Saturday, 27 May 2017

what if I said no? #offgun | 07


ตั้งแต่ไอ้ incident คิดถึง ถึงแล้ว เมื่อวันนั้นผมกับไอ้กันก็ไม่ได้มีอะไรกุ๊กกิ๊กเลย แต่พี่กวางก็บอกนะว่าไอ้ไม่กุ๊กกิ๊กของผมเนี่ยมันก็ดูกุ๊กกิ๊กตลอดนั่นแหละ นางบอกพี่น้องที่ไหนเขาทำแบบพวกแกกัน

เออ ไม่เถียงก็ได้

วันนี้ผมมาที่กองถ่าย secret seven the series ที่กันมันถ่ายกับปันปัน กัปตัน และอื่นๆอีกมากมาย

อ้อ โอบด้วยครับ

ไอ้โอบเป็นรุ่นน้องจากสมัยผมเรียนมัธยม ถามว่าสนิทกันมั้ยหรอตอนเรียนก็ไม่สนิทหรอกครับห่างกันเยอะมาก จะมารู้จักกันดีๆก็ตอนเข้า GMM เนี่ยแหละ แต่ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันหรอกครับเพราะเราไม่สนิทกัน มีแต่ไอ้กันล่ะมั้งที่สนิทกับโอบ

งี้แหละ คนเคยเล่นหนังด้วยกัน
ธรรมดา
ธรรมด๊า
ธรรมดาจริงๆไม่ได้คิดอะไรเลย

ผมหยิบสมาร์ทโฟนมากดเบอร์ไอ้กันแล้วโทรหามัน จริงๆคนในกองก็รู้จักผมกันเยอะแยะแหละ แต่ไม่ค่อยสนิทอะมันเด็กกว่าผมทุกคนเลย มีแต่พี่ทีมงานกับพี่ผู้จัดการที่อายุเยอะกว่า

โห นี่กูเข้าขั้นแก่ละอะ รู้สึกได้ถึงพลังงานความแก่


“ถึงแล้ว”


[ห้ะ]


“บอกว่าถึงแล้ว”


[ถึงไหนของพี่]


“กองถ่ายมึงนั่นแหละไอ้เตี้ย มารับกูเร็ว”


[ห้ะ! มาทำไรเนี่ย]


“มาแดกข้าวฟรี”


[...]


“แล้วก็มาหามึง”


[ห้ะ…]


“ทำไม มาไม่ได้ไง”


[ก็มาได้… แต่ไม่คิดว่าจะมา]


“เออน่า ก็มาแล้วนี่ไง”


[อือๆ เห็นว่ามีความพยายามนะ]


“เห็นแล้วก็รีบมา”


[รอแค่นี้ทำบ่น]


“ไม่ได้บ่นเพราะรอ…”


[?]


“ก็อยากเจอเร็วๆ”



/


ระหว่างที่ไอ้กันไปทำหน้าที่นักแสดงผมก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สายตาหยุดอยู่ที่มัน แม้มันจะเดินไปเดินมา จะหัวเราะ จะทำหน้างง จะทำหน้าสงสัย จะยิ้ม จะทำหน้ามึน 

ผมเห็นทั้งหมดนั้น
แล้วก็งงว่าผมที่เห็นทั้งหมดนี้มาสามปี ทำไมผมถึงไม่เคยรู้ว่ามันเคยชอบผม ทั้งที่ผมก็ชอบมันแท้ๆ

แต่ต่อไปนี้คือสิ่งที่ผมรู้



กัน อรรถพันธ์ เป็นคนสื่อสารไม่เก่ง

ผมมั่นใจข้อนี้มาตั้งแต่ถ่ายซีรี่ย์และให้สัมภาษณ์กับสื่อใหม่ๆ ตัวผมอะไม่ค่อยมีปัญหาหรอกครับเพราะเข้ากับคนง่าย รับเป็นพิธีกรด้วยอะไรด้วย ไอ้พวกเรื่องความกระอักกระอ่วนผมจึงแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ค่อนข้างดี(มั้ง)

แต่สำหรับไอ้กันเรื่องพวกนี้คงยากเสียหน่อย

ทุกครั้งที่เราต้องออกงานคู่ แรกๆมันจะเกร็งชนิดที่แฟนคลับยังรู้ จริงๆก็ตลกดีนะครับ จะกลัวอะไรผมนักหนา
ทุกครั้งที่ให้สัมภาษณ์มันจะพยักหน้าตามซะส่วนใหญ่ มีหลังๆมานี้เริ่มโต้ตอบ พูดเยอะขึ้น ผมดีใจนะที่มันทำได้ดีขึ้นแล้วด้วยความช่วยเหลือของผม



กัน อรรธพันธ์ เป็นนักแสดงที่เก่ง


แม้ปกติไอ้กันจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง วกไปวนมา ฟังแล้วปวดหัวพอๆกับที่ผมพูดไม่ชัด แต่เมื่อไหร่ที่เข้าฉากปุ๊บเหมือนวิญญาณนักแสดงเข้าสิงปั๊บอะครับ อินน่งอินเนอร์มาเต็ม 

จนบางทีมันเอามาแกล้งคนในชีวิตประจำวัน แอคติ้งว่ามัรโกรธเขา งอนเขา เสียใจงี้ บอกเลยว่าเคยโดนมาแล้วครับและมันน่าตกใจมากๆ แม่งเนียนเวอร์ เนียนจนแบบ

