Wednesday, 26 April 2017

what if I said no? #offgun | 03



ผมหวังว่าคงไม่ใช่
สิ่งที่กำลังรู้สึกเนี่ย
ผมหวังว่าคงไม่ใช่

“...แล้วกูกับมึง ก็ไม่เคยเป็นอะไรกันเลยด้วย!”

ความเกรี้ยวกราดและคำปฏิเสธของอีกฝ่ายทำให้ผมน้อยใจจนน้ำตารื้น สองมือหยิบกระเป๋าก่อนสองขาจะพาตัวเองออกมาจากบริเวณนั้น

ไม่อยากเห็นหน้า… คือประโยคที่บรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้ดีที่สุด 


“คัท! ดีมาก”

เสียงพี่แชมป์กระชากผมออกจากภวังค์ของการเป็นโรม 

มันควรจะเป็นแบบนั้น…
แต่ทำไม…
น้ำตาแม่งไม่หยุดไหล…

พี่กวางเดินมาดูผมที่เดินหนีตามบทออกมาไม่ไกลมากแค่ให้พ้นเฟรมของกล้อง ผู้จัดการส่วนตัวมีสีหน้าค่อนข้างตกใจเมื่อเห็นว่าผมยังคงมีน้ำใสๆไหลรินออกจากดวงตาแดงก่ำและไม่มีทีท่าจะหยุดง่ายๆ


“กัน เป็นอะไร”

พี่กวางเข้ามากอดปลอบผมพร้อมลูบหลังไปด้วย ไม่รู้เพราะอินเกินไปรึเปล่าจึงทำให้ผมเป็นแบบนี้

ผมกับพี่ออฟเราตกลงกันไว้ว่าจะเล่นจริงผลักแรงจริงเจ็บจริงเพื่อความเนียนและความเข้าถึงบท แต่อะไรไม่รู้ดลให้ใจผมสะดุดกับไอ้คำที่ว่าเราไม่เคยเป็นอะไรกัน

สับสนว่าใจผมหรือใจโรม

“ไม่รู้อะ… อึก ...พี่กวาง กันหยุดร้องไม่ได้”

“เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรากับออฟเปล่าเนี่ย เมื่อกี๊ก็เล่นสมจริงมากนึกว่าทะเลาะจริงๆ”

“ไม่นะ อันนั้น… ฮึก.. ตกลงไว้ก่อน… แล้ว”

“ใจเย็นๆ หายใจเข้าช้าๆ ลึกๆ เดี๋ยวจะเจ็บหน้าอก”

“เฮ้ย! ไอ้กันเป็นไร”

แม่ง… กูไม่อยากได้ยินเสียงมึงอะพี่ออฟ
แค่เสียงมึงที่ก้องในหัวตั้งแต่เมื่อกี๊ก็มากพอแล้วนะเว่ย

“พี่กวาง.. ไล่มันไปที”

“ห้ะ”

ไม่ใช่แค่พี่กวางที่ตกใจ ไอ้พี่จุมพลก็ตกใจเช่นกัน
แต่เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยอธิบาย ถึงจะใจร้อนไปบ้างแต่พี่ออฟก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล เขาคงเข้าใจแหละ

“ป่าปี๊ไปไกลๆก่อนได้ปะ กันขอเวลา”

“ไรของมึงเนี่ย มากับกูเลยมา”

“เฮ้ย ใจเย็นๆดิทั้งคู่เลย”

โคตรรู้สึกขอบคุณพี่กวางที่เข้ามาห้าม

“อะไรพี่กวาง ออฟไม่ได้หงุดหงิดอะไรเลยนะ”

คนคิ้วขมวดจนจะเป็นปมทำเสียงอ่อนลงก่อนจะทำท่าเหมือนพยายามปรับอารมณ์ให้เย็น

“แล้วแกจะลากน้องไปไหน น้องมันยังน้ำตาไหลพรากๆเนี่ย”

“ขอเวลาออฟยี่สิบนาที กลับมาไอ้กันน้ำตาหยุดไหลชัวร์”

“แต่…”

“มึงอะไม่ต้องแต่แล้วไอ้กัน มากับกู”

“ง่ะ… พี่กวาง…”

“เชื่อใจกูดิกัน”

“...”

“เฮ้อ ยี่สิบนาทีนะ ถ้ากลับมาน้องแย่กว่าเดิมฉันเอาแกตายนะ”

“เออน่า จะดูแลอย่างดีเลย”

ผมใช้หลังมือข้างซ้ายปาดน้ำตาลวกๆระหว่างที่พี่ออฟจับข้อมือข้างขวาจูงผมไปที่รถ ผมรู้สึกถึงหางตาที่เหล่มามองสักพักและสปีดการเดินที่ลดลง ถ้าบอกว่าเขาสงสารที่ขาผมสั้นและเดินตามไม่ทันก็คงใช่

เออ ใช่เวลามาตลกไหม

“ขึ้นรถก่อน”

“...”

เราขึ้นมานั่งบนเบาะหลังโดยหันหน้าเข้าหากัน จริงๆแล้วแค่เขาหันหน้าเข้าหาผมน่ะนะและผมยังคงใช้หลังมือเช็ดน้ำตาต่อไป

“เอ้าตาบวมหมดละ จะถูให้หวยออกเลยมั้ย”

“...”

“เป็นอะไร”

“...ไม่รู้”

“กูเล่นแรงไปหรอ ไหนมองหน้ากันหน่อยดิ๊”

“เปล่า… ก็ตกลงกันไว้แล้ว… แต่..”

“บอกว่าเวลาคุยกันให้มองหน้าไง”

มือใหญ่เอื้อมมาประกบแก้มสองข้างของผมและบังคับให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา ตาเรียวฉายความไม่เข้าใจและความเป็นห่วงอันดูมากมายที่ผมไม่เข้าใจ

“ป่าปี๊จะเป็นห่วงกูอะไรขนาดนั้นวะ”

“พูดอะไรของมึง”

“ก็… ปล่อยๆไปเดี๋ยวกันก็หายเองแหละน่า”

“ก็เพราะเป็นมึงกูถึงเป็นห่วงเนี่ย”

พูดด้วยหน้าตาจริงจังขนาดนั้นหมายความว่าไง

“ป่าปี๊แหละพูดอะไรของมึง”

ผมหลบตาพี่ออฟก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอีกครั้งแต่โดนคนโตกว่าทำหน้าดุใส่และยกมือมาตีมมือผมแทน

“กูบอกว่าอย่าถูไง แดงหมดแล้ว”

“ยุ่งน่า”

“ลามปามละไอ้นี่”

ผมเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาผมกับพี่ออฟไม่เคยจ้องหน้ากันตรงๆแบบนี้เลย ไม่ใช่ในระยะใกล้ขนาดนี้ และไม่ใช่เวลาที่ผมเป็นกันพี่ออฟเป็นพี่ออฟ ไม่ใช่ในบทปิ๊กโรม

“นี่พี่ออฟ ปล่อยกันได้ยัง”

“ทำไม”

“ทำไมอะไร”

“ทำไมต้องปล่อย”

“เอ้า ก็หยุดร้องแล้ว”

“อย่าโง่ดิ”

“จะด่าทำไม”

“มึนจริงมึง กูเช็ดน้ำตาให้อยู่เนี่ย”

“...”

