Wednesday, 13 September 2017

[OS] Intersection

Intersection



[One Shot]



ในชีวิตหนึ่งเราได้เรียนรู้ว่าบนทางเดินต้องมีทางแยก

ไม่มีเส้นทางเดินไหนที่จะเป็นเส้นเดียวไปตลอด


แน่นอนว่ามีพบก็ต้องมีจาก มีร่วมทางก็ต้องมีห่าง



"มึงเอาไงต่อวะ"


"ต่อจากนี้หรอ"


"..."


"กูก็ยังไม่รู้เลย"


"มึงจะไปเรียนต่อไม่ใช่หรอ"


"กูหมายถึงมึง"


"..."


"จะอยู่ห่างกันยังไง ยังไม่รู้เลย"


"..."


"มึงล่ะ"


"กูก็ไม่รู้เลยจริงๆ"



บทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ไม่ไร้สาระท่ามกลางบรรยากาศโง่ๆของคนทื่อๆสองคน ไม่รู้สิ ผมว่ามันก็ดีนะ


วันนี้เรามาฉลองกับกลุ่มเพื่อนมหาลัยเนื่องในโอกาสเรียนจบ เป็นงานง่ายๆซึ่งจัดในสวนหลังบ้าน ไม่ต้องมีวิสกี้ชั้นดีบรั่นดีชั้นเลิศ มีแค่ส้มตำหน้าปากซอยกับเบียร์กระป๋องก็สนุกได้ 


ถ้าถามว่าผมเรียนรู้อะไรจากชีวิตมหาลัยบ้าง คำตอบคงไม่พ้นคำว่าการเดินทาง 


ผมเริ่มการเดินทางหลายการเดินทางพร้อมๆกัน

แต่ละเส้นทางใช้ร่วมกับคนๆหนึ่ง ไม่มีเส้นทางไหนเหมือนกันแม้แต่เส้นทางเดียว


แต่มันจะมีเส้นทางพิเศษ

กับคนที่เรียกได้ว่าพิเศษ


คนที่ทำให้อยากจะไปเรียนทำถนน เผื่อจะต่อเส้นทางร่วมกันให้ยาวขึ้นได้อีกนิด บางทีก็ขอแค่อีกนิดเดียว


เพราะต่างเป็นที่พึ่งทางใจให้กัน ยังไงก็ไม่อยากห่าง



"กูได้ทุนว่ะ"


"ที่ไหน"


"อเมริกา"


"จะไปไหม"


"ตัดสินใจอยู่"


"กูก็ได้งาน"


"อเมริกาหรอ"


"ใช่ก็เหี้ยแล้ว ฮ่าๆ"


"ที่ไหนอะ"


"สุขุมวิท"


"เงินดีไหม"


"รับได้"


"จะไปทำปะ"


"คงงั้น"







"กูเอาทุนดีมั้ยวะ"


"ละทำไมถึงจะไม่เอา"


"ไม่รู้ว่ะ"


"ลองหาข้อด้อยยัง"


"กูลังเลระหว่างทำงานกับเรียนต่อ"


"อ่าฮะ"


"อยากหาเงิน อยากลอง แต่ก็อยากเรียน"


"ร้อนเงินหรอมึงอะ กูปล่อยกู้ให้ก่อนมั้ย"


"ทำมาเป็น"


"แต่มึงเคยบอกอยากไปเรียนต่อไม่ใช่หรอ"


"อืมมม"


"ตอนนั้นมึงก็ไปซัมเมอร์ ดูมีความสุข"


"กูชอบไง"


"กูก็ชอบ"


"?"


"ชอบเห็นมึงมีความสุข"


"..."


"คว้าโอกาสเหอะ มันมาทั้งที ไม่รู้จะมาอีกเมื่อไหร่นะ"


"กูก็คิดงั้น"


"ละยังไงอีก"


"อะไรยังไง"


"หน้าตามึงเหมือนคนยังมีอะไรจะพูด"


"ก็จะคิดถึงมึง แค่นั้นเอง"


"นึกว่าอะไร"


"..."


"กูก็จะคิดถึงมึง"


"..."


"ไม่เอาน่า ไม่ร้องดิ"


"อะไร ใครร้อง"


"ไม่รู้ตัวจริงๆหรือกลบเกลื่อน"


"ไรของมึง"


"ทีนี้รู้ตัวยัง"


"อืม รู้แล้ว รู้ดีเลย"


"พูดเรื่องเดียวกันปะเนี่ย"


"รู้ดีเลยว่ากูต้องคิดถึงมึงมาก"


"มึงนี่นะ"


"อย่าลืมกันนะ"


"มึงจะบ้าหรอ มึงทั้งคนกูจะลืมได้ไง"


"แม่งเอ๊ย"


"กูรักของกูทั้งคน จะลืมได้ไง"


"มึงอะ..."



จากวันเป็นเดือนจากเดือนก็คงเป็นปี

จากหนึ่งปีเป็นสอง เป็นสาม อาจเป็นสิบ

ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะพาเรามาเจอกันอีกไหม

หากเจอกันอีกจะเป็นที่ไหน อย่างไร และเมื่อไหร่


ไม่รู้ว่าใจเราจะยังเหมือนเดิมไหม


แต่ถ้าถึงวันที่กลับมาเจอกัน

ทุกอย่างคงเหมือนเดิม

เหมือนเราไม่เคยห่างกัน




"ไงมึง"


"สูงขึ้นปะมึงอะ"


"อายุเท่านี้เอาไรไปสูง มโน"


"เอ้า ชมก็ว่า"


"จะไม่ถามกูอ่อว่าเป็นไงบ้าง สบายดีไหม"


"ถามทำไมคุยโทรศัพท์ทุกวัน"


"มันเหมือนกับตัวจริงหรอ"


"ไม่เหมือนหรอกแต่หักลบความคิดถึงได้"


"ดีๆๆ เอาที่สบายใจ"


"งั้นย้ายไปอยู่กับกู"


"เกี่ยวไร"


"ก็มึงบอกเอาที่กูสบายใจ"


"..."


"กูสบายใจที่จะอยู่กับมึงไง"


"ทำเป็นเล่น"


"เล่นไร เนี่ยเอากระเป๋ามึงขึ้นรถกูจะขับไปคอนโดละ"


"เอ้า ไม่ไปบ้านกูก่อน?"


"เอาของลงคอนโดกูก่อนแล้วเข้าไปหาแม่"


"พูดเหมือนเป็นแม่ตัวเอง"


"แม่ยาย"


"เดี๋ยวๆ ใครตกลงกับมึง"


"แม่มึง"


"..."


"ไม่ล้อเล่น แม่มึงอนุญาติให้ไปอยู่กับกูแล้วด้วย"


"เหี้ยเอ๊ย.."


"ทำไม ไม่อยากไปหรอ"


"เปล่าว้อย"


"ละทำไม"


"แค่นี้ก็ดูไม่ออก ห่า"


"..."


"กูเขิน"