แป้งราคาแพงก็แพ้มึงแน่ๆ



กัน อรรถพันธ์ เป็นคนขี้แกล้ง


จริงๆทุกคนจะคิดว่ามันน่ะเป็นฝ่ายถูกแกล้ง แต่เปล่าเลยครับเปล่าเลย รับประกันได้เลยว่าในชีวิตจริงมันแกล้งคนอื่นบ่อยกว่าถูกแกล้งแน่นอน

ผมยังโดนแกล้งอะคิดดู ซนอะไรเบอร์นั้น



กัน อรรถพันธ์ เป็นคนขี้สงสัย


ข้อนี้ผมตั้งสันนิษฐานมานานแล้วแต่มามั่นใจก็วันนี้แหละครับ วันที่เรามาถ่ายรายการรถโรงเรียน

โอย อะไรจะซักจะฟอกผมขนาดน้านนนน
ถามเรื่องแฟนเก่าที่แบบ ตั้งแต่ม.5อะ จะบอกให้ว่าเบื้องหน้าถามแค่นั้นใช่ปะ เบื้องหลังมันแทบจะขอไอจีเขาไปสตอล์คดูแล้วมั้ง งงใจน้องจังครับ

นี่หึงหรือไร คิคิ



กัน อรรถพันธ์ เป็นคนขี้ห่วง


เขาบอกเสมอว่าให้ผมดูแลตัวเองแม้คนอื่นจะบอกผมให้ดูแลเขาก็ตาม จริงๆกันมันดูแลตัวเองได้นะครับ แม้ผมจะดูแลมันอีกชั้นก็ตามทีน่ะนะ

เวลาผมไม่สบายหรือมีอาการแปลกๆกันจะจับสังเกตุได้ก่อนคนอื่นเสมอ เพราะเขารู้มั้งว่าปกติผมเป็นยังไงและไม่ปกติของผมคือยังไง

อย่างตอนอยู่บริษัทแล้วผมปวดหัวเลยเงียบปากเงียบคอไป กันไม่ได้พูดออกมานะว่าเออพี่ออฟไปกินยาสิไรสิ มันเดินไปหยิบหมอนมารองคอ หยิบน้ำหยิบยามาให้เสร็จสรรพแล้วบอกว่า กินยาแล้วงีบซะเดี๋ยวกันบอกคนอื่นให้เงียบให้

แค่นั้นแหละครับ ชิปกันทั้งบริษัท


มีอีกหลายอย่างของกันอรรถพันธ์ที่ผมรู้แต่ไม่อยากบอกใครเพราะกลัวว่าสิ่งเหล่านั้นที่เคยเป็นของผมมันจะไปเผื่อแผ่ให้ใครและไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

มีอีกหลายสิ่งที่ผมไม่เคยบอกไอ้กันและคิดว่าชาตินี้คงไม่พูด ด้วยความปากร้ายปากแข็งบ้าๆบอๆของผมด้วยอะไรด้วยน่ะนะ บางทีมันก็เขิน บางทีมันก็ไม่ไหวจะสารภาพ

ผมบอกได้แค่ว่าผมไม่รู้จะบอกใครว่าชอบไอ้กันตรงไหน
เพราะตัวผมก็ไม่รู้เช่นกันครับ

จะรู้ได้ไงก็ชอบแม่งหมดเลยอะ
จบนะ. 



/


ผม กันอรรถพันธ์ ไม่ใช่คนขี้สงสัยครับ
จะอยากรู้แค่เฉพาะเรื่องที่อยากรู้และคนที่อยากจะสนใจ

ผมไม่ใช่คนที่สื่อสารเก่งในชีวิตจริง แต่ผมว่าผมเป็นนักแสดงที่มีฝีมือระดับโอเค 

ผมเป็นคนขี้แกล้ง แกล้งไปทั่ว แกล้งหมดทุกคน

และผมไม่ใช่คนขี้เป็นห่วง ถ้าสังเกตุดีๆคนที่ผมห่วงจะมีแค่คนที่ผมสนใจและคนที่ผมรัก

อืม… คนที่ผมรัก
นอกจากครอบครัวเพื่อนสนิทพี่ที่สนิทมากๆ

ก็มีพี่ออฟ

อืม… พี่ออฟก็คือคนที่รักล่ะมั้งครับ



/



ผมนั่งดูมันเข้าฉากออกจากผลัดกับนักแสดงคนอื่นๆ พอมันออกฉากมันก็เดินมาหาผมซึ่งนั่งอยู่ตรงหลังมอนิเตอร์กับพี่กวางผู้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมถ่ายสตอรี่ไอจี 


“ป่าปี๊”

ไอ้กันเข้ามากอดคอผมจากด้านหลังแล้วเอาคางวางบนศีรษะของผม เออนี่พี่มึงเอง กูพี่ออฟไง ลืมเธอลืมหมดแล้ว เล่นหัวเป็นว่าเล่นเลยนะครับ

ผมไม่ได้ตอบอะไรมันแต่ก็ใช้สายตาล้อเลียนประมาณว่า แหม พอมีกล้องนะมึง อ้อนเชียว


“เขามาทำไมอะ มาหาหรอ”

พี่กวางพูดขึ้นพร้อมกลั้นยิ้ม โอย เกลียดสีหน้าล้อเลียน


“บอกว่ามากินข้าวฟรี”

เท่านั้นพี่กวางก็ขำและอัพคลิปลงไอจีก่อนจะเดินหนีไปตักข้าว สงสัยจะตลกมากมั้งนั่งดูคนตามตื๊อแฟนในอนาคตเนี่ย


“ทำไมไม่บอกให้หมดล่ะ”

ผมถามขึ้นเมื่อเหลือผมกับกันแค่สองคน อีกฝ่ายยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ในแบบที่คนอื่นไม่มีทางเคยเห็น คนอื่นนอกจากผมและเพื่อนสนิทมันน่ะนะ


“ไม่เอาหรอก”


“?”


