เราอยู่ในห้วงสุดท้ายของปี 2017
ใช่สินะ… วันท้ายๆของปีที่แสนธรรมดา
ธรรมดาแต่พิเศษ ซึ่งมันเป็นแบบนี้ทุกปี
“เชี่ย เมื่อคืนเมาสัส”
เสียงเนือยของเพื่อนสาวเจ้าของห้องดังขึ้นพร้อมกับการบ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนเมาค้าง
“แหม ก็เมื่อคืนจัดซะหนัก เป็นไงล่ะมึง เมาตั้งแต่ยังไม่สี่ทุ่ม”
ว่าแล้วก็พร้อมกันขำ ตลกจริงๆในจุดที่ไปผับแล้วเมาก่อนยี่สิบสองนาฬิกา ปกติเวลานั้นคนเขาเพิ่งจะเดินเข้ากัน
“โอยก็พวกมึงอะ you said lit so กูก็ lit ไง ละยังไง กูเมาอยู่คนเดียวจ้า”
“ดีออก กูไม่ได้เมาเพราะดูแลมึงนั่นแหละ”
“ละนี่ปวดหัวไหม”
เพื่อนอีกคนส่งเสียงทักทายแรกพร้อมความห่วงใย
ไม่มีไรมาก กลัวเพื่อนตายแล้วเบี้ยวนัด แค่นั้นจริงๆ
“ถ้าจะถามว่าคืนพรุ่งนี้จะไหวไหมบอกเลยว่าแค่นี้สบายมาก ไม่ต้องห่วง”
คนรู้งานพูดพลางขยิบตาให้เพื่อนทุกคน
คึกคักเว่อร์
“เออแล้วคนอื่นตายยังวะ เห็นว่าไปต่อ”
“นี่ไง ว่าแล้วก็โทรมาพอดี ตายยาก”
“แดกเหล้าขนาดนี้รอดมาได้ก็นับว่าอมตะ”
“ฮัลโหล… เออเค… วันนี้อ่อ เดี๋ยวถามพวกมันก่อน.. พวกมึง ไมล์ถามว่าวันนี้ลานเบียร์ไหม”
“ถามมันซิว่ากลัวตับไม่แข็งหรอ”
สรผู้ยังเมาค้างอยู่เอ่ยขึ้นอย่างเพลียใจ แต่เชื่อเถอะว่ามันก็พูดไปงั้น เอาเข้าจริงคุณเธอก็พร้อมเสมอ
“ไมล์ อายถามว่ากลัวตับไม่แข็งหรอ โอ้โห… เอาที่มึงสบายใจอะ”
“คำตอบแม่งจัญไรแน่ๆ”
“เออๆเดี๋ยวกูบอกให้ เคๆ เดี๋ยวไลน์ไป”
“สรุปคือไง”
“ไมล์บอกอิเจย์มันอยากไปแอ๊วสาวแถวลานเบียร์ ไม่ก็บาร์นั่งชิวๆ พวกมึงว่าไง”
“กูต้องสรุปงบก่อน แต่เดี๋ยวตามไปได้”
“เออกูขอกลับบ้านไปเก็บของแต่งตัว”
“อะโอเค งั้นเจอกันสองทุ่ม?”
