ถ้าพูดถึงออริกามิหรือการพับกระดาษแบบญี่ปุ่นผมจะนึกถึงของขวัญสมัยเด็กที่เคยเพียรพยายามหนักหนาจนกว่าจะส่งมอบ
ขวดโหลใสใบไม่ใหญ่แต่ใหญ่พอให้เกินขอบเขตมือน้อยของเด็กวัยซน แก้วใสบรรจุกระดาษหลากสีพับทบกันเป็นดาว
บรรจุความรู้สึกของเด็กตัวเล็กที่คิดแค่ว่า
...อยากจะทำให้
ความหวังจะเป็นจริงไหมถ้าผมอธิษฐานกับดาวหลายดวงตรงหน้านี้ คำขอจะเป็นจริงไหมหากผมวิงวอนกับดาวกระดาษหลากสีซึ่งเกิดขึ้นจากความพยายามของผมเอง
ขอให้ความสุขเกิดจากตัวเอง
ผมขอแค่นี้ไม่มากไปใช่ไหม
คิดว่าคงไม่มากไป เพราะหัวใจก็มีอยู่ดวงเดียว
ไม่มากไปหรอกเนอะ แค่นี้เอง
จะเอาไปฝากไว้กับใคร ดูแลเองได้ ทะนุถนอมเองได้
พอได้แล้วมั้ง
กับการมีความสุขเพราะเขา
"ให้"
คำเดียวสั้นๆไม่ต้องมีพิธีรีตอง ซื่อและตรง
สองมือยื่นขวดโหลสีใสที่คุ้นหน้าคุ้นตามาตั้งแต่เด็กๆ แน่นอนว่าในขวดนั้นบรรจุกระดาษพับมากมาย
คราวนี้ไม่ใช่ดาวหากเป็นนกกระเรียน
เขาบอกพับครบพันตัวจะสมหวัง
"ถึงพันตัวมั้ยเนี่ย"
คนตรงหน้าถามด้วยกิริยาหยอกเย้า
"ไม่ครบ"
"อ้าว แล้วจะอธิษฐานได้ไงอะ"
"ไม่รู้"
"อ้าว"
ไม่ต้องอธิษฐานหรอก
บอกแค่ตัวเอง
ไม่ต้องหวังหรอก
ยังไงก็ไม่มีวันเป็นจริง
เพราะฉะนั้นไม่ต้องอธิษฐานขอความสุขหรอก
เมื่อรู้อยู่แก่ใจว่ายังไงสิ่งนั้นก็จะไม่มา
"จะสมหวังไม่สมหวังมันขึ้นอยู่กับมึงต่างหาก"
บอกไปแบบนั้นเพราะเขาควรที่จะสมหวัง
บอกไปแบบนั้นเพราะขณะนั้นความสุขของผมคือเขา
/
"อารมณ์เสียชิบหาย"
อีกคนฟึดฟัด ใบหน้าตึงเครียด อารมณ์ขุ่นมัว
ผมได้แต่ยื่นมือไปแตะ หวังแค่ให้อารมณ์ร้อนเย็นลง
อีกคนถอนมือออก
ผมจึงขยับเข้าไปกอดเขา
กอดที่ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรไหม
"ใจเย็นๆ"
"ไม่ช่วย ขยับออกไป"
คำพูดนั้นทำให้ผมคลายแขนสองข้างออก
คลายกอดหลวมแล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
คลายกอดที่รู้แล้วว่าไม่ช่วยอะไรเลย
"อืม"
มีเพียงเสียงขานรับ
ไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านั้น
อีกคนดั่งไฟ
ผมเป็นดั่งน้ำ
สงสัยเหมือนกันว่าน้ำจะจมน้ำได้ไหมนะ
เพราะตอนนี้เหมือนหายใจไม่ออกเลย
/
ผมนั่งมองนกกระเรียนในขวดโหลวางอยู่จุดเดิมเป็นเวลาหลายปี นกกระเรียนยังคงมีรูปร่างเดิม เพิ่มเติมเพียงสีกระดาษซึ่งซีดจากลง
เหมือนกับใจของคนล่ะมั้ง