“เรื่องแบบนี้ กันอยากเก็บไว้รู้คนเดียว”

ไอ้กันพูดก่อนจะเดินเลี่ยงไปตักอาหารเหมือนคนอื่นๆ

เอ้อ

ทิ้งระเบิดแล้วเปิดตูดจากไป

แล้วจะให้กูทำยังไงเนี่ย
จะให้ไม่ชอบได้ยังไง

หัวใจแม่งทำงานหนักมากจริงๆ



Wednesday, 17 May 2017

what if I said no? #offgun | 06



วันนี้ผมกันและเตมีวิ่งมาราธอนวันแม่ครับ โอ้โหกูบอกเลยถ้าไม่ใช่วันพิเศษไม่มาเด็ดขาด ร้อนชิบหาย ร้อนเหมือนนรกแดกกบาลเรียบร้อยแล้วอะ คือรู้ว่าคงตกนรกแต่ไม่ต้องมา demonstrate ก่อนก็ได้
คือนี่ยังไม่ตายไง

เราวิ่งกันกี่กิโลไม่รู้ผมลืมไปแล้ว และตอนนี้มายืนพักกันแถวเส้นชัยเพราะเพิ่งเสร็จไม่นาน ไอ้กันผู้ดูอารมณ์ดีเกือบทุกสถานการณ์เดินเข้ามาแหย่ผมเหมือนเคย

ไม่เหมือนเคยตรงที่กูไม่เขินและกำลังหงุดหงิดเนี่ย


“บ้าจี้มั้ยเราอะ อะแหนะๆๆ”

ตาใสแวววับเช่นทุกวัน แก้มขาวก็ขึ้นสีเลือดฝาด ส่วนปากที่ชมพูอยู่แล้วก็สีสดขึ้นไปอีกเมื่อเลือดสูบฉีดเต็มที่ แต่ผมไม่ได้สนใจเหล่าฟีเจอร์ที่น่ารักของมันเท่าไหร่เพราะมัวแต่โฟกัสกับความร้อนและไม่สบายตัวนี้

“ไม่เล่น”

หันไปบอกด้วยเสียงเรียบและหน้าตาจริงจัง
จริงๆก็กลัวมันโดนลูกหลงน่ะแหละ

“ทำมาหน้าเครียด แหนะๆ”

“กัน ไม่เล่น...”

อะกูเขยิบมึงก็ขยับตามทำไมเนี่ยยยย

“มุมิๆๆๆ”

“...”

“เล่นกันหน่อยน่า.../เฮ้ย!”

“...”

ชิบหาย

“...”

กันชะงักไปแป๊บนึงหลังจากที่โดนผมเหวี่ยงใส่ ซ้ำร้ายยังโดนหลังมือผมซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะกระทบเข้าที่ใบหน้ามันอีก ถึงจะไม่แรงมากแต่มันก็คงทำให้เจ็บอยู่พอตัว

ผมก็ยังเงียบ พูดจริงตกใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น 
แม่งรวดเร็วมากจริงๆเว่ย กว่าผมจะสำนึกได้คือไอ้กันมันเดินลิ่วๆออกไปแล้วอะ คงเดินไปหาพี่กวางชัวร์


โอ๊ย โทษใครไม่ได้ต้องโทษตัวเองสถานเดียวละ
กูควรไปเข้าคอร์ส anger management



/


ในวันเดียวกันนั้นผมพยายามง้อไอ้กันโดยการตามไปที่ร้านสตาร์บัคส์คอฟฟี่ มันนั่งดื่มเครื่องดื่มปั่นอยู่ ไอ้ผมก็ไม่รู้จะง้อยังไงอะเข้าใจปะ ไม่ใช่สายนี้เลยให้ตายดิ

แต่เพื่อคนที่ชอบทั้งคน ทำไมจะทำให้ไม่ได้

ถึงอย่างนั้นความพยายามของผมก็สูญเปล่าเมื่อไอ้กันผู้ใจแข็งไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าผม มันขยับแก้วน้ำหลบมือผมเหมือนอยู่ในซิทคอม เสียอย่างเดียวคือไม่ตลกเลย

ผมเนี่ย ขำไม่ออกไปหลายวันเลย

ถูกแล้วครับ หลายวัน
นี่ก็ผ่านมาสัปดาห์นึงแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่หายโกรธผมเสียที และความปากหนักปากแข็งของผมก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรมันดีขึ้นกว่าเดิมเลยแม้แต่น้อย

แม่งแย่ลงอีก

วันนี้มีถ่ายซีรี่ย์ฉากที่เรากินข้าวกับน้องน้ำตาลและกั้งครับ ผมทึ่งนะที่กันสามารถแสดงได้โดยคนในกองไม่เว้นแม้แต่กั้งจับไม่ได้ว่าเราโกรธกันอยู่ เหมือนพอตีเสลทปุ๊บแววตามันเปลี่ยนมาเหมือนเดิมปั๊บเลยอะ

พี่แชมป์ไม่สั่งคัทได้ไหม อยากให้มันหายโกรธแล้ว


“โอ๊ยๆ ฝนจะตกแล้ววว”