“Yessir”
“กูขอนอนโง่ๆอยู่นิ่งๆแป๊บพวกมึง เมื่อวานเหนื่อยชิบหาย”
“เออกูด้วย”
สุดท้ายพวกเราสี่คนก็ล้มตัวลงนอนบนจุดเดิมที่นอนเมื่อคืน สรนอนเตียงกับอาย ส่วนผมกับวันนอนพื้นที่ปูด้วยฟูก พวกเราไม่ถือเรื่องนอนห้องเดียวกับเพศตรงข้ามด้วยความคบกันมาตั้งแต่อนุบาล มองตาเห็นไส้ติ่งหมดแล้ว
พวกเรานอนค้างมองเพดานสักพักก่อนอายจะเปิดประเด็นขึ้นมา
“ชา กูถามไรหน่อยดิ”
ชาคือผมเองแหละ มาจากใบชา ที่เพื่อนขี้เกียจเรียกเต็มๆเลยย่อเหลือแค่นี้ พอดีบ้านทำธุรกิจไร่ชาน่ะ พ่อแม่คงขี้เกียจคิดอะไรให้มากเรื่อง
“อ่าฮะ”
“ตกลงมึงกับไอ้ไมล์นี่ยังไงวะ”
“ห้ะ”
“ไม่ต้องมาห้ะ กูรู้ว่ามึงรู้ว่ากูหมายถึงอะไร”
“อ่า… ก็แบบที่มึงเห็นอะ”
“ที่กูเห็นก่อนเหล้าเข้าปากหรือหลังเหล้าเข้าปาก”
“ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”
“กูตอบให้นะ ง่ายๆคือมากกว่าเพื่อนแต่ก็ไม่เกินเพื่อน ไม่ชัดเจนและไม่อยากจะชัดเจน จบ”
“สรมึงรู้ดีกว่าตัวกูอีก”
“มันพูดถูกทุกอย่างอะสัสชา มึงกับเหี้ยไมล์แม่ง obvious เหี้ยๆแต่ก็มีกำแพงเหี้ยๆ ตัวนึงก็เสือกมีเมียแล้วแต่ก็ยังวนเวียน อีกตัวก็เสือกเหมือนจะเล่นแต่ก็เหมือนจะเพื่อน พวกตัวดี”
“วันมึงนี่ก็ขยี้จัง”
“ไม่ขยี้แล้วจะสนุกอะไร”
“กูก็นึกว่ามีแค่กูที่สังเกต กูแม่งไม่อยากจะจี้จุดมึงอะชา กูยังจำได้พวกมึงเคยกิ๊กัน”
“คุณอายครับ นั่นกี่ปีมาแล้วเห้ย”
“มึงไม่เคยได้ยินหรอชา some feelings just don't go away”
Some feelings just don't go away…
Perhaps they don't
Perhaps they never will.
“ได้ยินจนเบื่อละสัส”
“ละยังไงต่อ”
“ก็ไม่มียังไงต่อไงมึง”
“เอ้า”
“แต่กูเข้าใจมันนะพวกมึง กูก็มีคนที่แบบ forever crush อะเก็ทมะ หมายถึงยังไงก็มีวันที่กูจะตกหลุมรักเขาเบาๆ ไม่มากพอจะเรียกว่าชอบ แต่เป็น crush ไปเรื่อยๆ”
“โหอาย คนหรือมีด คมเชียววันนี้”
“First hand experience ก็งี้”
“เชี่ย ขยาย”
“ห่าวัน มึงนี่เสือกจริง”
อายเงียบไปสักพัก ตาเรียวยังคงจับจ้องเพดานสีขาวนิ่งๆ ไม่ได้หันไปมองไหน ไม่ได้สั่นไหวแต่อย่างใด
เธอเล่าเรื่องของเธอ(ที่พวกเราทุกคนยกเว้นไอ้วันรู้ดี)ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอเล่าว่าความสัมพันธ์บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบลงด้วยการคบกันเสมอไป