เมื่อให้ไป วางไว้ อยู่ที่เดิม
อาจมั่นคง ไม่เพิ่มเติม แค่เลือนลาง
"นั่งเหม่ออะไรหืม"
คนที่รัก ยังไงผมก็รักเขาอยู่ดี
เป็น present tense เพราะเป็นข้อเท็จจริง
เสมอมาและเสมอไป
ถึงอย่างไรก็คงรัก
จากอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อโดนพาลใส่กลับกลายเป็นใสเท่าขวดโหลแค่พอถูกทำดีด้วยนิดๆหน่อยๆ
ไอ้หัวใจนี่มันยังไงกันนะ มีใครเคยสงสัยแบบผมไหม
"ไม่มีอะไร"
"พูดน้อยทุกที"
"ไม่มีไรให้พูดนี่"
"กินข้าวกันมั้ย"
"อืม"
"กินไร"
"ไรก็ได้"
"วันนี้อยากกินไรเราเลี้ยงเอง"
"ตามใจคนเลี้ยง"
"งั้นกินซูชิ"
"อืม"
สุดท้ายใจที่เป็นของเรา
กลับตามใจเขาเสมอ
สุดท้ายใจที่อยู่กับเรา
กลับตามตัวเขาไปเสมอ
ซึ่งนั่นไม่ดีเลยจริงๆ
ไม่ดีสำหรับวันที่ต้องจาก
ไม่สวยงามสำหรับวันที่ต้องพราก
เพราะได้ฝากของที่เขามีอยู่แล้ว
ในตอนนั้นผมคิดได้ว่า
ถึงเอากลับมา ใจของผมก็ไม่อยากอยู่กับผมแล้ว
เพราะแบบนั้นแทนที่จะได้ใจตัวเองกลับมา
ผมยอมไม่มีอะไรกลางอกเลยเสียดีกว่า
ให้มันเป็นช่องว่างซึ่งไม่ต้องเติมเต็ม
ให้มันเป็นช่องว่างซึ่งอัดแน่นด้วยอากาศ
อย่างไรแล้วก็ดีกว่าได้ใจซึ่งไม่ใช่ของเรา
ใช่ไหมล่ะ?
/
ผมหยิบข้าวของออกมาจากห้อง
เก็บสิ่งสุดท้ายซึ่งคือขวดโหลใบเก่าติดมือมา
เป็นการจากลาโดยไม่บอกกล่าว
ก่อนจะหนีโดยนิรันดร์ ผมนำนกกระเรียนหนึ่งตัวออกมาจากขวดโหลสีใสซึ่งมีฝุ่นเกาะ
กระดาษสีจางๆถูกกางออกให้กลายเป็นแผ่นตรงอีกครั้ง
ในนั้นมีข้อความเขียนไว้
'คือความรัก'
ตั้งใจบอกเช่นนั้น
มิใช่กับเขาเพราะเขาไม่มีวันคลี่กระดาษออก
บอกกับตัวเอง
ณ ขณะรัก... ณ ขณะนั้นคือรักจริงๆ
ณ ขณะนี้ก็เช่นกัน
คือความรักของผม
เท่านั้นจริงๆ
คือตัวผมซึ่งเปรียบเหมือนนกกระเรียนกระดาษที่คลี่ออกแล้ว แม้จะกลับมาเป็นแผ่นตรง แม้จะอยากให้มันคืนสู่สภาพเดิม
แต่ไม่ได้
เมื่อพับแล้วจึงเป็นรอยกรีด
ยิ่งพับไว้นานรอยกรีดยิ่งชัดเจน
ซ้ำร้ายถูกขีดเขียน
จารึกเอาไว้ด้วยตัวเองว่าเป็นอย่างไร
เพราะฉะนั้นผมจึงหยุด
หยุดการพับตัวเองเป็นรูปทรงให้เขา
หยุดใจเราซึ่งมีแต่รอยกรีด
เลือกจะพอก่อนที่จะไม่มีอะไรพอดี
พอได้แล้ว
พอกับการให้ใครเขามาระรานตรงนี้
ไม่ต้องการ
ผมไม่ต้องการอีกแล้ว
ไม่ต้องการให้ใครเข้ามา.
ลาก่อนที่รัก
จากคนที่น่าจะรักคุณไปอีกนาน
จากคนที่ยื่นตอนอวสานโดยไม่มีคำลา.
No comments:
Post a Comment