เสียงพี่ๆในกองถ่ายมาพร้อมสตาฟวิ่งวุ่นเก็บของเข้าร่มเมื่อฝนเริ่มปรอยลงมา ไอ้ผมน่ะไม่อะไรหรอกครับ มันก็แฉะๆน่ารำคาญนิดหน่อยแต่ก็มีรถไงเลยไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เป็นห่วงก็แต่ไอ้กันเนี่ยแหละ

พอโกรธกันมันก็ไม่นั่งรถผม ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น
ทั้งขามาและขากลับคือมันหลีกเลี่ยงทุกวิถีทาง

“พี่ครับๆ ฝากไปถามไอ้กันหน่อยสิว่าจะกลับกับออฟมั้ย”

แน่สิผมเป็นห่วงมันมากนะ แต่ด้วยความฟอร์มจัดอะคนเรา ย้อนเวลาได้จะง้อแรงๆแต่เริ่มเลย

“อ้าว แล้วทำไมไม่ไปถามเอง”

“ผมปวดห้องน้ำมากอะ เหมือนท้องจะเสียเลย”

“เอองั้นไปเข้าห้องน้ำไป เดี๋ยวถามให้”

“ขอบคุณมากพี่ๆๆ”

เนี่ย ได้มาอีกหนึ่งบาป มุสาวาทา 
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะว่าทำไมแค่อิการเดินไปง้อไปถามมันเนี่ยยากหรอ

หนึ่งในนั้นอาจเป็นเพราะผมกลัว
กลัวจะได้แววตาเย็นชากลับมา
กลัวว่ามันจะเมินและเดินไปโดยทำเหมือนผมเป็นอากาศ

กลัว กลัวว่าจะรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง
กลัวเพราะเป็นผมเองแหละที่ทำทุกอย่างพัง



สรุปกันก็ไม่ได้กลับกับผม ถึงแม้มันจะต้องลำบากหาคนช่วยเรียกแท็กซี่ในวันฝนตกมันก็ยอมที่จะลำบากเพื่อไม่ต้องกลับกับผม

คือกูว่ามันบานปลายไปแล้วอะ ต้องเคลียร์แล้ว

คิดได้ก็เข้าแอพสีเขียวที่ปกติไม่ค่อยใช้เพราะโทรคุยกับกันมากกว่าจะแชทเอา แต่คราวนี้ขอเริ่มแบบนี้ละกันครับ กลัวโทรไปมันจะไม่รับ


offtumcial: กัน

คุยกันหน่อย

gunattaphan: ?


ดูความเย็นชาครับ มาแต่เครื่องหมายคำถาม ปกตินะส่งสติ๊กกงสติ๊กเกอร์มารัวๆ พี่ออฟอย่างนั้นพี่ออฟอย่างนี้

ไม่มีอะไร ผมแค่คิดถึงมัน


offtumcial: ขอโทษที่เหวี่ยงใส่

ขอโทษจริงๆ

gunattaphan: …


สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวต้องกดโทรไป คุยกันในนี้ปีหน้าก็อาจจะไม่มีอะไรดีขึ้น เสียงรอสายดังอยู่สักพักเหมือนอีกคนลังเลว่าจะกดรับดีไหมทั้งๆที่มือถือก็อยู่ในมือ


“ฮัลโหล”


เยส! มันรับสายแล้ว


“กันคือกู… กูขอโทษจริงๆนะเว่ยเรื่องตอนวันวิ่งอะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”


“...”


“...”


“เฮ้อ”


เจอมันถอนหายใจกูนี่ใจคอไม่ดีเลยครับ


“...”


“คือกันไม่ได้ต้องการคำขอโทษไง”


“แล้วมึงต้องการอะไรอะกัน กูรู้สึกผิดจริงๆนะ”


“กูแค่อยากรู้ว่ามึงจะไม่ทำแบบนี้อีกอะพี่ออฟ”


“...”


“บางทีกูสงสัยนะ ว่านี่คือที่มึงบอกว่าชอบกูใช่มั้ยพี่ออฟ”


“...”


“บางทีกูว่ามันอาจจะไม่ใช่รึเปล่า”


“มึงอย่าเอาเรื่องนั้นมาเกี่ยวดิ อันนี้อารมณ์ชั่ววูบมากจริงๆ กูก็ตกใจที่ทำมึงเจ็บ”


“รู้อะไรมั้ย”


“...”


“ตอนแรกกูกะจะแค่ยื้อเวลาแกล้งมึงเล่นนะ”


“...”


“แต่มึงชอบเอานิสัยขี้หงุดหงิดมาพาลกับกูอะ คือถ้ามึงทรีทคนที่มึงชอบและเขาชอบมึงแบบนี้อะ”


“กูไม่ได้ตั้งใจ…”


“กูยอมตัดใจอีกรอบดีกว่า”


“เฮ้ย ไม่เอา กูขอโทษกัน”


“...”

เงียบ. เดดแอร์. 


“...”


“ไม่พูดไรกันจะวางละนะ”


คนชิบหาย2017 = กูเอง


“กูจะพยายามใจเย็นลงเยอะๆ โอเคมั้ย จะพยายามควบคุมอารมณ์ด้วย จะไม่พาลใส่มึง”


“...”


“จะทำให้มึงเห็นว่ากูชอบมึงจริงๆ”


“...”