“...”

“เช็ดเองได้”

“ไม่ทันละ เสร็จละ อะไปกันได้ละ”

พูดจบร่างสูงก็ผละออกก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและเดินลิ่วๆกลับไปหาพี่กวางโดยมีผมเดินตามอยู่ห่างๆ

“โอเคยังกัน”

“ดีขึ้นละพี่กวาง”

“ขอบคุณซักคำไม่มีอะ”

“ออฟ”

พี่กวางปรามอีกคนที่ใช้สายตากวนๆมองผมอยู่

“ขอบคุณนะพี่ออฟ”

ไอ้ผมมันไม่ใช่พวกปากแข็งน่ะนะ ไม่เหมือนใครบางคน
พี่ออฟนิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับหน้ากวนกว่าเดิม เขายักไหล่และหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ

“เรากับออฟมีอะไรมั้ยเนี่ย”

พี่กวางกลับมาถามผมอีกรอบ เธอไม่ได้เค้นอะไรมากนักเพราะรู้ดีว่าผมเป็นคนปากไม่แข็งเท่าไหร่และจะบอกเองถ้าผมต้องการ

“ไม่มี”

ผมตะหงิดกับความคิดชั่ววูบของตัวเองที่ว่า
หรือว่าปัญหาคือการที่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา...

ความรู้สึกที่ไม่อยากเผชิญมากที่สุด

ก่อนที่ผมจะได้คิดต่อและเราจะได้คุยอะไรไปมากกว่านั้นเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกลมากนัก แน่นอนว่าคือเสียงของคนตัวสูงที่เพิ่งเดินออกไปไม่นาน

“จะกลับบ้านมั้ยห้ะไอ้กัน!”

ผมหันไปมองคนที่หน้านิ่วคิ้วขมวดท่ามกลางแดดร้อนของกรุงเทพ ไม่เข้าใจมันเลยจริงๆว่าจะตีท่าเยอะทำตัวดุทำหน้าหงุดหงิดไปถึงไหน

จริงๆแล้วพี่ออฟใจดีจะตาย
จะเก๊กไปเพื่อใคร

นั่นสิ เขาใจดีจะตาย
โดยเฉพาะเวลาอยู่กับผมน่ะนะ




/



ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้กันมันร้องไห้เพราะอะไร
ผมรู้แค่ว่าผมไม่ชอบน้ำตาของมัน
น้ำตาของโรมในฉากน่ะไม่อะไรหรอก ยังไงมันก็คือการแสดง แต่พอพี่แชมป์สั่งคัทแล้วไอ้กันยังไม่หยุดร้องนี่ดิ

โทษตัวเองโดยอัตโนมัติเลยว่ะ

ในหัวผมคิดแต่ว่า เฮ้ยนี่กูเล่นแรงไปหรอ นี่กูนอกบทเกินไปหรอ นี่กูทำให้มันเสียใจจริงๆหรอ นี่กูทำให้ไอ้กันมันร้องไห้จริงๆหรอวะ

ถ้าเป็นแบบนั้น… 
แม่งโคตรไม่น่าให้อภัยตัวเอง

ที่ผมลากมันไปในรถเพราะรู้ว่ามันจะอารมณ์เย็นขึ้นเมื่ออยู่ในที่เงียบๆ แล้วไอ้กันมันก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่งอแง เห็นแบบนี้มันก็ผู้ชายคนนึงแหละครับ ไม่ค่อยร้องไห้นักหรอก

ผมอยากจะกอดปลอบมัน
อยากจะพูดปลอบมันกว่านี้
แต่แม่งคือกูทำไม่เป็นจริงๆอะ

แค่เห็นน้ำตาของมันมือก็จะสั่นละ

“ก็เพราะเป็นมึงกูถึงเป็นห่วงเนี่ย”

ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดนะ
ปกติง้างปากยังไงผมก็เป็นคนปากแข็ง
ปากแข็งโดยเฉพาะกับความจริง



เออ
นั่นแหละ



จะไม่บอกหรอกว่าชอบมัน. 
ไม่บอกหรอกว่าชอบจนใจสั่นทุกครั้งที่มันหยอก

ไม่บอกหรอก
ไม่บอกเด็ดขาด


เพราะไอ้กันมันไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย
แม้แต่นิดเดียว. 

Friday, 14 April 2017

what if I said no? #offgun | 02


02


ผมพาตัวเองขึ้นมาบนชั้นสิบสองของตึกสูงซึ่งเป็นที่พักอาศัยของนายกัน อรรถพันธ์

แล้วจะเป็นทางการไปเพื่อใคร

เอาเป็นว่าตอนนี้ผมนั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นมันละครับ กำลังนั่งเล่นเกมพร้อมกินขนมไปด้วย multi-tasking ด้วยนะเก่งอ๊ะป่าว คริ

“เอาน้ำมั้ย”

เสียงเจ้าของห้องผู้กำลังวุ่นวายกับการทำนมเย็นดังขึ้นหลังเคาท์เตอร์ครัวไซส์ไม่ใหญ่มาก

“เอานมเย็น”

“งั้นกินด้วยกันได้ปะน้ำแดงหมดแล้วอะ”

ผมพยักหน้าให้น้องไปส่งๆ ไอ้นี่มันแปลก ถ้าไม่ใช่กาแฟนี่กินซะหวานเชียว แต่พอเป็นกาแฟนะมันดื่มแบบกาแฟดำไรงี้เลยอะ ไม่ใส่น้ำเชื่อมซะด้วย ขมจนผมเบ้หน้าเวลาไปแย่งกิน

รังแกอะไร 
ผมเปล่า 
มันสมยอมเอง คริ

พอเปลี่ยนมาดูรายการสัพเพเหระพร้อมกินขนมถุงและน้ำเย็นๆไปเรื่อยๆรู้สึกหนังท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อน สักพักภาพเหมือนค่อยๆเบลอหายไป

“ปลุกกูด้วยนะกัน”

พูดไม่ดังมากและไม่ได้สนใจว่าคนฟังจะรับรู้หรือไม่ เอาเถอะ นี่ก็คอนโดไอ้กัน ถ้าผมไม่ตื่นมันก็มาปลุกเองแหละ

