Saturday, 17 June 2017

Petrichor #offgun | Lastly


Lastly


.


ผมรู้ตัวมาตลอด
รู้ดีมาตลอดว่าสภาพจิตย่ำแย่แค่ไหน

ทุกคืนหลังจากครอบครัวประสบอุบัติเหตุผมมักจะฝันร้าย ยิ่งพิมยังอยู่ในไอซียูฝันของผมยิ่งเลวร้าย ผมกับพิมเราสนิทกันมาก พ่อกับแม่ซึ่งไปๆมาๆต่างประเทศจะบอกพวกเราเสมอว่าให้รักกันไว้ เรามีกันแค่สองคน

แต่วันนี้มีผมคนเดียว

ผมเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยจิตใจอันไม่เสถียรเท่าไหร่ เดินไปก็นึกเล่นๆไปว่าไหนๆผมก็ขับรถมา ขับชนให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องฉุกเฉินบ้างดีไหม อย่างน้อยนั่นก็จะทำให้ผมไม่ต้องอยู่คนเดียว

แรงจะเปิดประตูรถยังไม่มี... 
ผมทรุดตัวลงพิงยานพาหนะอย่างหมดแรง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรต่อไป ไม่รู้ว่าจะต้องร้องไห้อีกแค่ไหนจึงจะพอกับการสูญเสียครั้งนี้


“เฮ้ย เป็นไรเปล่าครับคุณ”


ผมไม่ตอบเขา ทำได้เพียงร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ มือสองข้างเริ่มจะทึ้งเส้นผมมดำขลับอย่างรุนแรงจนชายแปลกหน้าต้องเข้ามาห้าม 

ทุกอย่างในร่างกายผมมันตอบสนองไวต่อความเครียด เมื่อก่อนผมมีอาการแค่นอนกัดฟันเฉยๆแต่พอมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นราวกับทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน 

กรามผมขบแน่นจนเป็นสันนูน เล็บจิกเข้าไปในเนื้อและขูดจนเห็นเป็นแผลชัดเจน นิ้วเท้าของผมจิกลงบนพื้นแม้อยู่ในรองเท้า

อยากจะหายไป 
หายไป 
หายไป


“ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ”


ผู้ไม่รู้จักคว้ามือทั้งสองข้างของผมไปจับไว้อย่างใจดี 
แม้ว่ามือของเขาจะถูกเล็บของผมจิกแรงแค่ไหนก็ตาม

เขาเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยมือ
ผมรู้สึกเช่นนั้น


“กลับบ้านไหม”


ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปเจอภาพในใจที่ฉายชัดซ้ำไปซ้ำมา เล่นวนราวกับแผ่นดีวีดีที่เสียแล้ว


“แล้วนี่มียาไหม”


ผมพยักหน้าน้อยๆและค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้นปูน มือสั่นเทาเปิดประตูรถได้สำเร็จและคว้าเอากระปุกยาอันเล็กมาใส่กระเป๋ากางเกง อีกฝ่ายยื่นขวดน้ำมาให้ราวกับรู้ว่าผมกำลังต้องการ


“ชื่ออะไร”


“กัน”


“เค กูออฟนะ น่าจะอายุมากกว่า”


“กัน 23”


“กู 26 จะเรียกพี่หรือไม่เรียกก็ตามสบาย”


“อ่า ขอบคุณ”


“ไม่ต้องคิดมากน่า ไปเที่ยวกันไหม ตอนนี้”


“..?”


“ไปเหอะ ไปสวนรถไฟกัน”


และนั่นเป็นการเจอกันครั้งของผมกับพี่ออฟ มันจะแรนดอมหน่อยๆและงงมากๆสำหรับผม แต่พูดถึงทีไรพี่ออฟจะบอกว่ามันปกติสำหรับเขา ซึ่งนั่นตลกดี

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกแต่พิมก็ยังคงหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราโดยใช้เครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยางอีกมากมายซึ่งผมไม่รู้จัก 

น่าจะราวสามเดือนที่ผมรู้จักกับพี่ออฟมา เจ้าของหน้าตี๋แวะเวียนมาเยี่ยมตลอดไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน ที่ทำงาน หรือโรงพยาบาล 


“อยากกินไรวันนี้”


“ป่าปี๊เลือกเหอะ”

พอสนิทกันผมก็มีสรรพนามมาเรียกเขา 
ไม่รู้สิ ชื่อนี้ดูเหมาะดี


“ไม่เอาอะ กูเลือกทุกวัน มึงเลือกบ้างดิ”


“งั้นไปกินร้านป้าตรงจตุจักรกัน”


“พูดแล้วน้ำลายสอ ไปเลย หิวละ”


“เคๆ”


เรามีความคิดคล้ายๆกันเสมอ มีไลฟ์สไตล์ที่แทบจะเหมือนกันหมดทุกอย่าง ติดอยู่อย่างเดียวคือผมเริ่มจะสูบบุหรี่และดื่มสุรามากขึ้นจนพี่ออฟต้องออกปากเตือน

เขาบอกว่าเขาเป็นห่วง
นั่นทำให้ชื้นใจแปลกๆ


“คบกันปะ”


“ห้ะ”


จู่ๆก็พูดออกมา ใครไม่ตกใจบ้างอะ


“เป็นแฟนกันมั้ย”


“...”


“ชักช้าจริงมึงนี่ ตกลงเป็นเนอะ”


“อะ.. เออๆ เป็นก็เป็น”


“ดีมากไอ้เตี้ยของป่าปี๊”


“...”


“งั้นวันนี้ถือเป็นเดทแรกละกัน”


เขาขอผมเป็นแฟนในตลาดนัดจตุจักรซึ่งมีผู้คนเบียดเสียดมาก อาหารมื้อแรกของเราคือข้าวไข่เจียวต้มยำกุ้งน้ำข้นและข้าวเปล่าสองจาน สถานที่เดทครั้งแรกคือบริเวณหอนาฬิกาของจตุจักร

เหมือนจะไม่โรแมนติก
แต่มีความสุขชิบหาย


ผ่านมาได้ครึ่งปีหลังจากเราคบกัน อาการทางประสาทของผมดีขึ้นตามลำดับการรักษา แต่แล้วพี่ออฟก็มีต้องไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเวลาสองสัปดาห์ นั่นแปลว่าผมต้องกลับไปอยู่บ้าน

บ้านที่ไม่มีคนในครอบครัวอีกต่อไป

ผมบอกพี่ออฟว่าผมโอเคและอยู่ได้สบายเพราะไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของเขา ถ้าผมบอกว่าไม่โอเคพี่ออฟจะต้องพาผมไปด้วยแน่และนั่นจะดูไม่ดีกับหน้าที่การงานเท่าไหร่

คืนแรกทุกอย่างยังคงปกติ ไม่ได้มีอาการอะไร
คืนที่สองยังทรงตัว คืนสามคืนสี่ยังคงโอเค

แต่มันดันมาพังลงในคืนที่ห้าเมื่อมีญาติห่างๆโทรเข้าโทรศัพท์บ้านเพื่อถามหาพ่อและแม่ของผม มันเหมือนเป็นการย้ำจุดช้ำว่าพวกเขาจากไปโดยทิ้งผมไว้

ผมร้องไห้ครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน และเป็นการร้องไห้ครั้งแรกในรอบครึ่งปีโดยไม่มีอ้อมกอดอุ่นของพี่ออฟ

มันทำให้ผมรู้สึกเป็นบ้า

ผมรู้แล้วว่าตอนนี้สิ่งที่ผมขาดไม่ได้ไม่ใช่ยาหรือการบำบัด เป็นคนต่างหากที่ผมขาดไม่ได้และไม่ใช่ใครก็ได้ที่ผมต้องการ 

ถ้าไม่ใช่เขาก็ไม่มีความหมาย

สัปดาห์ที่สองผมออกไปเตร็ดเตร่ทุกวันจนถึงมืดค่ำด้วยความหวังว่าจะลืมเรื่องราวบางส่วนและตัดความฟุ้งซ่านออกไปจากสมองได้ แต่ผมคิดผิดเพราะเมื่อกลับมาที่บ้านหลังเดิมและห้องๆเดิมทุกความรู้สึกนั้นทะลักเข้ามาอีกครั้งจนรับไว้ไม่ไหว

เมื่ออยู่คนเดียวผมก็เป็นบ้าอีกครั้ง
และนั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเลือกทำบางอย่างลับหลังพี่ออฟ


“ฮัลโหล ว่างคุยมั้ยพี่ริน”


[สวัสดีเจ้าน้องชาย หายไปนานเชียวนะ]


เสียงสดใสดังขึ้นจากปลายสาย ผมสามารถจินตนาการใบหน้าของรุ่นพี่คนนี้ได้อย่างง่ายดาย เธอเป็นคนมีเสน่ห์และเป็นคนน่าตกหลุมรัก


“พอดีมีหนุ่มมาแนะนำ เห็นแล้วนึกถึงพี่เลย”


[โหย เดี๋ยวนี้ทำงานเป็นพ่อสื่อหรอ คิดตังค์ปะเนี่ย]


“เพื่อพี่ผมไม่คิดอยู่แล้ว คนกันเอง”


[ว่าแต่หนุ่มนั่นใคร]


“มาเจอไหมล่ะ อีกสี่วันเขาจะกลับมาจากต่างจังหวัด พี่รินแต่งสวยๆมาเลยนะ กันจะรออยู่ที่คาเฟ่ของพี่นิว”


หญิงสาวตอบตกลงและวางสายไป พี่รินไม่ใช่คนใจง่ายหรอกครับเพียงแต่ผมรู้ว่าเธอกำลังเหงาแหละต้องการใครสักคนพอดี มันพอดิบพอดีเหลือเกิน

เพราะผมแทบจะเสียสติแล้ว
เพราะความสุขในอนาคตเป็นสิ่งเดียวที่ผมให้เขาไม่ได้



สี่วันต่อมาพี่ออฟกลับมาในเวลาโพล้เพล้ 

ผมจัดการทำอาหารง่ายๆและจัดบรรยากาศสบายๆให้เป็นของขวัญแห่งการเหนื่อยของเขา 

หรือจะเรียกว่าของขวัญวันจากลาดีนะ


“ป่าปี๊ กอดกัน”


“ขี้อ้อนนะมึงอะ”


ผมขึ้นไปยืนบนเท้าของคนตัวสูงขณะที่เขาใช้วงแขนอบอุ่นกระชับตัวผมเข้าไปชิดยิ่งขึ้น มันดีเสียจนอยากจะร้องไห้ให้กับอาการปวดหัวแทบระเบิดที่ดันมาเกินขึ้นในเวลาสำคัญๆเช่นตอนนี้

อดทนไว้สิกัน เพื่อพี่ออฟนะ ท่องไว้


“เป็นไรเปล่าวะกัน”


“ไม่มีไร กันอยู่ในครัวนานเลยมึนกลิ่นอาหารนิดหน่อย แหะๆ”


“เอ้ามึงนี่ ดูแลตัวเองด้วยสิ”


“ก็อยากดูแลป่าปี๊มากกว่า”


เพราะอีกเดี๋ยวจะต้องไปแล้ว
ขออีกนิดเดียว แค่วันนี้ อีกนิดเดียวจริงๆ

พี่ออฟขยับเท้าไปตามเสียงเพลงเนิบนาบซึ่งผมเปิดเอาไว้ 
ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาแล้วรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเพื่อจะยิ้มให้คนตรงหน้า

คนสำคัญ
เพราะงั้นความสุขของเขาจึงสำคัญกว่าผม


“กันรักป่าปี๊นะ”


พี่ออฟยิ้มขำกับประโยคแรนด้อมของผม
มือใหญ่ยีผมเสียจนยุ่งไปหมดแต่ผมไม่บ่นสักคำเพราะผมอยากจะจดจำทุกอย่างให้ได้ จดจำความสุขทั้งหมดให้ได้


“ฮะๆ กูก็รักมึง”


“สัญญาก่อนว่าจะมีความสุข”


“มาแปลกนะมึง”


“เร็วว สัญญา”


“อะจ้า สัญญาๆ”


นิ้วก้อยของเราเกี่ยวกันก่อนที่ใบหน้าของคนเป็นพี่จะเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางประทับจุมพิตอ่อนโยนให้กับผมก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบกัดอย่างขี้เล่น

ผมหัวเราะ แทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
เพราะวันนี้ผมมีความสุขจริงๆ 


“ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง”


กันสัญญาว่าพี่จะมีความสุข
แม้ไม่ใช่กับกันก็ตามที


Last day
Last dance
Last scene
Last love

You’ll be my last
All of my lasts

You always will be. 