“มึงก็รู้กูปากร้ายขี้หงุดหงิดอารมณ์ร้อน แต่กูจะพยายามเพื่อมึง โอเคมั้ย”


“อ่าฮะ”


ถือเป็นสัญญาณที่ดีปะเนี่ย


“งั้นเราดีกันแล้วได้มั้ยกัน นะ”


“อืม ดีก็ดี”


อีเหี้ย น้ำตาจะไหล


“มีอะไรอยากให้กูพัฒนาอีกไหม อะไรที่แย่ๆอะ”


“ไม่มีแล้ว ก็แค่ความอารมณ์ร้อนของป่าปี๊นั่นแหละ ระวังเข้าเหอะถ้าคนนั้นไม่ใช่กันแล้วเขาเอาเรื่องจะแย่”


“ครับบบ”


“แล้วป่าปี๊อะมีอะไรไม่ชอบเกี่ยวกับกันมั้ย”


“ห้ะ”


“จะห้ะอะไร ตอบดิ”


“ก็… คือกูรู้นะว่ามึงแค่อยากเล่น แต่บางทีมันก็ผิดจังหวะอะ กลัวมึงจะไปเล่นกับคนอื่นแล้วเขาเหวี่ยงใส่แรงกว่านี้ไม่ใช่ไร กลัวมึงเจ็บตัว”


“โอเค กันจะมีกาลเทศะกว่านี้ เคมั้ย”


“อ่าฮะ”


“จะนอนละ วางได้ยัง”


เนี่ยครับกันอรรถพันธ์ตัวจริง ไม่มีหรอกอาลัยอาวรณ์น่ะ 
มันขี้อ้อนก็จริงแต่ใจเด็ดเว่อร์


“ขออีกอย่าง”


“หืม”


“คิดถึง”


“...”


“แค่นี้แหละ ไปนอนไป ฝันดี”


“อืม.. ถึงแล้ว”


โอย หัวใจจะวาย
แค่ไอ้คำว่าคิดถึงของผมอะไม่เท่าไหร่
แต่ไอคำว่าถึงแล้วของมันนี่แปลว่าไรวะ 


คืนนี้ผมคงต้องนอนยิ้มทั้งคืนแน่ๆ ใครจะว่าบ้าก็ยอม






/





ผมน่ะ
โกรธพี่ออฟไม่ได้นานหรอกครับ

ก็เหมือนที่ผมน่ะ
หลอกตัวเองว่าเลิกชอบเขาไปแล้ว

หลอกตัวเองได้ไม่นานจริงๆ
เพราะตอนนี้ชอบเต็มหัวใจ. 


Monday, 8 May 2017

what if I said no? #offgun | 05


คือตอนนี้มีเรื่อง
แม่งเรื่องใหญ่มาก มากของมาก
ใหญ่ระดับจักรวาลของผม

ไอ้เหี้ยออฟ
เหี้ยเอ๊ยยย หลุดปากมากไรมาก



วันนี้ผมเพิ่งกลับมาจากการไปเที่ยวญี่ปุ่น
ฤดูร้อนไทยแม่งทำให้หงุดหงิดได้ง่ายมาก ร้อนจนจะตาย เลยหนีไปญี่ปุ่นดีกว่าครับ วีซ่าไม่ต้อง บินแป๊บๆถึง

จะติดก็แต่ไอ้กันที่พอผมไม่อยู่ก็วิ่งแจ้นไปเล่นกับใครเขาไปทั่ว เห็นละมันน่าหมั่นไส้นัก พอออกมากินข้าวด้วยกันมันก็อดเหน็บแนมไม่ได้


“กูไม่อยู่แล้วเล่นกับใครบ้าง คงเยอะอะดิมึงอะ”

“เอ้า แล้วกูจะไปเล่นกับใครเกี่ยวไรกับมึงเนี่ยพี่ออฟ”

น้องมันยักคิ้วหลิ่วตาเหมือนก๊อปความกวนตีนไปจากผมเต็มสตรีม โห นี่กูกวนขนาดนี้เลย

“เกี่ยวดิ มึงอะ ไปกอดไอ้คริสมากี่ครั้งแล้ว”

“ไม่ได้นับ ก็เหมือนตอนที่กอดพี่นั่นแหละ”

“ไม่เหมือนอะ ไม่อยากเหมือน”

“ทำไม”

“เปล๊า”

“แหนะ มีอะไรปิดบัง เสียงสูงเชียว”

“ก็บอกว่าไม่มีไร”

“หึงเค้าหรอตัววว คุคิคุคิ”

“ไร้สาระ”

“อะแหนะะะะะะ ทำมาเป็นนนน”

“...”

“อะบอกหน่อยสิบอกหน่อยว่าทำไม”

“...”

“พูดดดดด”

กันเอามือสองข้างมาบีบแก้มผมจนตาที่ตี่อยู่แล้วหยีขึ้นไปอีก มองไม่เห็นแล้วไอ้เด็กเปรต 

ด้วยความที่ผมเริ่มจะหงุดหงิด หัวกูนี่ก็ร้อนง่ายไปละกูดับไม่ทัน ไฟติดไวมากจริง ผมเลยแกะมือมันออกและเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป

“เออ! กูหวง! กูชอบมึงก็ต้องหวงมึงมั้ยล่ะ!!”

“...”


เงียบ. เดดแอร์.  


มีเพียงไอ้กันกระพริบตาปริบๆและผมอ้าปากพงาบๆ
เหยดแม่ม หลุดไปแล้วว่ะ...

กันปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเราจะได้มาคุยกันเรื่องนี้ในวันนี้


“ถามจริงนะพี่ออฟ นี่มึงชอบกูหรอ”

“เออ”

“นี่ชอบแล้วหรอ”

“เออ ถามมากจัง”

“ถามเยอะดิ ก็กูไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่านี่คือการชอบของมึง”

“...”

