


“นอนได้แล้ว นั่งเหม่ออะไรอยู่ได้ จะปิดไฟแล้วนะ”

เสียงจากเตียงข้างๆดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง อยากจะทำตัวเป็นโคมไฟตั้งโต๊ะที่หมุนคอได้แต่กลัวอีกคนจะรำคาญเสียก่อน


“นอนๆ”

ตอนนี้มองหน้าอีกคนแล้วอยากเป็นเตียง แต่ทำไม่ได้
ล่าสุดที่อยากเป็นเตียงให้เขาผมก็โดนถีบตกจากเตียงของจริงมาแล้ว เตียงอย่างผมตกพื้นน่ะเจ็บครับ


“แม่ง ทำไมวันนี้แอร์หนาวจังวะ”

เขาพึมพำเบาๆในความมืด แต่ผมที่ตอนนี้ไม่มีความง่วงได้ยินทุกอย่างชัดเจน อีกนิดจะทำตัวเป็นเครื่องอัดเสียงแล้ว

ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากนอนเฉยๆมองเพดานสีขาวสะอาด ณ จุดนี้กำลังคิดว่าตัวเองเป็นผ้าปูที่นอนครับ เหยียดความยาวเต็มเตียงเลย นี่สูงหรือเปรต


“มึง หรี่แอร์หน่อยดิ”

ในที่สุดเขาคงรู้ว่าผมยังไม่หลับ และทนความหนาวไม่ได้อีกต่อไป เลิกเป็นผ้าปูและหันไปมองเตียงข้างๆซึ่งถูกคั่นด้วยระยะห่างประมาณเมตรครึ่งก่อนจะละสายตาไปประเมิณระยะห่างระหว่างเตียงกับรีโมทแอร์


“ไกล”


“สัส ขาก็ยาว เดินไปหรี่แค่เนี้ยะ กูหนาวจะตายอยู่แล้ว”


“ไกล”


“ว้อย เรื่องของมึง กูนอนแบบนี้ก็...ได้…”

ปลายเสียงชะงักและเอ่ยด้วยความแผ่วลงมาก 
ไม่รู้ว่าเขาตกใจอะไรหรือช็อคเรื่องอะไร

ในเมื่อเขาหนาว ผมก็เป็นผ้าห่ม
ตอนนี้เลยปีนมาเตียงข้างๆทำตัวเป็นผ้าห่ม

เมคเซนส์ออก ใช่มั้ย


“อุ่นแล้ว นอน”

คนในอ้อมแขนก้มหน้าลงชิดอกผมเมื่อผมส่งแขนไปโอบรัดบริเวณเอวและไหล่ที่ไม่ได้อ้อนแอ้นแต่ก็บางกว่าผมพอสมควร

เวลาเขาหนาวผมเห็นเขาพันผ้าห่มกับตัวเหมือนดักแด้
ตอนนี้ผมเป็นผ้าห่ม ก็จะพันตัวเขาเหมือนดักแด้
แน่นอนว่าอุ่น เพราะคนในอ้อมกอดหลับไปแล้ว
จากที่ทำตัวเป็นผ้าห่มอย่างเดียวก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นหมอนด้วย เพราะเขาหนุนคอบนต้นแขนของผม


นี่สินะความหมายที่แท้จริงของ ‘หมอนผ้าห่ม’
...ไม่เลวเลยทีเดียว


คนรักของผมมุดเข้าหาไออุ่นอีกนิด มือเท้าและจมูกของเขาแอบเย็น ด้วยความที่ผมเป็นแอร์ได้แต่ปรับอุณหภูมิของแอร์ไม่ได้จึงเลือกที่จะปลุกคนในอ้อมกอด


“อืออ”

เขางอแงเวลาโดนปลุกจากนิทราเสมอ


“หรี่แอร์ดีกว่า เดี๋ยวไม่สบาย”


“...”

ดวงตาแสนงัวเงียจ้องหน้าผมชั่วครู่ก่อนจะพาดแขนลงที่เอวของผมแล้วมุดเข้าอ้อมอุ่นดังเดิม


“ไม่หนาวหรอ”


“มึงเป็นผ้าห่มของกูไม่ใช่หรือไง 
ทำตัวอุ่นๆสิ”


นี่ล่ะมั้งครับสาเหตุที่ผมอยากเป็นสิ่งของซ้ำๆ
เป็นโซฟาซ้ำๆเพราะเขาพิงแล้วบอกว่าสบาย
เป็นหมอนซ้ำๆเพราะเขาหนุนแล้วหลับยาว
เป็นผ้าห่มซ้ำๆเพราะเขาบอกว่าอุ่น

บอกคิดถึงซ้ำๆเพราะเขาจะทำหน้าไม่ถูก
บอกรักซ้ำๆเพราะเขาจะเขิน

กอดซ้ำๆเพราะเราต่างชอบกอดของกันและกัน


“อุ่นพอไหม”

ร่างโปร่งยกยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
ผมจุมพิตบางเบาบนกลุ่มผมหอมและหน้าผากมน


“อืม เป็นผ้าห่มจุ๊บได้ด้วยหรอ”


“เทคโนโลยีใหม่เฉพาะผ้าห่มผืนนี้ของมึงเท่านั้น”


“ก็ดี ไม่ยกให้ใครหรอกนะ”


“เป็นผ้าห่มแค่กับมึง”