Thursday, 15 June 2017

Petrichor #offgun | 04


#กลิ่นอายฝนออฟกัน


4



.



กันชอบกลิ่นอายของบรรยากาศเวลาฝนเพิ่งหยุดตก
กันสูบบุหรี่จัดและกินเหล้าบ่อย
กันเครียดง่ายและมักจะหูแว่วจนผมต้องพาไปหาหมอ

ทั้งๆที่ผมคอยเตือนเขาแล้วแท้ๆ
ทั้งที่อยู่ตรงนี้แท้ๆ

ทำไมถึงไม่ได้ยินผมบ้างนะ



ผมรักเขา



แม้จะมีช่วงเวลาที่ผมไปรักคนอื่น
แต่นั่นมันปกติไม่ใช่หรือครับ
กับรักที่จืดจาง ต่างคนต่างหาทางออก

แต่ผมไม่เคยทิ้งเขาไปไหน ไม่เคยทิ้งจนถูกรินทิ้งเสียเอง
ที่เขาต่อว่าผมว่าไม่ใยดีไม่ได้เป็นเพราะผมไม่อยู่ตรงนั้น

มันเป็นเพราะเขาไม่เห็นว่าผมอยู่ตรงนั้นต่างหาก


แม่ง… ผมพลาดอีกตามเคย


กว่าจะรู้ตัว
ผมก็รู้จักกันมากกว่าที่คิด

กว่าจะรู้ตัว
ผมก็จดจำกันมากกว่าที่คิด

กว่าจะรู้ตัว
ผมก็รู้สึกพิเศษกับกันมากกว่าที่คิด

และกว่าจะรู้ตัว
ผมก็เจ็บที่เสียเขาไป… มากกว่าที่คิด


นับจากที่กันเสียครอบครัวไปอาการผิดปกติทางจิตก็เริ่มชัดเจนขึ้นเสียจนผมกลัวว่าวันนึงจะเสียมันไปจริงๆ

กันเริ่มมีโลกของเขาเอง
และมันจะไม่เป็นไรเลยถ้าโลกของเขามีผม

แต่ไม่ใช่

โลกของกันคือโลกแห่งความอ้างว้าง
เป็นโลกที่รวมความรู้สึกเจ็บปวดเข้าไว้ด้วยกัน
ทั้งผมที่ทิ้งไป ทั้งผมที่เจ็บปวด 
ทั้งที่จริงๆแล้วเรื่องผมกับรินผ่านมาได้สองปีและเราไม่เคยกลับมาเจอกันอีก กันก็ยังอยู่ในเหตุการณ์นั้นไม่เปลี่ยน ซ้ำร้ายยังจินตนาการหลายอย่างขึ้นมาอีก

รวมถึงการที่กันรับไม่ได้ว่าเสียน้องสาวคนเดียวไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้วด้วย 

ใช่ครับ

พิมเสียชีวิตไปเมื่อสามปีที่แล้ว แต่กันไม่เคยทำใจกับการสูญเสียนั้นได้เลย เหมือนที่เขาไม่เคยเชื่อว่าผมกลับมาหาเขาแล้วจริงๆ

บทสนทนาของเรานั้นกันไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูดแต่กลับได้ยินในสิ่งที่เขาคิดว่าผมจะพูด ที่เลวร้ายคือทุกอย่างที่เขาได้ยินนั้นไม่ค่อยจะเป็นความจริง




วันนั้นที่ผมโทรไปเรียกกันมาที่คอนโดผมเดาไม่ออกเลยว่าเขาได้ยินหรือรับรู้อะไร แต่เหตุการณ์ที่แท้จริงเป็นแบบนี้ต่างหาก


“เฮ้ย!”

อ้อมแขนใหญ่โอบรัดร่างของกันโดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ผมฝังใบหน้าซบลงบนไหล่ลาด กลิ่นหอมอันคุ้นเคยช่วยทำให้ผมคลายความคิดถึงเขาได้บ้าง

ผมกอดเขาบ่อยมาก แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวเลย


“แป๊บเดียว”


“เป็นอะไร”


“...”


“หืม”


“กูกลับมาหามึงแล้ว ทำไมมึงไม่รู้สักที”


“...”


“กลับมานานแล้วนะกัน กลับมาและจะไม่กลับไปไหน”


“แล้วพี่ยอมให้เขากลับมาได้ไงวะ”


“กูรักมึงไงกัน ไม่ได้ยินกูหรอ”


รักมาตลอด ทำไมมึงถึงไม่ฟังกูนะ


“แล้วทำไมไม่รั้งเอาไว้”


“...”


“รั้งหัวใจพี่ไว้ดิวะ”


กูกำลังทำอยู่ไง แต่พยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

เหมือนกระจกลวงตาหลอกใจ
ผมสามารถมองเห็นกันได้ชัด
แต่กันกลับมองเห็นเพียงโลกของเขา


“...มึงเคยบอกว่ามึงรักกู”


“แล้วไง”


“แต่มึงผลักไสให้กูไปรั้งคนอื่นอะนะ”


“ก็แล้วไงวะ พี่ไม่ได้รักกันและกันรู้ข้อนี้ดี รั้งให้ตายพี่ก็ไม่อยู่”


ใจผมบีบรัดแน่นจนรู้สึกรวดร้าวไปหมด ผมเกลียดชะมัดเวลาคนตัวเล็กบอกกับผมแบบนี้ ผมควรจะชินเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรก แต่ผมก็ยังเจ็บอยู่ดี


“ก็เหมือนกับที่กูรั้งมึงสินะ”


“ไม่เหมือน”


“...”


“พี่รินเคยรักพี่ แต่พี่ไม่เคยรักกัน”


รักสิ รักมึงจนกูเองก็จะชิบหายไปด้วยแล้ว


“แต่ตอนนี้คนที่กูกอดคือมึง มึงไม่ลองรั้งกูหน่อยหรอ”


รั้งกูนะกัน เหมือนที่กูรั้งมึงไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา
รักกันเหมือนเดิมได้ไหม รักกันเหมือนเราไม่เคยผ่านความเศร้าจนชินชา


“แค่วันนี้…”


แค่วันนี้ก็ดีจนยอมขาดใจ. 









หลังจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลวันนั้นผมกลับมาที่คอนโดด้วยแท็กซี่ในวันต่อมา เพื่อที่จะพบว่าแล้วผมก็ได้ใจแทบขาดจริงๆ

ในหูมีแต่เสียงอื้ออึง แขนและขาสองข้างชาจนขยับไม่ได้
กว่าผมจะรู้สึกตัวน้ำตาก็ไหลลงมาพร้อมกับร่างกายซึ่งมีปฏิกิริยาตอบรับโดยการถลาเข้าไปหาอีกคน

ร่างของคนที่ผมรักแน่นิ่ง

เนื้อตัวเปียกปอนของอีกคนในอ่างอาบน้ำซึ่งมีกระถางต้นไม้เรียงรายซีดขาวราวไร้เลือด อุณหภูมิดิ่งลงเย็นจนผมโผเข้ากอดคนเป็นน้อง


“กัน! กัน… กัน”


ผมนึกอะไรไม่ออกทั้งที่ควรจะนึกออก
เปลือกตาของอีกฝ่ายปิดสนิทไม่ว่าผมจะเขย่าและเรียกเขาแค่ไหน กันไม่ได้ยินผมกว่าที่เคย

ผมทำทุกอย่างที่ผมทำได้ ณ ตอนนั้น
แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงว่าความพยายามของผมที่ใช้รั้งเขาไว้นั้นไม่เคยมีผลอะไร

กูผิดเองกัน… กูผิดเอง
ผิดเองที่เคยปล่อยมือมึงชั่วขณะ
ผิดเองที่พลาดเสียทุกครั้ง
ผิดเอง… ผิดเองคนเดียว




‘คนไข้เสียชีวิตจากการได้รับยานอนหลับเกินขนาดครบ 24 ชั่วโมงแล้วครับ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ’



ล้มทั้งยืน… เป็นอย่างนี้นี่เองสินะ
ตายทั้งเป็น… ผมได้สัมผัสมันแล้ว


ผมหย่อนตัวลงในอ่างอาบน้ำอ่างเดิม มองไปรอบอ่างก็พบว่ากันเอากระถางต้นไม้เล็กใหญ่มาล้อมรอบเต็มไปหมด นอนไปสักพักก็ได้กลิ่นคล้ายเวลาฝนเพิ่งหยุดตก

นี่สินะที่มึงมาบอกราตรีสวัสดิ์
มึงวางแผนจะไปจากกูขนาดนี้เลยหรอกัน


“อึก… ฮึก”


ผมร้องไห้จนตัวโยน ฝังใบหน้าลงไว้กับมือสองข้างที่ยังมีสัมผัสของกันหลงเหลืออยู่ 

ผมคิดถึงเขา
คิดถึงเขามากจริงๆ

กูคิดถึงมึงตลอดเวลา
แม้เราจะอยู่ด้วยกัน
หรือแม้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก


“กัน… กูรักมึงนะ”


พร่ำบอกคำเดิมแม้ไม่มีใครได้ยิน. 
จะรักมากแค่ไหนกันก็ไม่ได้ยินผมแล้ว


ความรักของผมมันก็มีเท่านี้
เรื่องราวของผมหยุดลงตรงนี้


ให้ผมได้จดจำเพียงเท่านี้ก็พอ. 


Wednesday, 14 June 2017

Petrichor #offgun | 03


#กลิ่นอายฝนออฟกัน



3 


.



ผมตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพี่ออฟ ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนๆเนื่องจากเขายังไม่ลุกไปไหน ผมจ้องมองใบหน้าอ่อนล้าซึ่งมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าเพลียมาก มองจนจู่ๆน้ำตาก็ไหลลงมาอีกระลอก

ผมพลาด ก้าวพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พลาดจนเลิกโกรธตัวเองพอๆกับเลิกให้อภัยตัวเอง

มือสั่นๆจับเข้าที่แก้มซึ่งตอบลงของอีกฝ่าย ผมไม่กล้าทำให้เขาตื่นขึ้นมาเพราะกลัวว่าเขาจะผลักไสทุกอย่างที่เป็นผม 


เพราะนี่คือกัน และกันไม่ใช่คนที่พี่ออฟรัก


“...ฮึก”

ก่อนจะหลุดสะอื้นผมตั้งใจชักมือกลับมาปิดปาก แต่ก็ไม่ทันมือใหญ่ของพี่ออฟที่รั้งฝ่ามือเล็กของผมไว้แนบแก้มของเขา การกระทำที่ผมไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายอยากสื่ออะไร
ตั้งใจหรือไม่ หรือแม้กระทั่งเขารู้ตัวไหม

บางทีเราควรตื่นกันได้แล้วนะพี่ออฟ
เช้าจนสายแล้ว สายมากแล้วจริงๆ

ผมใช้มืออีกข้างบดบังดวงตาฉ่ำน้ำที่มองไม่เห็นภาพตรงหน้าอีกต่อไป กรามขบจนปวดไปหมดเพื่อให้ไม่มีเสียงอะไรเล็ดรอดออกมา

กลัว… กลัวเหลือเกินว่าจะมีคำปลอบโยน
แล้วผมก็จะหลุดจากตรงนี้ไปไม่ได้อีกครั้ง


“อย่าร้อง”


สิ่งที่ผมกลัวกลับเป็นจริง วงแขนอุ่นจนเกือบร้อนกระชับร่างอ่อนปวกเปียกของผมเข้าไปชิดมากขึ้น ผมตัดสินใจพลิกตัวหันหลังให้กับพี่ออฟทันที ไม่อยากสบตาไม่อยากเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากได้รับอะไรที่ไม่ใช่ของผม


“กูปลอบคนไม่เก่งหรอกนะ”


น้ำเสียงของเขาเหมือนเดิมกับวันนี้เมื่อสี่ปีที่แล้ว วันที่เขาเดินเข้ามาในชีวิตผม แน่นอนผมจำได้ฝังใจ
จุมพิตบางเบาบนศีรษะยิ่งทำให้ผมสะอื้นไห้หนักเข้าไปอีก 

แล้วต้องอ่อนแอขนาดไหนถึงจะมีสิทธิ์ร้องขอความรัก

สักพักกว่าผมจะลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา เพื่อที่จะกลับออกมาและพบว่าเมื่อครู่นี้ไม่ยั่งยืนเอาเสียเลย

พี่ออฟคงออกจากห้องไปหาใครคนนั้นเหมือนเดิม





ไม่รู้เหมือนกันว่าผมโง่ บ้า หรือทั้งโง่และบ้า
ผมยังคงอยู่ในคอนโดของพี่ออฟ ย้ายสารร่างตัวเองมานั่งรับลมตรงบริเวณระเบียงที่ผมชอบ 

ชอบมานั่งตรงนี้หลังฝนตก
กลิ่นของฝนซึ่งระเหยจากพื้นดินฝังอยู่ในความทรงจำอย่างน่าอัศจรรย์ มันทำให้ผมหลับตาลง

ควันสีเทาถูกพ่นออกจากปาก กลิ่นเมนทอลและไอเย็นถูกสูดกลับเข้ามาในปอด ผมสูบบุหรี่มวนที่สองหมดไปพร้อมกับดวงอาทิตย์ผู้อำลาขอบฟ้า

มวนที่สามเริ่มขึ้นอย่างช้าๆโดยไม่มีการหยุดพัก

นี่อาจเป็นอีกความลับหนึ่งที่ผมกับพี่ออฟมีร่วมกัน เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าผมสูบบุหรี่ค่อนข้างจัด เป็นคนเครียดง่ายเพราะฉะนั้นจึงเที่ยวกลางคืนบ่อยเพื่อปลดปล่อย

แรกๆพี่ออฟก็จะไปกับผมแหละครับ เขาไม่สูบบุหรี่แต่คอแข็งพอสมควร จนพักหลังที่เขามีคนรักเราจึงไม่ค่อยได้ไปด้วยกันอีก



ครืด ครืด


หืม… พี่ออฟโทรมาทำไม… 


“ฮัลโหล”


“อะไรนะครับ”


“ห๊ะ!”


“โรงพยาบาลอะไรครับ ครับๆผมจะรีบไป”


‘คุณจุมพลประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ’


ประโยคนี้แทบทำให้ผมเป็นบ้ากว่าที่เป็นอยู่






ผมรีบขับรถมาที่โรงพยาบาล คันเร่งที่เหยียบอยู่ไม่ได้เร็วเท่าที่ใจอยากให้เร็ว มาถึงก็ต้องถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อพยาบาลบอกว่าพี่ออฟเข้าห้องพักฟื้นธรรมดาเรียบร้อยแล้ว 


“มาเร็วนะมึง”


ผมอยากจะเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาขึ้นมาแล้วตะโกนใส่หน้าว่าทำไมพี่ไม่ระวังแบบนี้วะ ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลยวะ
แต่ทำได้แค่เพียงมองหน้าเขานิ่งๆ

ผมโกรธจริงๆนะ โกรธที่ไม่มีสิทธิ์ไปวุ่นวายกับชีวิตเขา


“เกิดอะไรขึ้น”


“มึงนิ่งแล้วน่ากลัวนะกัน”


“เล่ามา”


“ก็ไม่มีไร กูขับไปหาริน ก็กินข้าวดื่มกันนิดหน่อยแต่คออ่อนลงไปเยอะเลยว่ะ อาจจะง่วงด้วยมั้ง”


“สรุปคือเมาแล้วขับ”


“หลับใน”


“...”


“...”


ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง ผมกำมือแน่นจนเจ็บฝ่ามือไปหมด ทั้งโกรธทั้งโมโหทั้งเสียใจจนไม่รู้ว่าควรเลือกรู้สึกอย่างไหนก่อนกันแน่


“กันไม่เข้าใจเลยว่ะ”


“...”


“คือเขาไม่เห็นหรอว่าพี่ขับไม่ไหวอะ สายตาเขาไม่ได้อยู่ที่พี่เลยหรอวะ ทำไมเขาถึงปล่อยให้พี่ขับกลับมา”


“อย่าไปโทษเขาน่า”


“ตกลงเขาเคยรักพี่บ้างรึเปล่า”


“...”


“กันรักพี่ชิบหาย เจ็บจนอยากตาย พี่ไม่เข้าใจหรอวะว่ากันยอมให้พี่เดินไปหาเขาเพราะอะไร”


“มึง…”


“เพราะกันต้องการเห็นพี่มีความสุข”


“...”


“กันเคยเชื่อเว่ยว่าพี่รินจะทำให้พี่มีความสุขกว่าที่กันทำได้ เพราะพี่รักเขา! พี่รักเขาไง... แต่แม่ง…”


“กัน…”


“แค่พี่ไม่เคยรักกันแม่งก็เจ็บจะตายห่า นี่ต้องมาทนเห็นพี่เจ็บเพราะเขาไม่รักพี่”


“...”


“ถามจริง รับรู้บ้างปะวะว่ากันรักพี่มากแค่ไหน”


ผมระเบิดทุกคำพูดออกมาราวกับพรุ่งนี้เราจะไม่ได้พูดกันอีก ถ้อยคำมากมายพรั่งพรูพร้อมกับน้ำใสไหลอาบแก้ม 
มันเจ็บจนจุก เจ็บในอก เจ็บจนยืนต่อไปไม่ไหว

ผมทรุดตัวลงนั่งชันเข่าพิงผนังสีอ่อนของโรงพยาบาล มือซีดดึงทึ้งเส้นผมของตัวเองอย่างระบายอารมณ์ที่อัดแน่นในใจ 


ทำไมวะ ทำไม
ทำไมเป็นผมไม่ได้



“กัน…”


ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงคนไข้อย่างทุลักทุเล อาการของเขาไม่ร้ายแรงมากเพียงแค่มีแผลฟกช้ำและไหล่หลุดหนึ่งข้าง 
พี่ออฟเข็นเสาน้ำเกลือมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม


“ต้อง...ฮึก ต้องให้กันเจ็บแค่ไหน… อึก แค่ไหนพี่ถึงจะพอใจวะ”


“...”


“ตอบมาดิ!”


“...”


“ได้ยินมั้ยว่า… กันรักพี่ ...ฮึก… ช่วยรับรู้เสียทีได้มั้ย”


“ชู่.. ไม่ร้องนะคนดี”


“อย่ามาแตะตัวกัน! ฮือ..”


“ขอป่าปี๊กอดหน่อยนะครับ นะ”


สรรพนามซึ่งหายไปหลายปีถูกยกขึ้นมาใช้ บาดแผลที่ผมคิดว่ารักษาจนใกล้หายกลายเป็นเหวอะวะ ก็แค่แผลเน่าเรื้อรังที่ผมเอาพลาสเตอร์ยามาปิดไว้

มองไม่เห็นไม่ได้แปลว่ามันจะเป็นแบบที่คิด


“อย่า… อย่าเรียกแบบนั้น..”


“มองตาป่าปี๊หน่อยเร็วคนดี”


เสียงอ่อนโยนแบบนี้ผมไม่รู้จักมานาน
นานจนเกือบลืมไปแล้วว่าเคยได้ยิน


“ไม่…”


มือข้างที่ขยับได้ทาบบริเวณแก้มเปียกชื้นของผม มันอุ่นเสียจนชาในหัวใจ ผมเงยหน้าขึ้นในที่สุดเพราะอยากจะรู้ว่านัยน์ตาเรียวคู่ที่หลงรักมานานจะสื่ออะไร

แล้วก็พลาดอีกครั้งเมื่อนัยน์ตาคู่นี้สื่อความหมายที่ต่างจากทุกที


“ฟังกูดีๆนะกัน”


“...”


“รัก”


“...”


เขาเป็นเหี้ยอะไรของเขาวะ


“...”


“ถามจริงนะ เล่นกับความรู้สึกกันมันสนุกมากไหม”


“ไม่ดิ มึงฟังกู”


“คนเคยรักกันนี่มันไม่แคร์ความรู้สึกกันเลยใช่ปะวะ กันเป็นตัวแทนของพี่รินมาเท่าไหร่ป่าปี๊เคยคิดบ้างไหมว่ามันจะทรมาน”


“...”


“เงียบทำไมอะ ตอบดิ”


“...”


“ช่างมันเหอะ ลืมมันไปซะ”


“จะให้กูลืมอะไร”


“ลืมแม่งทุกอย่างอะ”


“...”


“ลืมไปให้หมดว่ากันรักพี่”



จะได้มีแค่ผมที่จำและเก็บมาคิดมากคนเดียว
มีแค่ผมที่ทรมานกับมัน มีแค่ผม ผมคนเดียวเท่านั้น

และมันจะตายไปพร้อมกับผม





/




ผมอยากจะกล่าวลาทุกคนที่ผมรู้จัก
อยากจะบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่เคยได้พูดถึง
อยากเขียนจดหมายส่งไปทุกสถานที่ที่เคยเหยียบ
อยากทำอะไรเยอะแยะไปหมด

แต่สุดท้ายผมเพียงแค่อยาก
ผมจะไม่ทำมัน 
จะไม่ทำอะไรนอกจากบอกทุกคนว่าราตรีสวัสดิ์

ฝันดีนะ ฝันให้ดีกว่าที่ผมฝันทุกคืน
หลับให้สบายและตื่นให้สดชื่นกว่าที่ผมเคยทำ

ยิ้มให้สดใส ยิ้มให้มาจากใจ
ยิ้มแทนผมที่ลืมไปแล้วว่าต้องทำอย่างไร



“กันเคยมีความสุขนะเว่ย ความสุขเล็กน้อยของกันคือพี่”


อีกฝ่ายค่อยๆลืมตาขึ้นมามองกันอย่างฉงน 
ผมไม่ได้สนใจว่าเขาจะได้ยินหรือตอบรับหรือไม่


“แต่แล้วยังไง ความสุขของพี่ไม่ใช่กันและคงจะไม่มีวันใช่ กันไม่โทษพี่หรอกนะคนมันไม่รักทำยังไงมันก็ไม่รัก”


“...”


“กันแค่จะมาอวยพรให้พี่ฝันดี ส่วนกันจะไปแล้ว”


“มึงจะไปไหน”


“พี่ไม่ต้องรู้หรอกว่ากันจะไปไหน รู้แค่กันจะไปก็พอ”


ไม่ต้องรู้ว่าผมจะไปไหน
ไม่ต้องรู้ว่าผมจะกลับมาหรือไม่
ไม่ต้องรู้ ไม่ต้องพยายามเข้าใจอะไร
ไม่ต้องตามหา ไม่ต้องถามถึง


“ลืมกันไปซะ ทำเหมือนทุกวันที่พี่ไม่เคยมองเห็นกันนั่นแหละดีแล้ว”


จงลืมผม ลืมคนที่เหมือนไม่เคยมีอยู่
ลืมเหมือนว่าเราไม่เคยรู้จักกันได้ยิ่งดี


“ราตรีสวัสดิ์นะพี่ออฟ”


เพราะจากวันนี้ผมก็จะจำไม่ได้เหมือนกัน. 