ผมไม่รู้จะตอบมันยังไงอะครับ

จะบอกว่า ‘ไอ้เหี้ย ก็กูเก็บหอมรอมริดมาตั้งนานนม จะมาเผยไต๋ง่ายๆได้ไง’ ก็จะเสียความคูลมากๆ 
จะบอกว่า ‘ก็ยังไม่ได้ชอบขนาดนั้น’ ก็แบบพูดปดอะมุสาวาทาอะ ที่บ้านถือศีลห้า

สรุปคือเงียบใส่แม่งเลย

“...”

เอ้าละคุณน้องมึงจะเงียบใส่กูทำไมอะ เงียบชนเงียบไปอีก

“แล้วจะให้กูทำยังไง”

“ไม่รู้ดิ ไม่ต้องทำหรอกมั้ง”

“อ้าว”

“แค่ตัดสินใจก็พอว่าตกลงมึงจะชอบกูจริงๆจังๆหรือมันจะแค่เรื่องขำๆที่ผ่านไป”

เจอประโยคนี้กูไปไม่เป็นเลยอะ
หนึ่ง น้อยใจ ทำไมมันคิดว่าความรักของผมขำๆวะ
สอง หงุดหงิด แม่ง พูดไรก็ไม่เชื่อ
สาม ครุ่นคิด อะแล้วผมจะต้องทำยังไงให้มันเชื่อวะ

“เวลากูเล่นด้วยพี่ก็หนีตลอด จับนิดจับหน่อยก็โวยวาย”

“...”

“กันเป็นคนตรงๆนะพี่ออฟ”

สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ผมเข้าใจว่ามันกำลังซีเรียส ไอ้กันใช้น้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิมและน้อยครั้งที่ผมจะได้ยินเสียงนี้ดังออกมาจากเรียวปากกระจับนั่น

“...”

“ถ้าพี่จะชอบกัน กันขอแค่พี่ตรงไปตรงมา”

“...”

“ชอบก็บอกว่าชอบ”

ก็ชอบสิ
ชอบเหี้ยๆ

“ถ้าพี่เอาแต่ตีตัวออกห่างเวลากันเล่นด้วย กันก็จะคิดว่าพี่ไม่ชอบกัน ไม่ชอบให้เราถูกเนื้อต้องตัวกัน”

“เฮ้ย มึงคิดมากไป”

“มาลองเป็นกันไหมล่ะ”

“...”

ที่มันพูดก็จริง ถ้าผมเป็นมันและเป็นฝ่ายเข้าหาฝ่ายเดียวโดยที่อีกคนมักจะหลบหลีกและพูดเสมอว่าอย่าอินให้มากนักอย่างงู้นอย้างงี้ ผมก็คงคิดว่ามันไม่ชอบให้ทำ

“พอกันคิดว่าพี่ไม่ชอบ กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว”

“...”

“...”

“...”





ห้ะ อะไรนะ





กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว
กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว
กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว


“...”

“กันรอพี่มาตั้งนาน กันเลยคิดว่าไม่ควรจะรออะไรที่ไม่มีวันสมหวัง เข้าใจปะวะ”

“...”

“ดังนั้นถ้าคราวนี้พี่บอกว่าพี่ชอบกัน ช่วยทำเหมือนชอบกันทีเหอะ”

“...”

“ละจะนั่งหน้าเหวออีกนานมั้ย บ้านอะจะกลับมั้ย”

“มึงนั่นแหละพูดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ออกมาแล้วหน้าตาเฉยๆได้ไงวะ!”

“อย่ามาขึ้นเสียง”

“ก็...ก็..ว้อยยยยย”

“ขึ้นรถๆ”

“เออๆ”


คนคูลแม่งจนมุมสัสๆ ณ จุดนี้
ความคูลที่สั่งสมมาหายหมด
ตอนนี้ขอโฟกัสกับการทำให้แฟนในอนาคตเชื่อกูก่อนว่ากูชอบมันและจะทำให้มันกลับมาชอบกูอีกครั้งให้ได้!






/





ผมพูดจริงนะว่าเคยชอบพี่ออฟ
มันเริ่มจากการหวั่นไหวที่เราต้องเซอร์วิสแฟนคลับ

ตอนนั้นจำได้แม่นเลยล่ะ
ทั้งความรู้สึกตอนชอบ
ทั้งความรู้สึกตอนตัดใจ
ทั้งความรู้สึกที่ว่า เออ กูต้องเลิกคิดไปเองเสียที

แต่นี่อะไร จู่ๆก็มาบอกว่าชอบ เป็นบ้าหรอ
ทั้งที่แต่ก่อนมันผลักไสผมจะตาย จำได้แม่นว่าไปเล่นก็ไม่เล่นด้วยเลยต้องอ้างแฟนคลับตลอด จะจับตัวหน่อยก็เดินหนี ทำหน้าเหมือนไม่อยากสนิทกัน 

ถามว่ายังชอบพี่ออฟอยู่มั้ยผมก็ตอบไม่ได้
พอมันบอกว่ามันชอบผมนี่ก็สตั๊นไปเหมือนกันนะ
อารมณ์แบบหัวใจมันกระตุก ทั้งๆที่บอกว่าพอแล้วแต่มันก็อดจะคิดไม่ได้ว่าเราต่างก็ชอบกันและกัน

ไม่ได้
จะยอมง่ายขนาดนั้นไม่ได้
ไอ้พี่ออฟทำให้ผมคิดไปเองและเสียใจไปคนเดียวค่อนข้างนาน ฉะนั้นมันต้องสั่งสอนเสียหน่อย


อะไรยากๆมักมีค่า โรมพูดแบบนั้น
และผมก็อยากเป็นของมีค่าสำหรับเขา. 