ฝันดี



/



เออ. พี่ออฟมันจะสบายไปปะวะ
เนี่ย เข้ามานั่งกินนอนกินห้องคนอื่น เผลออีกทีหลับไปละ
ถ้าไม่ติดว่าผมเป็นคนโทรชวนมันไปส่งเสื้อล่ะก็นะ

ผมนั่งเล่นอีกด้านหนึ่งของโซฟาไปเรื่อยๆก่อนจะไถตัวเอนลงและงีบหลับไปเช่นกัน แต่ด้วยความที่นอนในรถไปก่อนหน้านี้ทำให้ไม่นานผมก็ตื่น

ไอ้ไม่นานเนี่ยตื่นมาก็บ่ายสี่ละนะครับ
พี่ออฟมันจะหลับไปแข่งกับใครที่ไหนกัน

ผมชั่งใจอยู่พักนึงว่าจะเอาเสื้อไปส่งเลยดีไหมเพราะถ้ารอพี่ออฟตื่นคืออาจจะไม่ได้ไปส่งเพราะไปรษณีย์คงจะปิดก่อน ถึงผมคิดว่าจะไปส่งที่ห้างใกล้คอนโดแต่ก็ไม่อยากนั่งรถติดในเวลาคนเลิกงานกัน

แต่เห็นหลับแบบนี้ก็ไม่กล้าปลุกไง
ขับรถทั้งวันมันก็เหนื่อยไง นี่เข้าใจเลยไม่ขับไง

“ไปส่งเสื้อ เดี๋ยวมา รอกินข้าวเย็นก่อน”

ผมพึมพำคำที่กำลังเขียนลงบนโพสอิทก่อนจะนำมันแปะลงบนหน้าผากของคนพี่อย่างเบามือ ไม่เบาไม่ได้เดี๋ยวมันตื่นมาโวยวายใส่ คนอะไรขี้โวยวายชะมัด

เอาผ้าห่มที่ผมเพิ่งใช้เสร็จมาวางใกล้ๆตัวคุณจุมพลเผื่อเขาจะอยากใช้ (เรื่องอะไรจะห่มให้) แล้วผมก็หยิบกุญแจรถ เสื้อที่จะส่ง และของไม่กี่อย่างออกจากห้องไป

อะละทำไมกูโง่

ขึ้นรถเรียบร้อยเลี้ยวเข้าห้างแล้วเพิ่งนึกได้ว่า…
ลืมโทรศัพท์มือถือลูกรักนอนแอ้งแม้งอยู่ในห้องครัว

เชื่อปะว่าถ้าพี่ออฟตื่นมาไม่เจอผมมันก็จะโทรมา และพอโทรแล้วผมไม่รับมันก็จะหงุดหงิด และเขาก็จะไม่รู้ว่าโทรศัพท์ผมอยู่ในครัวเพราะเขาจะไม่เดินเข้าไปและผมเปิดระบบ do not disturb อยู่มันเลยจะไม่สั่นไม่มีเสียงอะไรทั้งสิ้น…

แต่เอาเถอะ แป๊บนึงก็กลับละปะวะ
ส่งเสื้อแค่ห้าสิบตัวเอง

รอไปก่อนนะพี่ออฟ



/



ตัดภาพมาที่คอนโดอีกครั้ง
ขณะนี้จุมพลคนคูลตื่นแล้วครับ
ก็ไม่รู้จะโฆษณาตัวเองบ่อยๆทำไม
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน

ตอนนี้เป็นเวลาสิบเก้านาฬิกาสิบสี่นาที ผมตื่นขึ้นมาท่ามกลางห้องมืดๆที่เงียบเชียบวังเวง 

ไอ้กันมันไปไหนของมัน

เหลือบมองผ้าห่มที่ผมเอามากอดไว้ก็นึกได้ว่าไอ้กันมันคงวางไว้ให้ก่อนจะลุกไปจากโซฟา มองไปที่ห้องนอนก็ไม่ได้เปิดไฟ และปกติถ้าผมมามันก็ไม่เข้าไปนอนในห้องหรอก ถึงผมจะหลับก็ตามที ห้องน้ำก็ดูจะไม่อยู่

แล้วมันไปไหนของมัน

นานนับสิบนาทีที่ผมพยายามโทรหามันแต่ก็ไม่ได้รับสัญญาณตอบรับใดๆจากปลายสาย นานจนกระทั่งเดินไปเข้าห้องน้ำและเจอความโง่ของตัวเองติดอยู่กลางหน้าผาก

‘ไปส่งเสื้อ เดี๋ยวมา รอกินข้าวเย็นก่อน’

ลายมือไม่หวัดแถมยังออกเรียบร้อยของกันเขียนตัวบะเร่อกลางโพสอิทซึ่งแปะอยู่กลางหน้าผาก

นี่กูโชว์โง่หรอ อุตส่าห์กระวนกระวายใจว่าน้องหาย
อะโธ่

เอ๊ะแต่กันไม่ชอบขับรถในรถติดๆ ปกติถ้ามันจะรีบไปส่งของโดยไม่อยากรอให้ผมตื่น(เพราะผมตื่นยาก)แสดงว่ามันจะรีบกลับก่อนเวลาเลิกงานของคนทั่วไป

นี่ทุ่มกว่า มันควรจะกลับละปะ
ละอะไร หยิ่งหรอวะไม่รับสาย
โทรไปสิบสายละไอ้นี่ วอนใหญ่ๆ
ถ้าเจอนะมึง...



แกร็ก


ในขณะที่ผมกำลังบ่นคนเดียวอย่างเอาเป็นเอาตายเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น มาละไอ้ตัวดี

“หายไปไหนมา”

“อ้าวตื่นละหรอ หลับขนาดนั้นกันนึกว่าจะไม่ตื่นละ”

“ละทำไมไม่ปลุก บอกให้ปลุกไง”

“ปลุกเดี๋ยวพี่ก็งอแงใส่กันอีกอะ ขี้โวยวาย”

“ใคร ใครงอแง ใช้คำไม่คูลเลย”

“เนี่ยเขาเรียกงอแง จะกินไหมข้าวเย็นอะ”

“ซื้อไรมา”

“คั่วไก่กับคั่วกลิ้งผักสด”

“เดี๋ยวนะ นี่มึงไปส่งของที่ไหนมา”

“เนี่ย ห้างใกล้ๆคอนโด”

“แต่ร้านคั่วไก่กับคั่วกลิ้งผักสดแม่งอยู่ไม่ใกล้กันและไม่ใกล้ที่นี่เลยนะ มึงขับรถไปมาหรอ”