มันจะมีเส้นบางๆที่เราต้องเลือกว่าจะข้ามไปหรือไม่
และเช่นเดียวกับผม เธอไม่เลือกที่จะข้ามมัน
February 2007
“แดกปะ กูให้”
ไอ้ไมล์ยื่นช็อคโกแลตเฟอร์เรโร่รอชเชอร์ให้ผมอันนึงกลางสนามฟุตบอล ไม่มีใครสนใจอะไรเพราะมันไม่ได้มีห่อของขวัญหรือสิ่งใดที่แสดงให้เห็นว่าพิเศษกว่าขนมทั่วไป
ผมรับมาใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะวิ่งไปเตะบอลต่อ
รู้ตัวอีกทีไอ้ขนมนี่ก็ละลายติดกระเป๋ากางเกงไปเรียบร้อย
“เฮ้ย สุขสันต์วันวาเลนไทน์เว่ยเพื่อนรัก”
พออายเดินมาบอกเช่นนี้ผมนี่รู้สึกผิดเลยทีเดียว
ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันให้ผมเนื่องในโอกาสนี้หรือแค่ของเหลือ แต่ตัวผมก็รู้สึกผิดจนต้องแงะลูกกลมๆห่อด่วยฟอยล์สีทองออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ถึงจะละลายไปบ้างแต่ก็รสชาติไม่แย่
February 2009
“มึงส่งให้กูด้วยดิชาาาา นะๆๆ กูอยากดูฮ็อตในหมู่สาวๆบ้างอะ แบบได้ดอกกุหลาบเยอะๆไรงี้”
“ไร้สาระจริงมึง”
“เนี่ยไอ้พวกสรมันก็ตกลงส่งให้กูแล้วนะเว่ย”
“เดี๋ยวเพื่อนก็หาแฟนไม่ได้เพราะมึงหรอก”
“มีแต่มึงเนี่ยที่หาไม่ได้ คนอื่นเขามีคนควงหมดแล้วเว่ย”
สุดท้ายผมก็สั่งดอกกุหลาบไปให้มัน
สั่งแบบไม่ลงชื่อ
July 2010
“อีสรบิกีนี่มึงน่ารักสัสสสส”
“ใช่มั้ยมึง กูไปสอยมาเมื่อวาน อิอิ”
“เอองานดี”
เพื่อนผู้หญิงคุยกันเจี๊ยวจ๊าวระหว่างลอยคออยู่ริมสระว่ายน้ำหลังบ้านของกานต์ เพื่อนผู้ชายอีกคนในกลุ่ม
ผมก็ไม่แน่ใจว่าเรามาทำอะไรกัน รู้แค่ว่าสอบเสร็จแล้ว ฟรีเว่อร์ วันอยากมีปาร์ตี้สระว่ายน้ำและบ้านกานต์ก็มีสระว่ายน้ำ เลยลงเอยอย่างที่เห็น
“เหี้ย!”
ในขณะที่กำลังยืนนิ่งๆอยู่บนสปริงบอร์ดผมก็ต้องอุทานคำหยาบออกมาเมื่อจู่ๆก็โดนรวบตัวลงไปในน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว
เป็นใครไปไม่ได้
“สัสไมล์!”
“ฮ่าๆๆ”
ใบหน้าคมหัวเราะอย่างสดใสเมื่อศีรษะโผล่พ้นน้ำ ผมหันไปหามันแล้วก็อดจะหัวเราะร่วมไปด้วยทั้งที่ตอนแรกว่าจะโกรธเสียหน่อย เพื่อนทุกคนก็ร่วมหัวเราะไปด้วยซะงั้น
“ไอ้เหี้ยไมล์มึงนี่มัน”
“ด่ากูแต่ก็ยิ้มแก้มจะแตก ตอแหล!”