Monday, 1 May 2017

what if I said no? #offgun | 04



หลังจากพายุอารมณ์ประหลาดในวันนั้น วันนี้ผมกลับมาเป็นปกติแล้วครับ นี่ก็กำลังเดินทางไปถ่ายซีรี่ย์ puppy honey เช่นเคย นี่ก็ฉากท้ายๆแล้วนะ 

ตลกดีเวลาคิดว่าคงเหงาแน่ๆถ้าจบจริงๆ
ใจหายกับคำว่า เดี๋ยวก็จบแล้ว

ผมเหลือบมองร่างสูงข้างกายในที่นั่งคนขับ พี่ออฟน่ะอยากแสดงคู่กับผู้หญิงมากกว่าผม เขาบอกแบบนั้นเสมอ ฉะนั้นเรื่องหน้าก็ขอให้เขาสมหวังก็แล้วกัน

ถือซะว่าเป็นคำอวยพรจากผม

“รู้ว่าหล่อ แต่ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้”

รู้งี้ไม่อวยพรดีกว่า

“นี่พี่ออฟ”

“ห้ะ”

“ถ้าซีรี่ย์จบแล้ว พี่ว่าเรายังจะสนิทกันปะ”

“อืม…”

“...”

“มึงว่าไงอะ”

“นี่ผมเลยถามพี่ไง”

“มึงตอบมาก่อนดิ”

“ผมว่าก็น่าจะเหมือนเดิมนะ ผมอยู่กับพี่แล้วสบายใจดี ชอบอะไรคล้ายๆกันด้วย”

“ชอบอะไรคล้ายๆมึงอะกัน”

พี่ออฟพึมพำอะไรซักอย่างซึ่งผมจับใจความไม่ได้ แต่ช่างเถอะ อาจจะกำลังบ่นอยู่ก็เป็นได้

“แล้วพี่ว่าไง”

“ว่าตามมึงแหละ”

“เอ้า จะไม่ลองคิดหน่อยหรอ”

“ไม่อะ มึงว่ายังไงกูก็ว่าอย่างนั้น”

“ได้หรอ”

“ได้ดิ ก็ถ้ามึงไม่ไปไหนกูก็คงไม่ไปไหนเหมือนกัน”

ผมไม่รู้ว่าเขาพูดออกมาด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่ผมดีใจนะ ดีใจที่พี่ออฟจริงใจกับผมแบบนี้เสมอ





ณ กองถ่าย


วันนี้เป็นฉากในห้องมืดหรือที่เขาเอาไว้ล้างฟิล์มกัน ผมว่าเราควรจะเรียกมันว่าฉากห้องแดง เพราะแสงตอนถ่ายออกมานี่แดงฉานมาก เรามาร์คกันไปรอบนึงและตอนนี้กำลังจะถ่ายจริง วันนี้ไม่รู้จะกี่เทค

เราสลับกันพูดบทเรื่อยๆจนกระทั่งถึงฉากที่ผมถ่ายน้ำหนักไปที่ซิงค์น้ำและเอ่ยประโยคนึงออกมา

“อยู่กับผมสองคนน่ะ พี่ไม่ต้องกลัวเสียฟอร์มก็ได้นะ”

จริงๆผมพูดตามที่ผมคิดเลยนะ คือไม่ต้องเป็นปิ๊กโรมก็พูดได้อะ กันอรรธพันธ์อยากให้ออฟจุมพลเลิกขี้เก๊กพร่ำเพรื่อเสียที เหนื่อยจะเดาใจ

พี่ออฟดูกำลังคิดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไปเมื่อผมเอามือไปวางบนมือเขาตามบทที่ได้รับมา จริงๆพี่ออฟไม่ชอบจับมือเสียเท่าไหร่ แต่ตั้งแต่ถ่ายซีรี่ย์เรื่องนี้และได้มาเป็นคู่ชิปกันเนี่ย ผมจับมือเขามาเกือบร้อยรอบละมั้ง

ฝ่ามือใหญ่พลิกขึ้นมาเป็นฝ่ายกุมเสียเองก่อนที่คนอายุมากกว่าจะดึงผมให้เข้าไปใกล้ในระยะประชิด

นี่มันใกล้กว่าตอนซ้อมอีก
ดึงแรงไปเปล่าจุมพล

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้พี่แชมป์และคนอื่นๆกำลังทำหน้าตาแบบไหนกันอยู่ ไม่รู้ว่าเขาสั่งคัทกันหรือยัง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใบหน้าของเราใกล้กันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ใกล้จนอยากจะหยุดหายใจ
ใกล้จนอยากจะหลบสายตา
แต่อีกฝ่ายกลับมองลึกเข้ามาไม่ลดละ

และแววตาของพี่ออฟที่มีแค่ผมน่ะ
...มองยังไงก็ไม่ชินสักที


“คัท! บอกให้แกะกระดุมไม่ได้ให้จูบโว้ย!”