Monday, 12 June 2017

Petrichor #offgun | 02

#กลิ่นอายฝนออฟกัน



2



.



ผมเหลือเวลาอีกไม่มาก
ที่บอกว่าเหลืออีกไม่เยอะนั่นเพราะชีวิตมันสั้นลงทุกที


“พี่กัน! อ้วกอีกแล้วหรอ ไหวไหมหน้าซีดมากเลย”


ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่าผมเหลือเวลาไม่มาก


“พี่โอเค ขอผ้าหน่อยสิพิม”


“อะนี่ พี่กันนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวพิมไปเอายาดมมาให้”

มือเรียวยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้ ผมมองใบหน้าขาวอมชมพูซึ่งถอดแบบกันมาก่อนจะยิ้มให้น้องสาวแท้ๆ


“นี่ยาดม ช่วงนี้พี่กันเครียดหรอ ทำงานหนักไปมั้ย ให้พิมช่วยอะไรบอกได้เสมอนะ”


“ไม่เครียดหรอก ช่วงนี้แค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ พี่สบายมาก”


“อย่าโกหกพิมนะพี่กัน”


“ใครจะกล้า เอาน่า เชื่อพี่”


“พิมก็เชื่อพี่กันตลอดนั่นแหละ แต่ถ้าเหนื่อยก็บอกเดี๋ยวพิมดูแลเอง”


“ขอบใจนะ”


“สบายๆ พี่ชายทั้งคนพิมดูแลได้ ไม่ต้องไปพึ่งใครหรอก”

พิมหลบตาแล้ววุ่นอยู่กับการเช็ดเนื้อเช็ดตัวผม ดวงหน้าหวานงอง้ำลงทันทีเมื่อพูดถึงคนที่เรารู้ดีว่าใคร

คนๆนั้นเข้ามาในวันที่ผมแทบไม่เหลือใคร ครอบครัวเราไม่ได้มีญาติเยอะแยะ พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิต ส่วนพิมน้องสาวคนเดียวของผมก็เข้าไอซียู

เป็นเดือนที่ผมเฝ้าถามตัวเองว่าทำไมนะทำไม
ทำไมผมไม่อยู่ในรถคันนั้น

แต่แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตผม จากที่เป็นฝ่ายดูแลคนอื่นผมโหยหาการเอาใจใส่ การดูแล ความอบอุ่นจากใครบางคน

แม้มันจะแค่ฉาบฉวยก็ตามที
แม้ว่าใครคนนั้นจะเป็นพี่ออฟ...ก็ตามที


“พี่ดูแลตัวเองได้น่า พิมต้องดูแลตัวเองเยอะๆรู้มั้ย”


“ทำไมพูดแบบนี้อะพี่กัน”


“วันนึงพี่ก็ต้องไป พิมรู้ดีกว่าใคร”

ขอบตาของน้องแดงขึ้นและน้ำใสรื้นทันทีที่ผมพูดเรื่องนี้ น้องไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมป่วยเป็นอะไร ผมไม่ยอมให้ใครรับรู้เรื่องนี้เลย น้องรู้เพียงแค่ว่าผมเหลือเวลาไม่มากและผมจะอยู่กับน้องได้ในเวลาจำกัด

ขอโทษนะพิม ขอโทษที่พี่ไม่เข้มแข็งพอ


“ไม่เอา ไม่พูด พิมไม่อยากได้ยิน”


“ไม่ร้องสิ มานี่มา กอดกัน”


“พี่กันอะ ไม่ดูแลตัวเอง คิดแต่เรื่องของคนอื่น”


“ใครเป็นคนอื่นกันหืม พิมก็น้องพี่ไง”


“ไม่ใช่ พิมหมายถึงอีกคนต่างหาก คนที่จู่ๆเขาก็เลือกจะไม่ใยดีเราแล้ว”


ใช่ครับ พี่ออฟที่ผมตกหลุมรักนั้นแสนอบอุ่น เขาเข้ามาในจังหวะที่พอดีและด้วยจุดประสงค์ซึ่งผมเชื่อเสมอว่าดี 

เขาเข้ามาเป็นทุกอย่างของผม 
...ไม่สิ
เขาเข้ามาเพื่อให้ผมคิดว่าเขาเป็นทุกอย่างของผม

แล้วก็เดินหันหลังให้กันง่ายๆ

วันที่พี่ออฟบอกผมว่าเขาคงทำอะไรในแบบเดิมให้ไม่ได้แล้วผมก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร แค่ยังแวะเวียนมาหากันบ้าง ในบ้านหลังใหญ่อ้างว้างเช่นนี้ผมขอแค่ได้เห็นหน้าคนที่ผมรัก

แม้รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ได้รักผม
แต่ก็ไม่คิดว่าจะไม่เคยรักกันขนาดนี้


“ความรักมันคงทำได้ทุกอย่าง”


“พี่กันคงรู้ข้อนั้นดีที่สุดแล้ว ขนาดคนที่เขาหันหลังให้เราพี่ก็ยังรักได้ลง”


พิมโกรธมาก ใช่ น้องโกรธมาตลอดและยิ่งโมโหหนักตอนรู้ว่าผมกลับไปยุ่งกับพี่ออฟ

แต่จะให้ทำยังไงครับในเมื่อคนที่ผมรักไม่ใช่แค่พี่ออฟแสนอบอุ่นคนนั้น คนที่ผมรักคือพี่ออฟ แม้ว่าพี่ออฟจะกลายเป็นพี่ออฟแสนเย็นชาคนนี้ก็ตามที


“พี่ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันนะ”


ครืด ครืด

ก่อนที่เราจะได้เถียงกันไปมากกว่านี้โทรศัพท์ของผมก็มีสายเรียกเข้า พิมจ้องมองมันเหมือนรู้ว่าใครโทรมา


“พี่จะรับจริงๆหรอ”


“พี่มีทางเลือกไหมล่ะพิม”


“...”


“ในเมื่อใจพี่อยู่กับเขา”


“...”


“ฮัลโหล”


[มึง… รินกลับมา]


นี่แหละครับเรื่องที่เราคุยกันไม่ว่าจะเป็นทางโทรศัพท์หรือต่อหน้า มีแค่เรื่องเดียวไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน นับจากวันที่เขาหันหลังไปนั้นก็มีเพียงแค่หนึ่งหัวข้อในบทสนทนา

ไม่มีการทักทาย
ไม่มีการไถ่ถาม
ไม่มีแม้คำว่าสวัสดี

มีแต่เรื่องของคนที่เขารัก...ซึ่งนั่นไม่ใช่ผม
ไม่เคยใช่และคงไม่มีวันใช่


“อยู่คอนโดใช่ไหม เดี๋ยวไปหา”


[รีบมา]


บทสนทนาสั้นๆทางโทรศัพท์อวสานแต่เพียงเท่านั้น พิมหันมามองหน้าผมพร้อมถอนหายใจและเดินไปหยิบกุญแจรถ


“จะไปหาเขาใช่ไหม”


“อืม”


“ถามจริง เขารู้มั้ยว่าพี่ป่วย”


“ไม่ ห้ามบอกเขานะพิม พี่ขอ”


“เฮ้อ พี่กันคงไม่กลับ งั้นพิมไปกินข้าวกับเพื่อนนะ เดี๋ยวจะชวนพั้นช์มานอนบ้านด้วย”


“อืม อาจจะกลับ ดึกๆ”


“ไม่หรอก ถ้าไปหาพี่ออฟน่ะนะ พี่กันไม่เคยกลับ”


ผมไม่ได้เถียงอะไรออกไปอีก
เพราะที่พิมพูดนั้นคือเรื่องจริง

และผมก็เกือบลืมว่าจะถอยออกมากี่ก้าว








ใช้เวลาไม่นานรถเก๋งธรรมดาๆของผมก็แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของคอนโดพี่ออฟซึ่งผมเองสนิทกับรปภ.ของที่นี่มากจึงเข้าออกได้ง่าย

มาบ่อยจนใครๆก็สับสนว่าแฟนพี่ออฟตกลงคนไหน

ร่างสูงในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตแขนสั้นและกางเกงสามส่วนลงมารับผมด้านล่างด้วยสีหน้ายุ่งๆ แท้ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้เย็นชาเสียทีเดียว มีทุกอารมณ์ให้ผมยกเว้นอารมณ์อบอุ่นและรักใคร่น่ะครับ

เราไม่คุยกันจนกระทั่งเข้ามาในห้องของเขา


“เฮ้ย!”

อ้อมแขนใหญ่โอบรัดร่างของผมโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงฝังใบหน้าของเขาซบลงบนไหล่ลาดของผมทำให้ผมรู้สึกถึงอารมณ์อันไม่เสถียรอย่างชัดเจนของคนอายุมากกว่า

เพราะเขาไม่กอดผมแบบนี้มานานมากแล้ว


“แป๊บเดียว”


“เป็นอะไร”


“...”


“หืม”


“เขากลับมา กลับมาทำไมไม่รู้”


“...”


“กลับมาแค่อาทิตย์เดียว แล้วบอกกูว่าเขารักอีกคนมากกว่าแล้วก็ไปอีกรอบ”


“แล้วพี่ยอมให้เขากลับมาได้ไงวะ”


“กูรักไงกัน…กูแค่รัก”


ไม่ต้องย้ำก็ได้ คิดว่ายังเจ็บไม่พอหรือไง


“แล้วทำไมไม่รั้งเอาไว้”


“...”


“รั้งหัวใจพี่ไว้ดิวะ”


“...มึงเคยบอกว่ามึงรักกู”


“แล้วไง”


“แต่มึงผลักไสให้กูไปรั้งคนอื่นอะนะ”


“ก็แล้วไงวะ พี่ไม่ได้รักกันและกันรู้ข้อนี้ดี รั้งให้ตายพี่ก็ไม่อยู่”


ผมผละออกจากอ้อมแขนอุ่นกายแต่หนาวใจ ถึงอย่างนั้นคนตัวสูงก็ยังไม่ยอมคลายวงแขนออก ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวอย่างทรยศ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมรู้สึกกับเขามากจนเจ็บหัวใจ 


“ก็เหมือนกับที่กูรั้งรินสินะ”


“ไม่เหมือน”


“...”


“พี่รินเคยรักพี่ แต่พี่ไม่เคยรักกัน”


เรื่องที่ไม่อยากรับรู้ที่สุดกลับเป็นเรื่องที่ชัดเจนที่สุด
แล้วจะทำยังไงถึงจะลืมมันไปได้


“แต่ตอนนี้คนที่กูกอดคือมึง มึงไม่ลองรั้งกูหน่อยหรอ”


ไม่รู้อะไรดลใจให้พี่ออฟพูดแบบนั้น ผมไม่เข้าใจเขาจริงๆ
นัยน์ตาสีนิลที่ผมสบมีแววแห่งความเว้าวอนและโหยหา


“แค่วันนี้…”


ครู่หนึ่งผมเผลอเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังขอร้องผม
ครู่หนึ่งผมเผลอลืมไปจริงๆว่าต้องถอยออกมากว่านี้
ครู่หนึ่งผมเผลอตัวและเผลอใจ

ครู่หนึ่ง… สุดแสนจะสั้น
ผมเผลอรั้งเขาเข้ามาจุมพิต
โดยที่กำลังร้องไห้ไปด้วย

ร้องให้กับจูบตอบรับและไออุ่นของอีกคน
เสียน้ำตาให้กับเทปม้วนเดิมที่กำลังเริ่มใหม่
ร้องให้กับความน่าสมเพชของเราทั้งคู่
เสียทั้งใจให้กับความเป็นตัวแทน

ร้องให้กับรักที่ไม่มีวันได้รับกลับคืน.