จำได้ว่าเพื่อนคนนี้แม่งทะเล้นชิบหาย วุ่นวายชิบหาย แต่ก็จำได้แม่นเช่นกันว่าไอ้ไมล์เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุกชิบหาย
มีความสุขชิบหายเช่นเดียวกัน
September 2012
“เฮ้ยวันนี้มาเร็วจังวะ”
“เออตื่นเช้า”
“เหมือนกันเลย”
ผมกับไมล์อยู่ห้องเดียวกันเป็นเวลาสี่ปีในชีวิตนักเรียนมัธยม และสี่ปีนั้นเราใช้ช่วงโฮมรูมตอนเช้าอยู่ในห้องดนตรี
ไมล์เล่นเปียโนเป็นพอๆกับที่ผมเล่นเปียโนเป็น
ไมล์ชวนผมเล่นเปียโนคู่กันพอๆกับที่ผมชวนมัน
ไมล์เล่นเปียโนกับผมพอๆ(หรือาจจะมากกว่า)ที่มันเล่นในที่สาธารณะเสียอีก
สี่ปีนั้นเล่นเพลงอะไรบ้างผมยังจำได้
ไม่ใช่เพราะผมความจำดี แต่เพราะเราเล่นกันอยู่ไม่กี่เพลง
Turkish March
Kiss the rain
Für Elise
Canon in D Major
เราเล่นกันอยู่แค่นั้นจริงๆ
June 2013
ปีสุดท้ายในรั้วโรงเรียน
มาถึงทางแยกแล้วสินะ
ผมเรียนที่ไทยในขณะที่ไมล์ไปเรียนต่อนอกเพราะที่บ้านมันต้องย้ายไปทำธุรกิจที่นั่น
ผมก็หวังว่าเราจะติดต่อกันอย่างเคย
หวังว่านะ
December 2015
‘ว่างไหม’
‘กูกลับมาไทย’
‘กินข้าวเย็นกัน’
โทรศัพท์มือถือปรากฎชื่อคุ้นเคยซึ่งส่งข้อความมาติดกันทีเดียวสามข้อความ ผมตอบตกลงและชวนเพื่อนอีกสองสามคนที่อยู่โฮมรูมเดียวกันไปด้วย
“อาย มึงกลับมาแล้วใช่มั้ย”
อายเป็นอีกคนที่มีอนาคตไกล ได้ไปเรียนเมืองนอกเมืองนา แต่เศร้าตรงที่มันไปคนเดียวและเสือกเป็นคนขี้เหงา
[เยสเซอร์! นัดเจอกันเหอะกูมีเรื่องจะบ่นเยอะแยะ]
“กูว่ากูคุยกับมึงบ่อยกว่าไอ้วันอีก ยังมีอะไรเหลือให้บ่นอีกหรอถามจริง”
[มึงเว่อร์ ละจะนัดไปไหนบอกมาซิ]
“ข้าวเย็นพรุ่งนี้ groove เซ็นทรัลเวิล์ด”
[เออได้ มึงกลับกับกูมั้ยเผื่อดื่ม ไหนๆกูก็มีคนขับรถ]
“ดีล”
[ซียูเบเบ้]
“เออๆ”
พอทุกคนมาครบเราก็เริ่มสั่งอาหารและเครื่องดื่ม มีจิบแชมเปญพอหอมปากหอมคอ และที่เหลือก็เป็นเบียร์เพราะงบหมด
ระหว่างที่กำลังเริ่มกรึ่มๆไอ้นาวเพื่อนในโฮมรูมอีกคนก็เปิดบทสนทนาใหม่
“นี่พวกมึงมีแฟนกันบ้างยังเนี่ย”
“ยังว่ะ”
อายตอบก่อนคนแรกพร้อมส่ายหน้าเซ็งๆ
“ใช่อ่อ ปกติคนเข้ามาจีบมึงเยอะหนิ เขาไม่เอามึงหรือมึงไม่เลือกใครเสียทีหืม”
“อย่างหลังว่ะ แหะๆ”
“อะงั้นเชิญโสดไปจนตายจ้าเพื่อน”
“เออน่าๆ แล้วแกอะไมล์ สาวลอนดอนเป็นไงจ๊ะ”
“ไม่ไงอะ ก็เรื่อยๆ”
“แสดงว่ามีคนคุยแล้ว?”