“ไม่ขับแล้วจะได้กินไหมล่ะครับพี่จุมพลครับ”

มันยิ้มเอือมก่อนจะเทกับข้าวทุกอย่างใส่จานเซรามิคใบสีขาวสะอาดและเอาเข้าไปอุ่น แน่สิรถติดจนข้าวเย็นหมดชัวร์ ติดชนิดที่ว่าไปแค่หนึ่งกิโลฯใช้เวลาเกินครึ่งชั่วโมงแน่ๆ คอนโดมันก็ใจกลางเมืองเชียว

“ลามปามๆ นี่กูพี่มึงนะ”

“ก็นี่ไงอุตส่าห์ฝ่าดงรถติดไปซื้อของที่พี่ชอบมาให้ พอใจยัง ค่าจ้าง”

“เดี๋ยวๆ กูยังไม่ได้ทำไรเลย”

“ถือซะว่ากันจ้างมานอนเฝ้าห้องเล่น”

“โหย งั้นกูมานอนให้บ่อยๆเลย ใจน้องพี่ป๋ามาก”

“เฮ้อ… เห็นแก่กินนะเราน่ะ”

“ด่าได้เลยเพื่ออาหารพี่ยอม”

“ครับๆ กินได้ละ เดี๋ยวเย็นอีกรอบ”


เนี่ยแหละครับไอ้กันที่ผมรู้จัก
มันกวนตีน แต่ขี้แคร์
มันเหมือนไม่สนใจ แต่มันใส่ใจรายละเอียด
มันเหมือนจะเอาแต่ใจ แต่จริงๆแล้วขี้เกรงใจมาก
บ่อยครั้งการเดามันทำได้ยากเพราะกันเก่งการแสดงและมีกำแพงกั้นรอบตัวเสมอ เพียงแต่คนนอกอาจไม่รู้สึกถึง
และกันตรงหน้าผมรู้ดีไปหมดว่าผมชอบอะไร เกลียดอะไร

แต่ไอ้กันมันไม่ได้รู้ไปหมดทุกอย่างหรอกนะ…
เช่นคนที่ผมชอบ มันก็คงไม่รู้ว่าใคร

พอกินเสร็จผมก็เสนอตัวล้างจาน รู้สึกผิดอะครับมานั่งๆนอนๆให้เขาเลี้ยงข้าว อยากทำตัวมีประโยชน์บ้างถึงแม้การขับรถให้มันเกือบทุกวันจะเป็นประโยชน์มากแล้วก็ตามที

“กันไปอาบน้ำก่อนนะ”

“เออๆ”

ระหว่างที่กันอาบน้ำผมก็นั่งดูโซเชียลมีเดียไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาจบลงที่อินสตาแกรม ระหว่างไถ feed นิ้วก็มาสะดุดกับรูปของโอบเพื่อนรักซึ่งถ่ายกับกันน้องรักผู้กำลังขัดสีฉวีวรรณอยู่ในห้องน้ำ

โลเคชั่นร้านคั่วไก่

แหม ไหนบอกไปซื้อมาเอาใจกู ไปกับคนอื่นนี่หว่าาา
อะโถ่ๆๆๆ ไม่ใจเลย ไม่คูล!

ผมเบ้ปากในใจและนอกใจก่อนจะหันไปมองเมื่อไอ้กันออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขายาวธรรมดาๆที่มันใส่นอนประจำ

ถามว่ารู้ได้ไง ตอบเลยว่าเพราะกูคูลมาก

“มึงไปซื้อข้าวกับโอบมาหรอวะ”

ต้องยิงคำถามก่อนที่มันจะไหวตัวทัน

“ห๊ะ”

นี่มันก็ไหวไม่ทันเกิน มึนไรมึง มึนน้ำประปาหรอ

“กูเห็นในอินสตาแกรมไอ้โอบ”

“อ๋ออ ไม่อะ บังเอิญไปเจอกันที่ร้านคั่วไก่ โอบมันก็ชอบกิน”

“หูวว พรหมลิขิตบันดาลชักพา ดลให้มาพบกันทันใด~”

“กวนตีน”

แหนะ มีกลอตา

“นี่กูแก่กว่ามึงสามปีเลยนะ เล่นตีนเลยหรอ”

“ก็ทำตัวแบบเนี้ยะ”

“ไม่ชอบ?”

“เฮ้อ ไม่ใช่ไม่ชอบดิ”

“ชอบ?”

“ไม่เถียงกับพี่ละ นี่จะกลับยังมันดึกแล้ว ขับรถอันตราย”

มันพูดทั้งๆที่ผ้าขนหนูยังคงค้างอยู่บนหัว
จะเช็ดก็ไม่เช็ดให้เสร็จๆ หวัดแดกนะมึงใครซวย ก็กูอีก

“กี่โมงละวะ”

“ห้าทุ่มละ”

“เชี่ย กูอยู่จะครบวันละมั้ง ไปละ”

“อะนี่ไม่ได้ขอให้อยู่”

“พูดงี้… กูเปลี่ยนใจละ กูนอนนี่นะ”

“มีเสื้อผ้า?”

ผมเดินเข้าไปจับผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ลงบนเส้นผมเปียกๆของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ ถ้าจะคิดถึงความโรแมนติกเช็ดผมกลางค่ำคืนนี่ไม่มีหรอกครับขอบอก

กูหมั่นไส้ล้วนๆ

“ลืมหรอว่ากูขนมาไว้นี่สองสามชุด”

“กูไม่น่าหลวมตัวให้มึงมาปักหลักเลยพี่ออฟ… ไปๆ ไปอาบน้ำเดี๋ยวไม่สบาย”

ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำผมลงรูปคั่วไก่ด้วยแคปชั่นว่า ‘ฝากท้องกับน้องรัก’ โดยแท็กไอ้กัน และอีกรูปคือรูปชุดนอน ‘ลืมไปเลยว่าเคยขนมาไว้นี่’ แน่นอนว่าแท็กไอ้กันอีกครั้ง

ถามว่าทำไปทำไม 
ไม่รู้อะแต่กูสนุก จบมั้ย คึคึ



/



tumcial ฝากท้องกับน้องรัก
gun_attaphan ท้องหรอ จะคลอดยัง
tawan_v เดี๋ยวนี้เค้าท้องแทนกันได้ด้วยหรอวะ @gun_attaphan
tumcial @gun_attaphan @tawan_v สัส กุแค่อ้วน 


tumcial ลืมไปเลยว่าเคยขนมาไว้นี่
kwangatiporn อะไรยังไง ให้ไปส่งไม่ได้ให้ไปนอนค้าง
gun_attaphan @kwangatiporn ไม่ได้ชวนเลย ขอฟ้อง
tumcial @gun_attaphan @kwangatiporn ไม่ชวนแต่ยอมให้เอาชุดมาเก็บในห้องนาเวย คุคุ
gun_attaphan @tumcial ปะปี๊ไปศรีธัญญาหน่อยมั้ย