/




แม่ง… ผมพลาดอีกตามเคย. 

Saturday, 10 June 2017

Petrichor #offgun | 01

#กลิ่นอายฝนออฟกัน




1



.



ผมมีเวลาอยู่ไม่เยอะ

หลังจากวันนั้นที่ผมเลือกจะบอกพี่ออฟว่าจะเดินถอยหลังมาหนึ่งก้าว วันนี้ผมรู้สึกผมควรถอยมากกว่าหนึ่งก้าว

เพราะผมมีเวลาจำกัดในการทำภารกิจนี้


“ไอ้ออฟล่ะกัน”


“ไม่รู้ครับ”


“อ้าว ไม่ได้มาด้วยกันหรอ”


“ไม่ครับ วันนี้กันขับรถมาเอง”


“อ้าว ปกติเห็นตัวแทบจะติดกัน”


“มีแต่ผมไปติดเขามั้งครับ ฮะๆ”

หัวเราะไปงั้นแหละมันไม่ได้ตลกอะไรหรอก แต่เคยได้ยินไหมครับว่าถ้าเราหัวเราะเรายิ้มเราจะสามารถสะกดจิตตัวเองให้รู้สึกมีความสุขทั้งๆที่ใจแตกสลายได้น่ะ

ไม่รู้ทฤษฎีของใครนะ แต่ผมจะลองดู

วันแรกที่ไม่มีพี่ออฟผมรู้สึกโหวงมาก มันเหมือนขาดอะไรไป แค่คิดว่าจะไม่เจอหน้าก็พาลคิดถึง
พอมาวันนี้ซึ่งเป็นวันที่เจ็ด ผมคิดได้ว่าจริงๆแล้วมันไม่ได้ต่างอะไรเลย วันที่ผมมีเขาและวันที่ผมไม่มีเขา 

ก็เราไม่เคยมีกันและกัน

มีแต่ผมคนเดียวที่วิ่งเข้าหาและก็มีแต่เขาที่วิ่งหนีออกไป
สุดท้ายแม่งก็ไกลเท่าเดิมและเจ็บเท่าเดิม
ปกติที่เห็นหน้ากันคงมีแต่ผมที่เห็นเขา แต่เราไม่เคยสบตาและเขาไม่เคยมองหาแม้แต่วินาทีเดียว

ไม่โทษคนไม่รักหรอกครับ
จะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ทำให้เขารักไม่ได้ล่ะมั้ง


“พี่กวาง วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม”


“อ้าว แล้วไม่ไปกับออฟหรอ”


“ผมไม่ใช่แฟนมันซะหน่อยต้องไปด้วยทุกมื้อ อีกอย่างวันนี้มีไปจ่ายค่าเทอมให้น้องด้วย ว่าจะให้พี่กวางไปช่วยดูหน่อย”


“เออได้สิ ไปไหนดีอะ”


“จะไปไหนกัน”

เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังของพี่กวาง ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเขาที่ผมรัก ใบหน้าที่เคยสดใสหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำและขอบตาแดงช้ำบอกผมได้ดีว่าเขายังคงเจ็บปวดกับรักของเขา

อืม… ถ้าผมร้องไห้ได้บ้างคงดี


“ไปห้างอะ ไปปะ”

ที่ชวนส่วนหนึ่งก็เป็นมารยาท อีกส่วนก็เป็นการบอกว่าสถานะพี่น้องของเรายังคงไม่สั่นคลอนใดๆ 

ก็เป็นมาตั้งแต่ต้น ระบุมาตั้งแต่แรกว่าได้แค่นี้
แม้จะพยายามเรียกร้องก็ไม่สำเร็จ ใครบอกผมไม่ลอง

ลองแล้วแต่ไม่สำเร็จมานับไม่ถ้วนต่างหาก


“ไป”


จริงๆไม่คิดว่าจะตอบตกลงแต่เอาเถอะ
กินข้าวกับคนอกหักด้วยกันก็อาจจะดีไปอีกแบบ

บอกตัวเองว่ามันคงไม่เจ็บไปกว่านี้
และเสียใจจริงๆที่ค้นพบว่านั่นไม่จริงเลย


“ออฟ”

เสียงของหญิงสาวซึ่งผมคุ้นหน้าคุ้นตาดีดังขึ้นขณะเรากำลังเดินกลับไปที่ลานจอดรถเพื่อกลับบ้าน หน้าซูบของพี่ออฟซีดลงไปอีกเมื่อเห็นว่าเธอพาใครอีกคนควงแขนกันมา

คนเราเนอะครับ รู้อยู่ว่าเขายังรักจะพาอีกคนมาทักทำไม


“อ้าว หวัดดี เป็นไงบ้าง”


ยิ้มเจื่อนๆนั่นไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกนะที่ดูออก
ไม่เนียนเลย


“สบายดี ออฟล่ะ ไม่ติดต่อมาเลยนะ”


“อ่อ พอดียุ่งอะๆ”


“ให้มันจริง นี่หน้าโทรมลงนะ ฝากกันดูแลออฟด้วยสิเดี๋ยวหมดหล่อหมด”


“สงสารกันเหอะ รายนี้น่ะดื้อจะตาย”


“โถ่ งั้นก็รักษาตัวด้วยนะออฟ ไปละ บ๊ายบาย”


ยิ้มสดใสที่พี่เขาระบายในบรรยากาศมันเป็นสิ่งที่ทำให้พี่ออฟรักผู้หญิงคนนี้มากมายจนหมดหัวใจ ถามว่าผมรู้ได้ยังไงน่ะหรอ เพราะคนนี้ผมเองก็ช่วยเขาจีบ

บอกแล้วใช่ไหมว่าเป็นให้ทุกอย่าง

พี่รินเลิกกับพี่ออฟเพราะเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจืดจางลงทุกวันและคงไม่ไปได้ไกลกว่านี้เท่าไหร่นัก
พี่ออฟไม่ได้รั้งเธอเอาไว้ ไม่ได้ฟูมฟายให้เธอเห็น พวกเขาจบกันด้วยดีโดยที่พี่รินไม่เคยเห็นว่าอีกคนอ่อนแอแค่ไหน

มันเป็นการกระทำคูลๆซึ่งไม่คูลเสียเลย

พอหญิงสาวและแฟนใหม่เดินจากไป น้ำตาใสๆของคนที่ผมรักก็ไหลรินโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ


“เจ็บก็ร้องออกมา ไม่มีใครว่าว่าไม่คูลหรอก”


ใช่
เจ็บก็ร้องออกมา

พร่ำบอกเขาแต่เรากลับทำไม่ได้





วันเปลี่ยนเป็นสัปดาห์ สัปดาห์กลายเป็นเดือน
นี่ก็หนึ่งเดือนเต็มที่ผมถอยออกมาจากพี่ออฟสองก้าว

ก้าวแรกแด่การไม่เป็นทุกอย่าง
ก้าวสองแด่การไม่ไล่ตาม


“เรียกแท็กซี่ดิ๊ๆ”

พี่นิว พี่เต และโอบผลัดกันตะโกนและยกมือขึ้นโบกแท็กซี่เพื่อที่พวกเราจะกลับบ้านในยามวิกาล ก็ไปเที่ยวตามประสาผู้ชายกับเพื่อนๆบ้างครับ นานๆที


“กัน”

เสียงซึ่งผมคุ้นเคยดังขึ้นขณะผมกำลังพยายามโบกเรียกรถ สีหน้าของพี่ออฟดีขึ้นระดับนึง ดวงตาเรียวไม่บอบช้ำและบวมอีกต่อไป หากแต่ความสดใสของเขาก็ยังไม่กลับมา เช่นกันกับประกายในดวงตาที่ผมหลงใหล

คนเราเนอะครับ รู้อยู่ว่าเขายังรักจะมาทักทำไม


“อ้าว หวัดดี เป็นไงบ้างพี่”


ยิ้มผมต้องเจื่อนมากแน่ๆ
แบบนี้ไม่เนียนเลย


“สบายดี มึงอะ ไม่ติดต่อมาเลยนะ”


“อ่อ พอดียุ่งอะๆ”


“ให้มันจริง นี่หน้าโทรมลงนะ ดูแลตัวเองด้วยมัวแต่เที่ยว”


นี่ห่วงจริงหรือพูดเล่นเนี่ย
อย่าทำให้ใจชื้นไปกว่านี้เลย


“พี่กันสวัสดีค่ะ ฟางก็นึกว่าจอดทำไม ที่แท้เจอพวกพี่กันนี่เอง”


“นี่จะไปไหน”


“กลับบ้าน”


“ไปส่งไหม”


“อย่าเลย ไปส่งน้องฟางเหอะพี่ เนี่ยเดี๋ยวก็เรียกรถได้ละ”


“พี่กันน่ะแหละขึ้นมา ทางผ่านอยู่แล้วนี่นา”


“เอ่อ…”


“ขึ้นมาเร็วมึง ข้างหลังจะบีบแตรเอา”

สุดท้ายผมก็จำใจจะต้องก้าวขึ้นรถพร้อมบอกลาเพื่อน
เพื่อค้นพบว่ามันเป็นการกระทำที่ผิดถนัดมากจริงๆ


“เดี๋ยวพี่ส่งฟางก่อนนะ”


“ค่ะ”


ทั้งทางมีแต่ความเงียบแปลกๆอัดแน่นเต็มคันรถ ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมน้องฟางถึงอยากให้ผมมาด้วยหนักหนา

พี่ออฟยังลืมพี่รินไม่ได้หรอก
แต่ใช้คนอื่นมาช่วยแบบนี้มันไม่แฟร์เอาเสียเลย


“อ้าว ทำไมไม่ไปส่งกันต่ออะ”


“ขี้เกียจขับละ นอนห้องกูแทนละกัน”


“ได้ไง ไม่มีเสื้อผ้า”


“ใส่ของกูก็ได้ ทำเป็นไม่เคย”


ใช่ครับผมเคย เคยบ่อยเสียด้วย

เมื่อมาถึงตึกอันคุ้นตา พี่ออฟแสกนบัตรขึ้นลิฟต์มาอย่างรวดเร็ว เขาจับมือผมไปจูงและบีบไว้แน่นราวกับผมจะวิ่งหนีไป

จะจับไว้ทำไม ในเมื่อเดี๋ยวก็ปล่อย


“ปล่อยมือได้ยะ…”


เสียงของผมขาดหายไปพร้อมลมหายใจที่เหมือนตกหลุมอากาศ ริมฝีปากซีดของอีกฝ่ายประทับลงมาอย่างรุนแรงและเต็มไปด้วยความเศร้า 

ความโหยหาที่ไม่ได้มีไว้เพื่อผม


“ทำอะไรของพี่วะ!”


ผมผลักไหล่เขาเต็มแรง ใช้หลังมือเช็ดปากก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาอันว่างเปล่าของอีกฝ่าย พี่ออฟใช้แขนสองข้างล็อคตัวผมไว้ตรงกลาง


“ทำเหมือนไม่เคย”


ผมพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะมีวันที่ไอ้ความหวังดีทั้งหมดซึ่งเคยทำให้คนๆนึงจะกลับมาทำร้ายตัวผมเอง

อืม คงมีค่าแค่เท่านี้ล่ะมั้ง
และก็ไม่มีเวลาจะทำให้มีค่ากว่านี้แล้วด้วย

มือใหญ่ประคองกรอบหน้าของผมก่อนจะมอบจูบอันไร้ความบรรจงให้อีกครั้ง ผมไม่เข้าใจในการกระทำของเขา ไม่เข้าใจพอๆกับไม่อยากเข้าใจมัน 

ไม่อยากจะตามหาความหมาย
เพราะรู้ดีว่าสุดท้ายต้องเจ็บจากสิ่งนั้น
จริงๆผมควรถอยออกมาสักสิบสักพันก้าว

แต่ผมโอนอ่อนต่อจูบของเขาเสมอ โอนอ่อนให้กับความรักของตัวเองที่ผมเห็นในตัวของเขา คืนนี้ก็คงจะเหมือนกับคืนก่อนๆที่ผมยอมเป็นตัวแทนใครอีกคน

คิดแล้วก็ว่าตัวเองโง่
แต่ถ้าไม่ทำก็โง่เหมือนกันเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะพิเศษกว่าคนอื่น พิเศษในแง่ไหนก็ยอมทั้งนั้น


ใช่ ผมเคย
เคยทำทั้งหมด


บอกแล้วว่าเป็นทุกอย่าง
ยกเว้นหัวใจของเขา




.