“ไม่เชิงว่ะ”
“อธิบายซิ”
ผมพูดบ้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไอ้ไมล์เป็นคนที่ไม่ค่อยมีกิ๊กเสียเท่าไหร่ ด้วยความเขินอายอันล้นเอ่อของมันนั้นทำให้มันกระอักกระอ่วนกับการจีบหญิงเสียทุกครา
“It’s on and off”
นัยน์ตาของอีกฝ่ายมองตรงมาที่ผมพร้อมยิ้มมุมปากน้อยๆ ผมพยักหน้ากลับไปให้มันแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
“แล้วมึงเลิกกับคนนั้นยังวะชา”
“เออลืมบอกมึงไปเลย เลิกเป็นปีละ”
คนตัวสูงกว่าพยักหน้าน้อยๆและหันกลับไปมองวงดนตรีสดซึ่งกำลังเล่นเพลงสากลเพลงโปรดของตน
“ชา กูพูดไรหน่อยได้ไหมวะ”
อายเอ่ยขึ้นทันทีที่ขึ้นรถกลับบ้าน ผมมองหน้ามันอย่างฉงนเพราะเพื่อนสาวมีสีหน้าจริงจังปนล้อเลียน
“ว่ามาดิ”
“มึงกับไอ้ไมล์นี่ยังไงวะ”
“ห้ะ ยังไงอะไร”
“ก็แบบ it’s on and off”
“มันไม่ได้พูดถึงกูซะหน่อยมึงคิดไรเนี่ย”
“อย่าคิดว่ากูไม่เห็นสายตาที่มันมองมึงนะ ไหนจะตอนที่มึงบอกว่าเลิกกับแฟนเก่าไปปีกว่าละมันหันหน้าหนีไปแอบยิ้มอีก”
“แอบยิ้ม?”
“เออ”
“มันอาจจะชอบเพลงนั้นป่าวมึง”
“ก็เหี้ยแล้ว”
“...”
“มึงยังมีซัมติงกันอยู่ใช่มะ คายออกมา”
“เฮ้อ”
“เล่า!”
“มันก็แค่ความรู้สึกที่ไม่เคยไปไหนอะมึง forever a crush อะไรแบบนั้น”
“...”
“แค่นี้แหละ”
“ถึงจะไม่เจอกันเป็นปีเนี่ยนะ”
“บางอย่างก็เหมือนเดิมทุกครั้งที่เจอ”
August 2017
Chaanan: กลับมาแล้วหรอ
Mile: Yup
Chaanan: For good?
Mile: For good.
ไมล์กลับมาไทยอย่างถาวร มันบอกจะไม่ย้ายไปไหนอีกแล้วเพราะเหนื่อยจะย้ายตามพ่อแม่ บวกกับการได้รับอนุญาติให้อยู่คอนโดคนเดียว เหมือนได้อิสรภาพยังไงไม่รู้
เราสนิทกันเหมือนก่อน เผลอๆอาจจะสนิทกันขึ้นอีกด้วย
ง่ายๆคือแฮงเอาท์กันบ่อยมากเพราะเรียนจบปริญญาตรีแล้วและอยู่ในช่วงว่างงาน
“Cigarette break”
“มึงสูบด้วยหรอชา”
“อืม สักพักละ แต่ไม่บ่อย”
“ไม่ติดก็ดีละ ขอตัวนึง”
ผมจุดไฟให้กับบุหรี่ของอีกฝ่าย ของมันธรรมดาและของผมเมนทอล เราไม่เคยคิดจะสลับกันสูบ
“ยังเหมือนเดิมเลยว่ะ”
ผมพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและเสียงจอแจของกรุงเทพในช่วงดึก
“อะไรเหมือนเดิม”
“ก็… หลายๆอย่าง”
“อืม”
“...”
เขาไม่ได้มองมาที่ผมเช่นกันกับที่ผมไม่ได้มองไปที่เขา
เราต่างก็มองไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกปนเปแต่ชัดเจน
เราต่างก็มีสิ่งที่ต้องทำและสิ่งที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลัง
แต่บางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องกำจัดออกไป
ไม่เคยจำเป็นจะต้องทิ้งมันไว้ข้างหลังเลย
“กูก็ว่ามันไม่เคยเปลี่ยนเลย”
Yes. Some feelings never went away.
But some of them just don’t have to.
That’s why they stay, carving their ways into our little hearts and souls,
Nesting like a bird, waiting to grow.
ผมไม่คิดว่ามันต้องหายไปไหน
และไม่คิดว่ามันควรจะพัฒนาหรือชัดเจนขึ้น
ไม่ได้ต้องกลายเป็นอะไรที่มากหรือน้อยกว่านี้
มันแค่รู้สึกดี แค่นั้น จริงๆ
And when our eyes meet,
The door unlocks itself.
And when our hands touch,
The door shuts itself once more.
It will forever be a crush.
But at least it stays.