คืนนั้นไม่รู้อะไรยังไง นอนข้างกันแต่ก็คุยกันผ่านคอมเม้นในไอจี ผมไม่ค่อยเข้าใจและคิดไปว่ามันเองก็คงไม่ค่อยเข้าใจ 

เข้าใจอะไรน่ะหรอครับ 
ก็รอยยิ้มที่ลอยอยู่บนหน้านี่ไง
ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ามันเกิดจากอะไร

และไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าชอบไออุ่นที่แผ่มาจากอีกฝ่ายมากกว่าการนอนคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…

Wednesday, 12 April 2017

what if I said no? #offgun | 01


หมายเหตุ: แท็กฟิคในทวิตเตอร์คือ #ออฟกันนี่ยังไง นะคะ กิกิ



01


“คัท!”

เสียงพี่แชมป์ผู้กำกับดังผ่านโทรโข่งมากระทบประสาทหูของนักแสดงผู้กำลังอินในบทบาทอย่างพวกผม ฉากนี้คือฉากที่ปิ๊กพ่นน้ำใส่โรม ผมก็คิดนะว่าไอ้พ่นน้ำเนี่ยพี่ออฟมันสนุกมากมั้ย ไอ้ผมนี่เปียกทั้งหน้าของจริง

“ว้อยพี่ออฟ จะพ่นอะไรเยอะแยะ”

“อ้าวก็ให้มันสมจริงไง”

“หรออ กันคิดว่าฉากนี้พี่เป็นตัวเองมากกว่าเป็นปิ๊กอีก ทำหน้าสนุกขนาดนี้”

พี่ออฟยักคิ้วหลิ่วตาในแบบที่มีแค่มันเท่านั้นที่ทำได้ ผมเคยลองทำนะ รู้สึกตะคริวจะกินหน้าอะ เกร็งไปหมดทุกส่วนตั้งแต่ปากยันไรผม

“เออก็กูเองไง”

ไม่ทันขาดคำมันก็พ่นน้ำใส่ผมอีกละ ดีนะที่ฉากนี้ผ่านในเทคเดียวไม่งั้นหน้าผมได้เปียกน้ำลายพี่ออฟจนสิวขึ้นก่อน

“เขาไม่ได้จ้างให้พี่มาเล่นเป็นตัวเองมั้ยล่ะ”

“จ้าา พ่อนักแสดงชายยอดเยี่ยม พ่อรางวัลออสการ์”

“กวนตีน”

“พูดจาไม่เพราะเลย”

“พี่จะไม่กวนกันสักวันไม่ได้หรอ”

“ไม่อะ นี่ความสุขกู”

“...”

“อะคึคึ”

“เฮ้อ…”


หลังจากเลิกกองพี่กวางก็เดินมาหาและย้ำตารางสำหรับวันพรุ่งนี้อีกรอบ พูดถึงพี่กวางนี่เป็นคนขี้ชงมาก ผมอยู่กับอิปะปี๊ทีไรพี่กวางจะโผล่มาชงตลอด แฟนเซอร์วิสน่ะสำคัญ พี่เขาบอกมางี้ 

นั่นไงพูดไม่ทันขาดคำพี่กวางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายอะไรอีกละ ผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรหรอกนะ คิดซะว่ามันก็ส่วนหนึ่งของงาน จะมีก็แต่คุณจุมพลที่เขาชอบฟึดฟัดชอบทำหน้าตารำคาญ 

มันก็สนุกดีออก ปกติก็สนิทกันอยู่แล้วจะคิดอะไรมาก


“เอ้าจับมือน้องซิออฟฟฟ”

พี่กวางแหย่พี่ออฟเล่น ทุกคนในชีวิตจุมพลจะรู้ว่าเขาไม่ชอบการจับมือเอามากๆ และไม่ค่อยถนัดสกินชิพเท่าไหร่

“เรื่องสิพี่กวาง จับละได้ค่าตัวมั้ยก็ไม่”

“ยึกยักจริงเชียว เอามือมา”

ผมเข้าไปยื้อยุดฉุดกระชากมือของพี่ออฟให้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮู้ดด้านหน้า พี่ออฟเปลี่ยนเอามือไพล่หลังทำให้แขนผมโอบรอบเอวของเขา คนโตกว่าชะงักไปนิดนึงทำให้ผมงงไปด้วยว่ามันชะงักอะไรของมัน

แต่ช่างเถอะตอนนี้ผมได้มือคุณจุมพลมาแล้ว
ตัดไปประมูลจะได้กี่ตังค์นะ อะล้อเล่น

พี่กวางทำหน้าฟินต่างจากพี่ออฟที่หน้าบูดโดยสิ้นเชิง 


“พี่กวางอันนี้ไม่ลงได้มั้ย”

“ทำไมอะ โมเม้นต์”

“ออฟหน้าเอ๋ออะ ไม่คูลเลย”

“กันก็ว่าปกติปะพี่ออฟ”

“มึงว่ากูหน้าเอ๋อปกติหรอเตี้ย”

“ยังไม่ได้พูด แต่จะรับไปก็ได้”

“เอ้าๆ ไม่ต้องทะเลาะๆ ฉันไม่ลงก็ได้แต่ขอเก็บไว้ เดี๋ยวส่งให้พวกแกด้วย คิคิ”

“ท่านแม่จะส่งมาทำไมหรือขอรับ”

พี่ออฟเลิกคิ้วใส่พี่กวาง คนอะไรมันจะหน้าหาเรื่องได้ตลอดเวลาขนาดนี้วะ งงใจ

“เอ้าก็โมเม้นต์ เผื่อสักวันพวกแกมานั่งดูแล้วสปาร์คกันจริงๆไง ลาภฉันล่ะ”

“ท่านแม่นี่ขี้มโนนะครับ”

ผมพูดบ้าง นี่ไม่ได้ว่านะเพราะมันคือความจริง

“ที่งี้ล่ะเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย”

“แน่นอน เนอะน้องโกมิน”

“ว้อย เอาเรื่องนี้มาล้ออีกละ”

เคยเล่นละครจักรๆวงศ์ๆตอนเช้ามันผิดหรอ! ฮะ!!