Friday, 9 June 2017

Petrichor #offgun | 00

#กลิ่นอายฝนออฟกัน


0



.




เพล้ง!



เสียงแก้วและขวดเปล่าถูกปัดตกลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ
เย็นยะเยือกราวกับมือของผมตอนนี้ หมัดที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บ

ทั้งๆที่เจ็บคงดีกว่า
แบบนั้นน่าจะดีกว่า
ดีกว่าเจ็บแต่ไม่รู้สึกอะไรเลย

แม่ง… เจ็บที่รู้สึกอะไรไม่ได้เลย


“พอเถอะนะ ถือว่าขอร้อง”

มือยื่นออกไปรั้งคนที่ไม่เคยอยู่กับผมแต่แรก
ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะเลือกผม ไม่เคย


“ปล่อย!”

ถูกสะบัดออกอีกครั้ง ถ้านับคงเป็นพัน
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้นและคงจะเป็นจนกว่าจะจบ


“รักตัวเองบ้างได้ไหม”


“จะทำได้ยังไงวะ เขายังไม่รักเลย เขายังไปเลย”

คนตรงหน้าผมทรุดลงบนพื้น น้ำตามากมายไหลรินจากหัวใจของเขา ความเจ็บปวดที่เผชิญดูหนักหนา


“อยู่ตรงนี้ไง… คนที่รัก”


อยู่มาตลอด
แม้ไม่เคยเห็นค่า


“แต่มึงไม่ใช่เขา… ยังไงก็คงไม่ใช่”


รู้ดี รู้ดีว่าไม่ใช่
รู้ตัวดีว่าจะไม่ได้หัวใจ
รู้ดีว่าไม่มีทางใช่ใครคนนั้น

คนอกหักแผลสดใหม่ยังคงฟูมฟาย พึมพำถึงคนที่ทิ้งไป
ต่างจากผมที่ไม่มีน้ำตาสักหยด เหมือนใจอันด้านชาซึ่งเจ็บปวดอยู่เสมอ 

ผมรู้มันขัดแย้ง
ตัวผมนั้นเต็มไปด้วยความขัดแย้ง

รักเขาแต่เขาไม่รัก
อยู่ข้างเขาโดยที่เขาไม่ต้องการ
อยู่ทั้งที่บอบช้ำ
อยู่แค่เพื่อพร่ำบอกคำว่ารักที่เขาไม่สนใจ

ผมเดินฝ่าเศษแก้วไปหาเขา คนที่รักจับใจ
แม้จะเจ็บเพียงไหนผมไม่เคยจะย้อนมองตัวเอง
แค่คนตรงหน้าได้มีความสุข ผมยอมไปเป็นพ่อสื่อ ยอมจะเป็นตัวตลก ยอมเป็นคนที่เขามองข้าม


“แต่ผมก็รักพี่อยู่ดี เหมือนที่พี่รักเขาที่ทิ้งไป”


“...”


“แต่วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะเป็นทุกอย่างให้พี่”


“มึงจะไปไหน”


“ไม่ได้จะไปไหนหรอกสบายใจเถอะ แต่ผมแค่จะเลิกทำตัวไร้ค่าเพื่อพี่เสียที”


“...”


“เผื่อพี่จะคิดได้ว่าควรเลิกทำตัวไร้ค่าเพื่อเขาเสียที”


สุดท้ายผมก็ทำเพื่อเขา
รักเขา เพื่อเขา
อยู่ เพื่อเขา
ทน เพื่อเขา

และเลิกรัก… เพื่อเขา. 


เพื่อรักที่ไม่มีวันได้กลับคืน




.




Wednesday, 7 June 2017

what if I said no? #offgun | special


คำถาม: มีอะไรเกี่ยวกับออฟกันจะเล่าไหม?




Part 1 by โอบ


บ้า 

คำนิยามคู่นี้น่ะต้องเป็นคำว่าบ้าเท่านั้นครับ ผมในนามเพื่อนสนิทเกือบที่สุดของไอ้กันรับประกันได้เลยว่ามันบ้า บ้าทั้งคนพี่ทั้งคนน้องนั่นแหละ

เริ่มจากการเผาไอ้คุณอรรถพันธ์ก่อนเลย


“มึง ทำไงดี”

วันนั้นเสียงไอ้กันซีเรียสสุดที่ผมเคยได้ยิน คนตัวเล็กดั้นด้นมาถึงบ้านผมซึ่งห่างจากคอนโดมันแบบข้ามตัวเมือง ตาแป๋วดูสับสนแปลกๆ ปากอูมถูกฟันซี่ขาวขบไปมา 


“มึงเป็นอะไรของมึง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว มาทำไม”


“กูว่ากูไปชอบคนๆนึงเข้า”


“ห๊ะ!”

ทีนี้ล่ะครับ ตื่นเต็มตา ขนาดตอนนี้ตีสองอะเห้ย 
รู้เลยทำไมมันเครียดจนต้องขับรถมาถึงนี่


“ใจกูยังงงๆอยู่เลย”


“หยุดๆ มึงไปปิ๊งสาวที่ไหนวะ”

ร้อยวันพันปีเพื่อนผมไม่เคยไปมีความรักอะไรเท่าไหร่หรอกครับ ไอ้กันมันวุ่นกับชีวิตที่ต้องดูแลน้องกับยายมันตลอด เที่ยวก็ไม่ค่อยได้เที่ยว เรียนๆๆทำงานๆๆ วนไปวนมาอยู่แบบเนี้ยะ


“มึงคือ…”


“อะไร…”


“ผู้ชายว่ะ…”


“...”


“แล้วมึงก็น่าจะรู้จัก”


“...”


“กูสนิทกับเขามาสักพักละว่ะ”


“...”


“...”


“พี่ออฟใช่มั้ย”


“...เออ”


หลังจากวันนั้นมันก็ทนเก็บอาการชอบของมันแม้จะเก็บไม่ค่อยอยู่ก็ตามที แต่กันเป็นนักแสดงที่เก่งและมันฉลาดที่ดึงส่วนนั้นของตัวเองมาใช้ในชีวิตประจำวัน พูดง่ายๆคือมันแสดงหลอกพี่ออฟว่ามันกับเขาน่ะก็เหมือนพี่น้องทั่วไป

ทั้งหมดด้วยเหตุผลว่าพี่ออฟคงไม่ชอบมัน

ผมไม่เข้าใจจริงๆนะครับว่าทำไมคนเราถึงกลัวอะไรก่อนที่มันจะชัดเจน ในสายตาผมนะถึงพี่ออฟจะไม่ชอบให้กันเกาะแกะเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่ได้หนีอะ แล้วพี่น้องบ้านไหนเขาทำแบบที่พวกมันทำกันบ้าง ไปรับไปส่งอย่างกับแฟน

มีแต่อรรถพันธ์นี่แหละครับที่คิดมากไปคนเดียวแล้วเก็บไปตีโพยตีพาย พอนานๆเข้ามันเลยคิดว่าจะตัดขาดความรู้สึกซึ่งคงไม่ได้รับการตอบรับ

แล้วไงล่ะ เมาแอ๋สิถามได้
แล้วจะใครที่เก็บศพ แน่นอนไม่ใช่ผมคนเดียวอะครับ


ผมเลือกจะโทรหาพี่กวาง




//




Part 2 by กวาง


ตอนที่โอบโทรมาหาบอกว่าน้องกันอกหักไปเมาเหล้าอยู่ย่านทองหล่อนี่หัวใจคนเป็นแม่ลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีค่ะ ฉันรีบกุลีกุจอนั่งแท็กซี่ไปหาน้องทั้งสองและสภาพของอรรถพันธ์ที่ฉันพบเจอก็ทำให้ใจแทบสลาย

เว่อร์ไป

น้องมันก็แค่เมาน่ะค่ะ สาเหตุการเมาก็อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ โอบบอกกันแอบชอบคนๆนึงมาสักพักใหญ่ๆแล้ว แต่คนๆนี้ไม่ค่อยเล่นกลับ ไม่มีทีท่าว่าจะหวั่นไหวอะไรทั้งนั้น พอนานวันเข้าน้องมันเลยคิดเด็ดขาดว่าจะตัดใจ 

เออ นี่ก็คิดเองเออเองอยู่คนเดียว เป็นไรอะ


“กัน กลับบ้านได้แล้ว”


“อือออ”


“กัน นี่พี่กวางเอง”


“แหะ พี่กวาง”

ปากอิ่มยิ้มแฉ่งในแบบคนสติไม่ครบถ้วน โอบส่ายหน้าให้กับความอนาถของเพื่อนตัวเองซึ่งนั่งฟุบลงไปกับโต๊ะ นี่ถ้าไม่มีโอบมาด้วยกันคงโดนใครเขาหิ้วกลับบ้านไปแล้วมั้ง เมาแล้วหลับทุกที


“เอาไงดีพี่”


“ฉันนั่งแท็กซี่มาอะ สงสัยคงต้องเอากันขึ้นรถโอบแล้วลากไปส่งคอนโด พรุ่งนี้น้องมีงานกับออฟตอนเย็นด้วย ไปนอนบ้านโอบไกลเกิ๊น”

ฉันบ่นไปเรื่อยแล้วก็สะดุดเข้ากับคำพูดของตัวเอง ชื่อนึงที่ต้องมีส่วนทำให้เรื่องเป็นแบบนี้… ออฟจุมพล


“เอางั้นก็ได้พี่”


“เดี๋ยว ขอถามไรหน่อย”


“?”


“คนที่กันชอบ ออฟใช่มั้ย”

โอบดูอึ้งไปนิดนึงก่อนจะขำออกมา
แสดงว่าทายถูกสินะ


“นี่สัญชาตญาณของแม่ใช่มั้ยเนี่ยพี่ ก็อย่างที่คิดแหละ”


“งี้ต้องเรียกตัวการมาชดใช้”


กดมือถือต่อสายหาอีกคนไม่นานทางนั้นก็รับโทรศัพท์ด้วยเสียงปกติ แน่นอนวันนี้เป็นวันศุกร์ฉะนั้นคนอย่างออฟก็จะไปสังสรรค์กับเพื่อน ถ้าบังเอิญก็แถวๆนี้แหละมั้ง


“ออฟ กันเมาอยู่ทองหล่อ”


แค่ประโยคเดียวกับข้อมูลท่ีตั้งร้านอีกนิดหน่อยอีกฝั่งก็วางสายไปพร้อมคำพูดที่ว่าจะรีบมา ฉันพยักเพยิดให้โอบลากน้องไปนั่งตรงมานั่งหน้าร้านเพื่อรับลม ดีหน่อยที่กันเป็นพวกไม่เมาแล้วอ้วก ไม่งั้นจะสงสารโอบมาก

ไม่ถึงสิบนาทีรถคุ้นตาก็มาจอดอยู่ในลานโล่งหน้าร้าน ออฟจุมพลกับการแต่งตัวเต็มยศซึ่งคาดว่าไปเที่ยวมาเหมือนกันวิ่งลงจากรถและแทบจะถลาเข้าหาคนน้อง

หูย ห่วงขนาดนี้ไม่เอาไปด้วยทุกที่เลยล่ะ

ใช่ค่ะ ฉันรู้ดีว่าออฟน่ะชอบน้องกันมาสักพักแล้ว แต่วันนี้ความรู้ใหม่คือเขาชอบกันและกันจ้า 


“พาน้องกลับด้วยได้มั้ย ไหนๆพรุ่งนี้ก็มีงานคู่ เดี๋ยวโอบแยกไปส่งพี่ พอดีบ้านใกล้กัน”


“โอเคๆ แล้วมันนึกครึ้มไรมาแดกเหล้าเนี่ย”


“ปกติมันคอแข็งจะตายนะ วันนี้แม่งกระดกไม่ยั้ง เมาแล้วลากผมไปเต้นกลางฟลอร์อีก”

โอบพูดขึ้นโดยที่ยังคงนั่งอยู่ข้างกัน ฉันเหมือนเห็นออร่าอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวออฟด้วยแหละ สนุกจัง


“มันเต้นกับใคร”


“กับผมดิจะใคร”


“...”