/






ผมอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าเราจูบกันนอกบท กันจะผลักไสผมมากแค่ไหน 

ผมตั้งใจเล่นนอกบทในรอบแรก ทำเป็นงงและหลงๆลืมๆ การห้ามใจไม่ให้จูบคนที่เรารักทั้งที่อยู่ใกล้ขนาดนั้นนี่มันยากมากนะบอกเลย

แม่ง… เกือบชิบหาย
ผมเนี่ยเกือบจะชิบหาย

หลังจากถ่ายฉากห้องแดงแบบจริงๆจังๆเสร็จก็หมดหน้าที่ของพวกเราในวันนี้ ส่วนกั้งเชอรีนคริสน้ำตาลนั้นยังมีบทที่จะต้องถ่ายอีก

“แดกข้าวปะ”

“ไปดิ”

“อยากกินไร”

“หูย มีถามด้วยว่ะเดี๋ยวนี้”

พี่กวางนะพี่กวาง ตัวเองก็รู้ความลับของผมแท้ๆ ทำงี้กับน้องนุ่งได้ไงวะ ไหนจะไปสร้างเรือออฟกันอะไรนั่นอีก แล้วก็มาลำบากผมคอยสร้างโมเม้นไง 

ไอ้กันอะสนุกครับ
ส่วนไอ้ออฟเนี่ยหวั่นไหวจนจะบ้า

“จะไปปะพี่กวาง”

“ไม่อะ เดี๋ยวต้องเข้าตึก”

“เค งั้นไปละนะ บาย”

“บายจ้าลูกๆของพี่”

“...”

“พี่ว่าหลังๆพี่กวางดูมีความสุขแปลกๆปะวะ”

“เออกูกำลังจะถามมึงเนี่ยว่าเจ๊ไปกินไรผิดสำแดงมา”

“ต้องมีแผนการอะไรแล้วไม่บอกเราแน่ๆแบบนี้”

“ขี้เกียจจะเดา ช่างเจ๊แกเหอะ ไปแดกๆ ขึ้นรถๆ”

เท่านั้นพวกเราก็ย้ายร่างกายพร้อมท้องซึ่งร้องครวญครางจากความหิวมานั่งในรถของผม วันนี้ไอ้กันดูไม่เหนื่อยมากและไม่หลับเหมือนวันอื่นๆ คงเพราะถ่ายค่อนข้างน้อย

“พี่ออฟมีเสปคคนที่ชอบปะ”

ไอ้นี่ก็ช่างถามจัง ตั้งแต่เมื่อเช้าละ

“เจ้าหนูจำไมเข้าสิงมึงหรอกัน”

“ตอบๆมาเหอะน่า เผื่อกันจะเอาข้อมูลไปขาย”

“งั้นมึงบอกของมึงมาก่อนดิ”

“เอ้า”

“ไม่งั้นก็ไม่ต้องรู้ของกู คึคึ”

“เออก็ได้ๆ”

แล้วไอ้กันก็เงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิดว่าเสปคของตัวเองเป็นแบบไหน มันอธิบายคร่าวๆว่าต้องเป็นคนใจดี มีน้ำใจ อบอุ่น ไม่ขี้โวยวาย และอื่นๆอีกไม่มากนักเรื่องลักษณะภายนอก

ขอพูดหน่อยเหอะ
ไอ้อุปนิสัยอะไรเนี่ยที่มันพูดมาทั้งหมด

ตรงข้ามกับผมสิ้นดี


“แต่คนในจินตนาการก็ไม่ใช่คนในความจริงปะ”

“...”

“ผมหมายถึงคนที่ผมชอบน่ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ก็ได้”

“อืม”

แต่คนที่มึงชอบน่ะ ยังไงก็คงไม่ใช่กูหรอก

“แล้วเสปคพี่อะเป็นไง”

“แค่เข้ากับกูได้ก็พอ”

“จริงดิ”

“อะไร หน้ากูดูเรื่องมากหรอ”

“ใช่”


บอกมากกว่านี้ได้ที่ไหนล่ะ เคยได้ยินไหมครับที่เขาบอกว่าถ้าเราชอบใครเสปคของเราก็เป็นคนนั้นไปโดยปริยาย

นั่นแหละ
ก็ผมชอบมัน ฉะนั้นเลยบอกมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


“นี่ป่าปี๊เองไงกัน ไอ้น้องรัก”

“คร้าบๆ เรื่องน้อยที่สุดเลยคร้าบ”

“กวนตีน”

“กวนใจ”

“เอาที่มึงสบายใจอะกัน”


จริงๆไม่ผิดหรอกที่มันบอกกวนใจ
เพราะก็เป็นแบบนั้นแหละ

กันเงียบไปอีกสักพักเพื่อหาเพลงฟัง แล้วเจ้าหนูจำไมของวันนี้ก็เปิดปากอีกระลอก

ทำไมวันนี้มึงพูดมากจังอะ งง

“จริงๆกันก็ขอแค่คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจอะนะ”

“อ่าฮะ”

ผมตบไฟเลี้ยวก่อนจะหมุนพวงมาลัยพาตัวรถเข้าห้างดังย่านปทุมวันเพื่อที่เราจะลงไปกินข้าวเย็นกัน

“แต่อย่างพี่ออฟก็อยู่แล้วสบายใจอะ งั้นเสปคกูก็คือมึงงี้หรอ งง”

“...”

จะให้กูพูดอะไรอะ… เมื่อกี๊แทบจะเบรครถ

“แต่พี่ออฟมึงขี้โวยวายอะ”

“แต่มึงก็ไม่เห็นบ่น อีกอย่างนะ กูโวยวายไม่บ่อยขนาดนั้นปะ มึงอะเว่อร์ตลอด”

“มันก็จริง..”

“พอๆ หยุดคิดๆ ลงไปแดกกันได้ละ”

“ละถ้ามีคนถามเรื่องเสปคกูควรตอบไงอะ”

“บอกเขาไปว่าคือกู จบมะ”

เพราะกูอยากให้เป็นแบบนั้น

“เออจบก็จบ”


และขอบคุณที่ยังให้ความหวังกูนะกัน
แม้มันจะแค่ลมๆแล้งๆก็ตามที