“เชิญตีกันไปค่ะ ฉันจะกลับบ้านละ บาย อย่าลืมกินข้าวด้วย ออฟไปส่งน้องด้วยนะ”

จู่ๆคุณพี่กวางก็จรลีออกจากบริเวณที่เรากำลังเล่น(?)กันไปเลย ไม่วายหันกลับมาตะโกนใส่

“คร้าบบ ไม่บอกก็ทำอยู่แล้วคร้าบบ”

“บ๊ายบายพี่กวาง เจอกันพรุ่งนี้”

แยกย้ายกับพี่กวางเสร็จผมกับคนพี่ก็เดินมาเก็บของเตรียมออกจากกอง ผมเดินตามขายาวๆของพี่ออฟมาจนถึงรถและกำลังจะเปิดประตู

“ใครบอกจะไปส่ง”

อะไรของมัน

“อ้าว เมื่อกี๊พี่บอกพี่กวางหนิ”

“แต่ตอนนี้พี่กวางไม่อยู่แล้ว กูจะทำอะไรก็ได้”

หน้าแม่งกวนตีนมากจนอยากจะเข้าไปทาบบาทา

“เออไม่ไปก็ได้วะ”

ขี้เกียจเถียงกับมันอะ เหนื่อยก็เหนื่อยหิวก็หิว
จะเอาไปฟ้องแฟนคลับว่าพี่ออฟแม่งใจดำ
แต่ขณะที่ผมหมุนตัวเตรียมเดินออกมาเรียกแท็กซี่ก็มีมือใหญ่ขว้าแขนผมไว้และไม่วายออกแรงดึงเข้าหาตัวอีกคน

“มึงนี่นะ กูล้อเล่น”

“เฮ้อ”

ไม่รู้จะพูดไรถอนหายใจใส่หน้าแม่ง

“โห่ไรวะ ขี้งอนไปได้ เดี๋ยวพาไปกินของอร่อย”

“เอาไงก็เอาอะ กันง่วงละ หิวด้วย”

“ตกลงจะง่วงหรือจะหิว”

“ไม่ขอเลือก”

“ขึ้นรถๆ”

พี่ออฟเอามือมาผลักหัวผมเล่นก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งด้านคนขับ ผมได้ยินเขาพึมพำอะไรสักอย่างคล้ายๆแบบ 
‘ปกติก็ไปส่ง จะงอนอะไรของมัน’

ไม่ได้งอนเว้ย ง่วง หิว จะพาลละ

“แอบนินทาหรอ”

“อะไร้ เปล๊าาา”

ดูมันดิ… ถ้าไม่ติดว่าห่างกันสามปีผมนี่ไม่อยากเรียกพี่ออฟว่าพี่เลยจริงๆ 


/


ไอ้กันหลับไปแล้วครับ รวดเร็วสมกับที่มันพูดว่าง่วง 

จริงๆก็น่าง่วงอยู่หรอกนะเพราะวันนี้ถ่ายกันแต่เช้า แถมไอ้กันก็ต้องมาขึ้นรถที่คอนโดผมยิ่งทำให้มันต้องตื่นเช้าขึ้นไปอีกระดับ ตอนแรกผมก็งงนะว่าทำไมมันไม่ขับเอง แต่พอเห็นหน้าง่วงๆแล้วเก็ทเลยอะ

ถ้าปล่อยให้ขับมาตอนเช้าเสาไฟคงไม่รอด

“กัน ไอ้กันเว้ย”

“...”

ตื่นมาคุยหน่อยมั้ย กูรู้สึกเหมือนคนขับรถอะเห้ย

“กัน มึงจะกินอะไร”

“...”

“นี่มึงหลับหรือตาย”

ผมเอามือไปจับๆตรงหน้ามันแบบไม่ได้มองเพราะสายตายังจับจ้องไปที่ถนนหนทาง วันนี้รถเยอะอีกละ ชนแม่งหมดเลยดีมะ โว่ย

“...หือ”

“จะกินอะไร”

“ก็ปะปี๊บอกจะพาไปกินของอร่อยละจะมาปลุกถามกันทำไมเนี่ย จะนอนน”

คนอายุน้อยกว่างอแง ปากสีชมพูสดที่ตอนแรกผมคิดว่ามันทาลิปแต่ปรากฎว่าไม่ได้ทาเบะแรงมาก 

ปกติในชีวิตจริงๆแบบที่ไม่ได้ไลฟ์หรือมีพี่กวางคอยตามถ่ายไปโปรโมทไอ้กันมันไม่ได้เรียกผมว่าปะปี๊อะไรแบบนั้นหรอก ที่คงไว้ก็มีแค่ความขี้อ้อนเรี่ยราดเนี่ยแหละ 

อ้อ เว้นไว้แค่ตอนมันง่วงหรืองอแงเนี่ย มันจะหลุดคำว่าปะปี๊ออกมาเยอะหน่อย

“ครับคุณชายอรรถพันธ์ เชิญนอนให้สบายเลยครับ”

กวนตีนมันไปงั้นอะ ความจริงแล้วผมไม่ใช่คนกวนเรี่ยราดไร้กาลเทศะอะไรขนาดนั้นนะเว่ยอย่าเข้าใจผิด อายุอานามก็ 25 แล้วผมก็มีมุมนิ่งๆเยอะอยู่ มีแต่ไอ้ลิงข้างๆเนี่ยที่ชอบมากวนผม

นินทาได้ไม่ทันขาดคำไอ้กันก็ขยับตัวหันมาทางผมแทน มันเอาหัววางไว้ตรงที่วางแขนตรงกลาง ส่วนมือพาดมาเกาะที่แขนข้างซ้ายของผมซึ่งไม่ได้จับพวงมาลัยอยู่

ไม่รู้ชาติที่แล้วเกิดเป็นโคอาล่าหรืออะไรยังไง เกาะได้เกาะ กอดได้กอด อีกนิดจะสิงร่างกูละมั้ยหืม

ดีนะกูชอบขับรถมือเดียว ไม่งั้นตายคู่แน่มึง

ขับๆจอดๆในรถติดมาสักพักก็ถึงร้านโปรดผม ไอ้กันก็ยังคงเกาะแขนข้างซ้ายของผมอยู่ นี่มันคิดว่ามันเป็นใคร แฟนก็ไม่ใช่ กูหวงตัวเป็นนะเห้ย

“ตื่นไหมล่ะมึง รถก็ดับเครื่องแล้วเนี่ย เฮ้อ”

ผมพูดเสียงเบาก่อนจะแกล้งเปิดเหม่งให้มันตื่น และได้ผลชะงักมากๆเมื่อคนน้องสะดุ้งขึ้นมาราวกับมีสปริงติดตัว

เรื่องเปิดเหม่งเนี่ยมันร้อนรนกว่าไฟไหม้บ้านอีกมั้ง

“ปะปี๊!”