“อย่าจ้องแบบนั้น เต้นกับเพื่อนแบบผมก็ดีกว่าถูกคนแปลกหน้าฉุดไปละกัน”


“ไม่ห้ามมันหน่อยวะ”


“ห้ามแล้ว ฟังที่ไหน”


“อืมมมม โอบบ กลับบ้านกัน ง่วงง”

แล้วน้องกันก็ละเมอออกมาได้จังหวะพอดีเด๊ะจนฉันสงสัยว่าตกลงมันเมาจริงหรือเมาปลอม แต่ถ้าเมาปลอมนี่วางแผนหลายขั้นมากบอกเลย ยอม


“มึงน่ะ กลับกับกู ไอ้เตี้ย”

ออฟดึงแขนน้องมาพาดคอตัวเองไว้ก่อนจะพยุงไปที่รถ น้องกันขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับด้วยความทุลักทุเลแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยวงแขนออกจากคอของออฟ


“ป่าปี๊มารับกันหรออออ”

ดวงตาฉ่ำปรือขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับปากสีสดขยับพูดยานคางและยิ้มไปด้วย โห ออฟทนได้ไงอะ


“เออ กูมารับ ปล่อยได้ละจะไปขับรถ”


“ฮื่อ พูดเพราะๆสิ”


“กัน”


“พูดเพราะๆละจะปล่อย”


“ไอ้กัน”


“ไม่เพราะเลยอะ เพิ่มเป็นหอมหัวอีกอย่าง”


แขนเล็กแต่มีกล้ามเนื้อรั้งคนเป็นพี่ให้ใกล้เข้าไปอีก ถ้าสังเกตุดีๆจะเห็นว่าใบหูของออฟนั้นแดงเถือกต่างจากหน้านิ่งๆที่เขาพยายามเก็บอารมณ์ 

สุดท้ายออฟก็ยอมจำนนให้แก่ความดื้อของกันเหมือนที่เขายอมจำนนกับสกินชิพของกันทุกครั้งแม้จะทำฮึดฮัดก็ตามที 

ชอบเขาแต่เขินไง ฟอร์มเยอะ

ริมฝีปากหนาจุมพิตบนกระหม่อมของคนเด็กกว่าเร็วๆก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ฉันเชื่อว่ากันไม่เคยได้ยินเวลาปกติ


“ป่าปี๊มารับกันแล้ว กลับบ้านกันนะ ไม่ดื้อนะ”


โอบหันขวับมามองหน้าฉัน ฉันได้แต่ยิ้มให้ด้วยความไม่อยากแพร่งพรายความลับของน้องคนสนิทอย่างออฟ แม้ฉันจะแน่ใจว่าโอบจะช่วยให้สองคนนี้คบกันได้ก็ตามที

ของแบบนี้ให้เขาจัดการกันเองเถอะค่ะ


“ฮี่ กลับบ้านป่าปี๊”

พูดต่ออีกเท่านั้นน้องกันก็ผล็อยหลับไปเหมือนปิดสวิตช์ ออฟหันมาบอกลาฉันกับโอบเร็วๆก่อนจะขับรถออกไป


ขอให้โชคดี




//




Part 3 by ออฟ


วันนั้นที่ไอ้กันเมาน่ะหรอครับ 
หึหึ… วุ่นวายชิบหายเลย!

ผมแอบชอบมันอะ แล้วมันอ่อยใส่อะ คืออดทนอดกลั้นแทบตายนะบอกเลย มาป่าปงป่าปี๊อะไรของมึงงง ฮือ


“ป่าปี๊ เช็ดตัวว”

ผมมองร่างบางที่จริงๆแล้วไม่ได้อ้อนแอ้นแต่มีกล้ามเนื้อพองามแบบคนไปฟิตเนสกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของผมแล้วอยากจะถอนหายใจยาวไปถึงเบตง โอย

กัน อรรถพันธ์กับใบหน้าหวานและเสียงออดอ้อนของเขากำลังจะทำให้ผมเป็นบ้า


“ไปอาบน้ำดิ เช็ดตัวจะไปสะอาดอะไร”


ไม่ใช่ไรนะ กูไม่กล้า…


“ม่ายอาวว ป่าปี๊เช็ดตัวๆๆๆ ร้อนๆ”


“อย่าดื้อสิกัน”


“พูดเหมือนแม่เลย…”


อีกคนเสียงอ่อนลงเมื่อกล่าวถึงมารดาซึ่งเสียชีวิตไปได้ปีกว่า ผมนับถือมันนะที่สามารถผ่านอะไรเยอะแยะมาได้ กันเคยบอกผมว่ามันต้องเข้มแข็งเพราะเหลือแค่น้องกับยาย จะให้มันมานั่งร้องไห้ฟูมฟายแบบเด็กๆคงไม่ได้แล้ว


“...”


“เช็ดตัวให้กันหน่อยนะแม่”


ใจกูอ่อนยวบเลยทีนี้ น้ำตาใสๆเอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาที่ผมคิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดที่เคยจ้องมอง เป็นการร้องไห้ที่นิ่งงันและไม่ฟูมฟาย ไม่มีการเบะปากไม่มีการงอแงแบบที่คนอื่นอาจคิดว่ากันจะทำ กันที่ผมรู้จักโตกว่าที่ใครๆเข้าใจ


“ไปเอาผ้าขนหนูก่อน”


และกันทำให้ผมใจอ่อนได้ตลอดเวลา

กลับมาอีกทีผมก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อคนตัวเล็กกำลังนั่งสาละวนอยู่กับการแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเอง มันเรื่องปกติไหมล่ะ เมาแล้วแกะกระดุมไม่ได้น่ะ


“แกะไม่ออกอ่าป่าปี๊ ช่วยกันหน่อยนะะ”

อย่า… อย่าพูดกับกูด้วยถ้อยคำแบบนั้นและสายตาแบบนี้ ใจ...จะขาดแล้วเอย… นี่ผมจะผ่านคืนนี้ไปได้ถูกมั้ย


“อยู่นิ่งๆ”


“ฮี่ ป่าปี๊ใจดี”


“เงียบเลยมึงอะ ทีหลังจะไปเมาต้องบอกกู เข้าใจไหม”


“ป่าปี๊จะมาเมาเป็นเพื่อนกันหรออ ฮิฮิ”


“ฮิฮิไรมึง กูจะไปตามเก็บศพมึงต่างหาก”


“ฮิฮิ หวงอ่อออออ”


ผมหยุดมือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูซับตามลำตัวคนเป็นน้อง
คนเมาไม่รู้เรื่องหรอกมั้ง พูดบ้างก็ได้มันอึดอัด


“เออ หวง หวงมากด้วย”


ผมบิดน้ำเก่าออกจากผ้าแล้วเริ่มซับที่ใบหน้าเนียนอีกรอบเพื่อไล่ความร้อนออกไป กันนะกัน ก็รู้อยู่ว่าเมาทีไรจะเป็นไข้ ไม่ดูแลตัวเองเลยวะ


“ป่าปี๊”


มือเล็กจับหมับเข้าข้างใบหน้าทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมาสบตามันโดยอัตโนมัติ หน้าผากของไอ้ตัวเล็กทาบลงส่วนเดียวกันกับของผม 

ใกล้จนอยากจะหยุดหายใจมีอยู่จริง

ริมฝีปากของผมเคลื่อนไปทาบทับกลีบปากนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายอย่างทานไม่ไหว กันตอบรับจูบของผมอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างทำเดินอย่างอ่อนหวานและอ่อนไหว

และมันหยุดแค่นั้น ผมไม่ทำมากกว่าจูบ
มันเป็นการให้เกียรติคนที่ผมรักล่ะมั้งครับ แค่จูบตอนมันเมาผมก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว


แต่บอกความลับนิดนึงครับ
ผมแอบจุ๊บตอนมันหลับด้วย




//



Part 4 by กัน


ไหนๆพี่ออฟก็บอกความลับใช่ไหม งั้นตาผมบ้าง
ความลับของผมคือวันนั้นน่ะ…

ไม่ได้เมานะ แค่มึนเฉยๆ 
จบเนอะ จบเหอะ อายเขา. 

Tuesday, 6 June 2017

what if I said no? #offgun | 09 [end]


ผมไม่ได้จะหาเรื่องลองใจพี่ออฟหรืออะไรนะครับอย่าเข้าใจผิด วันนี้แค่เหนื่อยมากจริงๆและคิดว่าถ้ากลับคอนโดไปอยู่คนเดียวจะต้องร้องไห้แน่ๆเลย 

ปกติไม่ใช่คนขี้แยหรอกนะ มันจะอ่อนไหวนิดนึงก็เท่านั้น

ร่างสูงจอดรถในที่จอดสำหรับห้องของเขาแล้วก็พยักเพยิดให้ผมเดินไปรอที่ลิฟต์ส่วนเจ้าตัวก็ขนทั้งของๆผมและของๆตัวเองถามมา

ถามว่าซึ้งใจไหม ก็นิดนึงอะ
ใจอ่อนแล้วนิดนึงด้วย คงเพราะเหนื่อยแน่ๆ


“จะกินอะไรมั้ย สั่งมากินได้นะ”


“หิวนิดนึง แต่กินมาม่าก็ได้ไม่ซีเรียส”


“ว่าไงว่าตามกันครับ”


แล้วพี่ออฟก็ล็อคประตูพร้อมไปเก็บข้าวเก็บของ ส่วนผมก็มาต้มมาม่า ถามว่ามาที่นี่บ่อยไหมก็ไม่นะ ส่วนมากพี่ออฟจะไปหาผมมากกว่าเพราะคอนโดมันใกล้ที่ทำงานกว่า แต่ผมก็พอจำได้แหละว่าเขาเก็บอะไรไว้ตรงไหนบ้าง


“แหม จำได้ซะด้วยว่าอะไรอยู่ตรงไหน”


แล้วก็ไม่วายโดนแซวแบบนี้เสมอ
เหมือนเปิดเทปวนอะครับบอกเลย


“ก็ต้องจำได้ดิ”


ผมงึมงำตอบไปแล้วจัดการทำอาหารมื้อดึกให้เราทั้งคู่ เพียงห้านาทีมาม่าต้มยำร้อนๆก็หอมฉุยอยู่ตรงหน้า
เราต่างก็เริ่มกินกันโดยไม่พูดไม่จา อาจเพราะความหิวทำให้หน้ามืดตาลาย ปกติผมกินเผ็ดไม่เก่งเสียเท่าไหร่แต่วันนี้ทำให้รู้ว่าตัวเองอึดกว่าที่คิด

แต่แม่ง เผ็ดมาก เผ็ดซะน้ำตาไหล


“เฮ้ย ร้องไห้ทำไม”

เสียงอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นขณะที่ผมกำลังเก็บถ้วยชาม นี่ก็หันหลังให้ละนะยังจะเห็นอีก


“เผ็ด”

ผมปาดน้ำตาลวกๆและเช็ดมือให้เรียบร้อยก่อนจะต้องชะงักเมื่อหันไปเจอใบหน้าของอีกฝ่ายในระยะใกล้เท่าลมหายใจ


“เอาดีๆ ร้องไห้ทำไม”

นิ้วโป้งของเขาไล้ตามรอยน้ำตาบนแก้มของผม
จู่ๆก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เผ็ดว่ะ ทำไงดี


“ก็…”


“ห้ามโกหกกูนะกัน”


“...”


