Do you feel it, too?
I’d rather not ask
Somewhere beyond the blue
Somewhere we might be two
Somewhere
Out of nowhere
I will say it all to you
Love you - I admit I do.
ผู้ร่วมห้องของผมเป็นคนชอบสมมติ
สมมติว่าตนเองเป็นสิ่งของ
“นอนนี่เลยไหม”
เขาถาม
เดาว่าวันนี้อาจจะอยากเป็นเตียงหรือเปล่า
ผมมองแสงที่ลอดเข้ามาในบานเกล็ด
ผมเหม่ออีกครั้ง
ยื่นมือไปแตะแก้มของอีกฝ่าย
ด้วยยิ้มอันอ่อนล้า
ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา
“ไม่มีหมอน”
เดินออกมาจากตรงนั้น
ตรงที่ที่บางครั้งสับสนเหลือเกิน
เดินออกมาสามเก้าก่อนจะเลี้ยวเข้าห้องข้างๆ
อยู่ใกล้กันเพียงแค่นี้
เพราะอยู่ใกล้กันเพียงเท่านั้น
อยู่ใกล้
บางทีก็ใกล้
ใกล้เกินจะฝัน
ใกล้เกินไปที่จะฝันถึงกันและกัน
ผมอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมอันคุ้นเคย
ผนังสีขาวเพดานสีขาวกับพื้นไม้
แสงเดียวกันลอดผ่านบานเกล็ดแบบเดียวกัน
แต่แสงห้องผมไม่ขยับ
ต่างจากในห้องของเขา
ผมยืนมองเตียงสีขาวสักพัก
หยิบหมอนแล้วหมุนตัวกลับ
วันนี้อยากนอนเตียงสีดำ
แน่นอนว่าเป็นข้ออ้าง
ก๊อกๆ
“คืนนี้อยากเป็นผ้าห่มไหม”
ถามไปก็ใจไหวๆ
ถ้าตอบว่าไม่คือหน้าแตก
“หึ”
คำตอบที่ได้คือรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในลำคอ
คนตรงหน้าลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียงสีดำ
แขนยาวยื่นมาทางผม
ทำได้แค่เดินเข้าไป
แล้วสวมกอดหลวมๆ
“เฮ้อ”
ถอนหายใจออกยาวๆ
พร้อมฝังใบหน้าลงไปกับไหล่ของอีกคน
รู้สึกเหนื่อย
จู่ๆก็รู้สึกเหนื่อย
“ไม่เห็นต้องไปเอาหมอนเลย”
“...”
“เป็นให้ได้อยู่แล้ว”
“...อือ”
ครางในลำคอเพราะน้ำตาเริ่มคลอเบ้า
เพราะเหนื่อย
ใจหนักๆชอบกล
กี่ทีก็ไม่อาจคุ้นเคย
สัมผัสบางเบาบนริมฝีปากเรียกให้สติกลับมาบ้าง
แต่แล้วสติก็หายไปอีกครั้ง
ริมฝีปากบดเบียดกัน
ราวกับจะปลอบประโลม
อ่อนนุ่มแต่หนักแน่น
“ไม่เป็นไร”
“...”
“วันนี้วันไหนก็เป็นให้ได้หมด”
“...”
“จะหมอน จะผ้าห่ม จะเตียง”
“...”
“ขอแค่บอกมา”
“...”
“...”
“...ฝันดี”
เป็นทุกอย่างอยู่แล้ว
โดยที่ไม่ต้องขอ
โดยที่ไม่ต้องเรียกร้อง
โดยที่ไม่ต้องพยายาม
เป็นทุกอย่าง
ถ้าเขาเป็นสิ่งของ
ผมขอเป็นผู้ใช้แล้วกัน
แต่คนกระด้างอย่างผมน่ะหรือ…
จ้างให้ก็ไม่บอกหรอก
คำว่ารักพูดบ่อยๆกลัวจะไม่ซึ้งน่ะ