“ไรมึง ไปๆ เร็วๆ กินข้าว ก่อนท้องไส้จะขาด”

“ปลุกดีๆไม่ได้หรือไงเล่า”

“ปลุกดีๆมึงไม่ตื่นหรอกกัน เร็ว”

ไอ้นี่ก็ชักช้า มัวแต่แต่งผม ทำอย่างกับจะไปเจอแฟนคลับ

“รอแป๊บสิวะพี่ออฟ ไปแล้วๆ”

พอมันตื่นเต็มตาปะปี๊ก็กลับมาเป็นพี่ออฟเช่นเคย
จริงๆแล้วมึงเป็นไบโพลาร์ใช่มั้ยวะ

อีกอย่างที่แตกต่างคือจริงๆตอนที่มันตื่นเต็มตาและมีสติอยู่ครบน่ะ แม้เราจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย

มันไม่เคยมาวอแวจับมือถือแขนผมหรอก 



/



เมื่อกินเสร็จแล้วผมก็ขับรถมาส่งมันที่คอนโดตามที่สัญญาเอาไว้ ไอ้กันมันจะอยู่คอนโดแค่วันที่มีถ่ายละครเพราะบ้านมันไกล วันไหนที่จะเจอกันนอกรอบแบบไปช้อปปิ้งคือมันจะขับรถไปเจอผมที่นั่นเลย

“พรุ่งนี้เจอกันมึง”

“ครับพ่อ ขับกลับดีๆล่ะอย่าไปชนหมาที่ไหน”

“เดี๋ยวกูชนหมาในปากมึงก่อนเลยดีไหม”

“อะล้อเล่น แบร่”

ใครว่ามันใสๆวะไหนมาแก้ไขข้อมูลดิ๊

“ไปเลยมึง ขึ้นไปเลย”

“ไม่ต้องรอส่งกันหรอกน่าปะปี๊ แหม่”

“มึงจะมาเซอร์วิสอะไรตรงนี้ แฟนคลับก็ไม่มี กูขนลุก”

“เออไปก็ได้ บาย”

บทจะไปก็ง่ายเหลือเกิน กูปวดหัว

ผมมองกันเดินเข้าไปในล็อบบี้คอนโดแล้วจึงออกรถมุ่งกลับคอนโดตัวเอง เริ่มง่วงละ ตอนนี้บ่ายๆเองกลับไปงีบสักพักคงจะดี

แต่แล้วความคิดนี้ก็ต้องพับเมื่อคนที่เพิ่งลงจากรถโทรเข้ามา นี่กูยังไม่ออกจากบ่วงมึงอีกหรอ

“อะไรของมึง กูยังไม่ออกจากบริเวณคอนโดเลยเนี่ย”

[คิดได้ว่าตอนเย็นต้องไปส่งเสื้ออะ ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ]

“กูได้ค่าจ้างปะ”

[อะเดี๋ยวเลี้ยงข้าวเย็น]

“แล้วอะไรอีก”

[จะเอาอะไร]

“อืมมมมม…”

[หอมแก้มหนึ่งทีเป็นไง]

“ถุย! บ้านมึงสิ”

[พูดจาไม่เพราะ อะๆแถมเลี้ยงสตาร์บัคอีกแก้ว พอใจยัง]

“ดีมากน้องรัก”

[รีบวนรถกลับมาได้ละ]

“กูกลับไปงีบก่อนไม่ได้หรือไง”

[ก็งีบที่ห้องกันก็ได้มั้ยล่ะ รถติดเดี๋ยวพี่ก็เบี้ยวกันอีก]

ไอ้นี่… ไม่เชื่อใจกูเลยจริงๆ
แต่มันก็พูดไม่ผิดหรอกครับ 

“เออๆ”

พูดไปงั้นอะนี่ไม่ได้เลี้ยวออกแต่แรก
หักพวงมาลัยหลายรอบทำไมเสียเวลา!

[กุญแจยังไม่หายใช่ปะ]

“เออๆ เดี๋ยวขึ้นไป”

ผมควานหาสิ่งที่ต้องการในกระเป๋าสะพาย พอเจอแล้วก็หยิบแค่เงินและโทรศัพท์ออกจากรถก่อนจะเดินเข้าไป

แหม่ พูดเหมือนกูชอบทำของหาย
ใครมันจะไปกล้าทำกุญแจสำรองห้องมึงหายกัน

what if I said no? #offgun | 00


00



*



คนที่เข้าหา คือคนที่รู้สึก

คนส่วนมากมักคิดแบบนั้น
แต่บางครั้งมันกลับตรงกันข้ามเสียเหลือเกิน
เพราะในกรณีของเรานั้นน่ะ…

คนที่เล่นได้ คือคนที่ไม่รู้สึกอะไรแต่แรกต่างหาก

แม้มันจะเริ่มแบบนั้น
แต่ก็อาจไม่ได้จบแบบนั้นเสมอไป

สุดท้ายแล้วใครจะรู้สึก
ใครจะไม่รู้สึก
ก็สุดแล้วแต่ใจเถอะครับ



*

Wednesday, 5 April 2017

นกกระเรียนในขวดโหล


ถ้าพูดถึงออริกามิหรือการพับกระดาษแบบญี่ปุ่นผมจะนึกถึงของขวัญสมัยเด็กที่เคยเพียรพยายามหนักหนาจนกว่าจะส่งมอบ

ขวดโหลใสใบไม่ใหญ่แต่ใหญ่พอให้เกินขอบเขตมือน้อยของเด็กวัยซน แก้วใสบรรจุกระดาษหลากสีพับทบกันเป็นดาว

บรรจุความรู้สึกของเด็กตัวเล็กที่คิดแค่ว่า 
...อยากจะทำให้


ความหวังจะเป็นจริงไหมถ้าผมอธิษฐานกับดาวหลายดวงตรงหน้านี้ คำขอจะเป็นจริงไหมหากผมวิงวอนกับดาวกระดาษหลากสีซึ่งเกิดขึ้นจากความพยายามของผมเอง


ขอให้ความสุขเกิดจากตัวเอง


ผมขอแค่นี้ไม่มากไปใช่ไหม
คิดว่าคงไม่มากไป เพราะหัวใจก็มีอยู่ดวงเดียว
ไม่มากไปหรอกเนอะ แค่นี้เอง
จะเอาไปฝากไว้กับใคร ดูแลเองได้ ทะนุถนอมเองได้

พอได้แล้วมั้ง
กับการมีความสุขเพราะเขา



"ให้"

คำเดียวสั้นๆไม่ต้องมีพิธีรีตอง ซื่อและตรง
สองมือยื่นขวดโหลสีใสที่คุ้นหน้าคุ้นตามาตั้งแต่เด็กๆ แน่นอนว่าในขวดนั้นบรรจุกระดาษพับมากมาย

คราวนี้ไม่ใช่ดาวหากเป็นนกกระเรียน
เขาบอกพับครบพันตัวจะสมหวัง


"ถึงพันตัวมั้ยเนี่ย"

คนตรงหน้าถามด้วยกิริยาหยอกเย้า


"ไม่ครบ"


"อ้าว แล้วจะอธิษฐานได้ไงอะ"


"ไม่รู้"


"อ้าว"


ไม่ต้องอธิษฐานหรอก
บอกแค่ตัวเอง

ไม่ต้องหวังหรอก
ยังไงก็ไม่มีวันเป็นจริง

เพราะฉะนั้นไม่ต้องอธิษฐานขอความสุขหรอก
เมื่อรู้อยู่แก่ใจว่ายังไงสิ่งนั้นก็จะไม่มา


"จะสมหวังไม่สมหวังมันขึ้นอยู่กับมึงต่างหาก"

บอกไปแบบนั้นเพราะเขาควรที่จะสมหวัง
บอกไปแบบนั้นเพราะขณะนั้นความสุขของผมคือเขา





/




"อารมณ์เสียชิบหาย"

อีกคนฟึดฟัด ใบหน้าตึงเครียด อารมณ์ขุ่นมัว
ผมได้แต่ยื่นมือไปแตะ หวังแค่ให้อารมณ์ร้อนเย็นลง

อีกคนถอนมือออก
ผมจึงขยับเข้าไปกอดเขา 
กอดที่ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรไหม


"ใจเย็นๆ"


"ไม่ช่วย ขยับออกไป"


คำพูดนั้นทำให้ผมคลายแขนสองข้างออก
คลายกอดหลวมแล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
คลายกอดที่รู้แล้วว่าไม่ช่วยอะไรเลย


"อืม"

มีเพียงเสียงขานรับ
ไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านั้น
อีกคนดั่งไฟ
ผมเป็นดั่งน้ำ

สงสัยเหมือนกันว่าน้ำจะจมน้ำได้ไหมนะ
เพราะตอนนี้เหมือนหายใจไม่ออกเลย




/




ผมนั่งมองนกกระเรียนในขวดโหลวางอยู่จุดเดิมเป็นเวลาหลายปี นกกระเรียนยังคงมีรูปร่างเดิม เพิ่มเติมเพียงสีกระดาษซึ่งซีดจากลง

เหมือนกับใจของคนล่ะมั้ง
เมื่อให้ไป วางไว้ อยู่ที่เดิม
อาจมั่นคง ไม่เพิ่มเติม แค่เลือนลาง


"นั่งเหม่ออะไรหืม"

คนที่รัก ยังไงผมก็รักเขาอยู่ดี
เป็น present tense เพราะเป็นข้อเท็จจริง
เสมอมาและเสมอไป

ถึงอย่างไรก็คงรัก

จากอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อโดนพาลใส่กลับกลายเป็นใสเท่าขวดโหลแค่พอถูกทำดีด้วยนิดๆหน่อยๆ
ไอ้หัวใจนี่มันยังไงกันนะ มีใครเคยสงสัยแบบผมไหม


"ไม่มีอะไร"


"พูดน้อยทุกที"


"ไม่มีไรให้พูดนี่"


"กินข้าวกันมั้ย"


"อืม"


"กินไร"


"ไรก็ได้"


"วันนี้อยากกินไรเราเลี้ยงเอง"


"ตามใจคนเลี้ยง"


"งั้นกินซูชิ"


"อืม"


สุดท้ายใจที่เป็นของเรา
กลับตามใจเขาเสมอ
สุดท้ายใจที่อยู่กับเรา
กลับตามตัวเขาไปเสมอ

ซึ่งนั่นไม่ดีเลยจริงๆ
ไม่ดีสำหรับวันที่ต้องจาก
ไม่สวยงามสำหรับวันที่ต้องพราก
เพราะได้ฝากของที่เขามีอยู่แล้ว


ในตอนนั้นผมคิดได้ว่า
ถึงเอากลับมา ใจของผมก็ไม่อยากอยู่กับผมแล้ว

เพราะแบบนั้นแทนที่จะได้ใจตัวเองกลับมา
ผมยอมไม่มีอะไรกลางอกเลยเสียดีกว่า
ให้มันเป็นช่องว่างซึ่งไม่ต้องเติมเต็ม
ให้มันเป็นช่องว่างซึ่งอัดแน่นด้วยอากาศ

อย่างไรแล้วก็ดีกว่าได้ใจซึ่งไม่ใช่ของเรา
ใช่ไหมล่ะ?



/



ผมหยิบข้าวของออกมาจากห้อง
เก็บสิ่งสุดท้ายซึ่งคือขวดโหลใบเก่าติดมือมา
เป็นการจากลาโดยไม่บอกกล่าว

ก่อนจะหนีโดยนิรันดร์ ผมนำนกกระเรียนหนึ่งตัวออกมาจากขวดโหลสีใสซึ่งมีฝุ่นเกาะ 
กระดาษสีจางๆถูกกางออกให้กลายเป็นแผ่นตรงอีกครั้ง
ในนั้นมีข้อความเขียนไว้


'คือความรัก'


ตั้งใจบอกเช่นนั้น
มิใช่กับเขาเพราะเขาไม่มีวันคลี่กระดาษออก
บอกกับตัวเอง
ณ ขณะรัก... ณ ขณะนั้นคือรักจริงๆ
ณ ขณะนี้ก็เช่นกัน


คือความรักของผม
เท่านั้นจริงๆ


คือตัวผมซึ่งเปรียบเหมือนนกกระเรียนกระดาษที่คลี่ออกแล้ว แม้จะกลับมาเป็นแผ่นตรง แม้จะอยากให้มันคืนสู่สภาพเดิม

แต่ไม่ได้

เมื่อพับแล้วจึงเป็นรอยกรีด 
ยิ่งพับไว้นานรอยกรีดยิ่งชัดเจน
ซ้ำร้ายถูกขีดเขียน
จารึกเอาไว้ด้วยตัวเองว่าเป็นอย่างไร

เพราะฉะนั้นผมจึงหยุด
หยุดการพับตัวเองเป็นรูปทรงให้เขา
หยุดใจเราซึ่งมีแต่รอยกรีด
เลือกจะพอก่อนที่จะไม่มีอะไรพอดี

พอได้แล้ว
พอกับการให้ใครเขามาระรานตรงนี้

ไม่ต้องการ
ผมไม่ต้องการอีกแล้ว
ไม่ต้องการให้ใครเข้ามา. 




ลาก่อนที่รัก
จากคนที่น่าจะรักคุณไปอีกนาน

จากคนที่ยื่นตอนอวสานโดยไม่มีคำลา.