“เหนื่อยมากหรอ บอกกูซิ”


“นิดนึง…”


“ไม่นิดละมั้ง มากอดมา”


กว่าจะรู้ตัวก็ตอนได้ยินเสียงหัวใจของเราทั้งคู่แนบกันกับความรู้สึกอบอุ่นของอ้อมกอดกระชับที่อีกคนมอบให้ พี่ออฟโยกไปโยกมาเหมือนกอดเด็กและนั่นทำให้ผมอมยิ้มอย่างช่วยไม่ได้


“ยิ้มอยู่อะดิ๊”


“อะไร มีตาทิพย์หรอ”


“กูรู้หมดแหละ”


“มั่ว”


“ไม่มั่วหรอก ตอนกอดกันมึงยิ้มตลอด”


“...”


“เพราะมึงชอบกอดกูและกูก็ชอบกอดมึง”


“...ทำไมเดี๋ยวนี้ปากไม่แข็งแล้วอะ”


ปกตินะครับไอ้พี่ออฟเนี่ยปากแข็งกว่าหิน ปากแข็งไม่พอเนียนด้วยอีกต่างหาก เนียนจนคิดว่าที่มันไม่พูดเพราะมันไม่รู้สึกจริงๆอะ แล้วไงใครเจ็บ

ขอพื้นที่แค้นหน่อยเหอะ ฝังใจ


“ก็อยากจะบอกมึงหมดเลย อยากได้ยินไรอีกบอกได้”


“มันมีสิ่งที่กันอยากได้ยินนะเว่ย”


“อะไรอะ”


คนตัวสูงเท้ามือกับซิงค์ล้างจานก่อนจะเผชิญหน้ากับผมในระยะประชิด ผมมองออกนะว่าเขาเขินอยู่หน่อยๆ ตามันจะล่อกแล่กนิดๆอะ ตลก


“คือรอพี่ออฟพูดมาตั้งนานละ”


“หยุดก่อน”


นิ้วเรียวของร่างหนาทาบลงบนกลีบปากของผม ทำเอาใจกระตุกไปไม่น้อย แต่แสดงออกเยอะไม่ได้เดี๋ยวมันได้ใจ


“?”


“อย่าเรียกพี่ออฟได้มั้ย”


“อ้าว แล้วจะให้เรียกอะไร”


“อีกชื่อที่มึงชอบเรียกเวลาออกสื่ออะ”


“อะไรอะ”


ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะตอนนี้ใบหน้าของพี่ออฟกำลังขึ้นสีระเรื่อในแบบที่เห็นได้ยากมาก นานน๊านทีเขาจะเขินอย่างนี้นะครับ ปกติถ้าเขินจะแค่ยิ้มหน่อยๆหลบตานิดๆพอเป็นพิธีเอง


“มึงอย่ามาทำเป็นไม่รู้”


“ก็กันไม่รู้จริงๆ”


“อย่าแกล้งกูเลยนะกันนะ”


“ป่าปี๊หน้าตาตลกอะ”


“เออ ชื่อนั้นแหละ ดีมาก”


ใบหน้าตี๋ฉบับคนไทยเชื้อสายจีนแท้ๆแสดงความพึงพอใจออกมาจนผมอดขำไม่ได้ อะไรมันจะต้องโอเว่อร์ขนาดนั้นนะพี่ออฟนะ

ผมเอาคางไปเกยไหล่กว้างแล้วถอนหายใจยาวๆจนพี่ออฟใช้มือลูบหลังผมอย่างแผ่วเบาราวกับต้องการปลอบ


“ถ่ายทุกวันมันก็เหนื่อย ธรรมดา ป่าปี๊ไม่ต้องห่วงกันหรอก เหนื่อยเดี๋ยวก็หาย”


“มึงไม่ได้เหนื่อยแล้วร้องไห้ทุกวันใช่ไหม กูก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา ไม่ต้องมาเกรงจงเกรงใจ”


“ถามไรหน่อยดิ”


“ว่ามา”


พลันผมก็นึกถึงประโยคที่ว่า
คนเรารออะไรนานๆก็มักจะเบื่อ มักจะยอมแพ้ไปก่อน
อย่างที่โอบล้อว่าสักวันพี่ออฟอาจจะท้อและตัดใจไปเหมือนกับผมในตอนนั้นก็เป็นได้


“ป่าปี๊เหนื่อยมั้ย”


“หืม?”


“รอกันอะ เหนื่อยมั้ย”


“เหนื่อยไร ไม่มี เพ้อนะมึงอะ”


“ก็ปกติคนเราเวลารออะไรนานๆก็จะเหนื่อยใช่ไหม ป่าปี๊ก็ไม่ได้เป็นคนใจเย็นด้วย รอนานๆไม่หงุดหงิดหรอวะ”


“มึงตั้งใจจะสื่ออะไร”


ผมผละออกจากอ้อมอกของพี่ออฟนิดนึงก่อนจะจ้องไปในดวงตาเรียวเล็กนั่น ผมว่ามันน่าจะถึงเวลาแล้วมั้ง


“กันเหนื่อยแล้ว”


“เหนื่อยกับกูหรอ”


“เหนื่อยกับตอนนี้”


“...”


“สิ่งที่กันบอกวันนั้นว่าเหลืออย่างเดียวที่พี่ต้องทำ”


“....”


“มีอย่างเดียว”


“อะไร…”


พี่ออฟลังเลที่จะถามออกมา เสียงมั่นอกมั่นใจที่ผมคุ้นเคยกลายเป็นเสียงที่ทั้งเบาและมีความสั่น ผมกลั้นใจทำหน้านิ่งและพูดประโยคสำคัญที่สุดออกไป


“เป็นแฟนกันนะ”


“....”


“และห้ามปฏิเสธ”


“...”


เหมือนอีกคนจะยังประมวลผลไม่ได้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างงงงวย แววตาของพี่ออฟเต็มไปด้วยความสับสนซึ่งมองไปมองมาก็ตลกดี


“อ้าว ไม่ตกลงหรอ งั้นกันจะยก…”


“เหี้ย! ไม่ดิๆ ใครมันจะไม่ตกลง!”


“งั้นเป็นแฟนกันแล้วหรอ”


“เออ กูเท่านั้นแหละที่เป็นแฟนมึงได้ จบนะครับ”


บทสนทนาหยุดเพียงเท่านั้นเมื่อผมคลี่ยิ้มกว้างที่สุดในรอบสัปดาห์ ความเหนื่อยทุเลาไปได้ราวกับยกภูเขาออกจากอก มันทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมคนเราจึงชอบมีความรักและประทับใจกับความรู้สึกรักขนาดนี้

ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของผมเมื่อริมฝีปากของพี่ออฟจรดลงมาในส่วนเดียวกันของผม จังหวะขบเม้มดูดดึงดำเนินไปอย่างเนิบนาบและอบอุ่น จนกระทั่งเราทั้งสองคนหลุดขำออกมาเสียดื้อๆ


“เป็นเชี่ยไรเนี่ย นี่เราขำกันทำไม”


“เป็นเชี่ยไรไม่รู้ รู้แต่รักป่าปี๊”


“มึงนี่นะ ขยันหยอด”


“รักดอกจึงหยอดทุกวัน”


“เออ กูยอม”


“ฮิฮิ”


“เพราะกูก็รักมึง”


สุดท้ายคืนนี้ก็จบลงด้วยการนอนกอดกันของผมและพี่ออฟ มันดีกว่าการกลับไปห้องสี่เหลี่ยมของตัวเองซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความว่างเปล่า ความรู้สึกข้างเดียวซึ่งถูกเติมเต็มมันทำให้ใจของเราทั้งคู่พองโต บรรยากาศในห้องเบาและสบายตัวขึ้น

ผมจะไม่คิดไกลไปถึงอนาคต
เพราะความหวังของผมคือการเก็บบรรยากาศแบบนี้ไว้
เท่านี้ ที่อยากจะทำให้คนที่ผมรัก
เท่านี้…


แค่เท่านี้จริงๆ. 





//




ไอ้สัส ขอพื้นที่แป๊บนึง
คนคูลขอกรีดร้อง!

ผมก็คิดนะเว่ยว่าถ้าไอ้กันมันปฏิเสธผมหรือเบื่อที่ผมคอยตามติดมันแจแล้วจะทำหน้าเศร้ายังไงให้ไม่ดราม่าและน่าสมเพชเกินไปอะ ตอนที่ไอ้เตี้ยบอกว่ามันเหนื่อยกับที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่ใจกูตกลงไปต่ำกว่าตาตุ่มอีกอะบอกเลย น่าจะอยู่ใต้ฝ่าเท้าอะไรแบบนั้นเลย

และไอ้กันก็ยังคงความเป็นไอ้กัน
ไอ้กันผู้ขี้แกล้ง มึงนะมึง… ฝากไว้ก่อน…
คนคูลเกือบจะเสียฟอร์มแล้ว

ใจผมเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อริมฝีปากของเราบดเบียดกัน มันแทบจะทำให้ผมเป็นบ้าเมื่อแขนเล็กๆยกขึ้นมาโอบรอบลำคอพร้อมมือเรียวซึ่งไล้ไปตามไรผมบนท้ายทอย

จูบที่ผมตั้งใจจะมอบให้ไม่ได้ร้อนแรงหรือวาบหวาม
มันเป็นจูบขอโทษ จูบปลอบประโลม จูบบอกรัก เป็นการกระทำที่ผมพยายามสื่ออย่างบรรจงว่าเราได้ใจซึ่งกันและกันไปแล้วจริงๆ

แต่สุดท้ายทั้งผมและกันก็หลุดขำ
เฮ้อ…ผมว่าเราไม่เหมาะกับบทหวานๆเลยว่ะ เน้นเอาฮาดีกว่าเนอะว่าไหมครับ 

ไอ้กันยิ้มหัวเราะร่าจนตาหยีเท่าผม แก้มใสมีลักยิ้มบุ๋มน่าฟัด มันจิ้มเอวผมแล้วพึมพำว่าหมั่นเขี้ยว แต่ดูจากรูปการณ์แล้วกูควรพูดคำนั้นมากกว่านะจ๊ะ


แม่ง… อยากจะฟัดให้จมเตียง


“เป็นเชี่ยไรเนี่ย นี่เราขำกันทำไม”


“เป็นเชี่ยไรไม่รู้ รู้แต่รักป่าปี๊”


“มึงนี่นะ ขยันหยอด”


“รักดอกจึงหยอดทุกวัน”


“เออ กูยอม”


“ฮิฮิ”


“เพราะกูก็รักมึง”



ขอโทษที่บอกช้าเพราะมัวแต่เขิน
ขอโทษที่เคยทำเหมือนปฏิเสธ

แต่ถ้าวันนั้นบอกออกไปชัดเจนว่าไม่
แน่นอนเราคงไม่มีวันนี้


วันที่กูกับมึงรักกัน. 

Saturday, 3 June 2017

what if I said no? #offgun | 08



จริงๆวันนี้ผมไม่น่ามาที่นี่เลย…

เป็นอีกวันที่ผมมานั่งมองไอ้กันอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบตัวเดิมหลังมอนิเตอร์ ฉากนี้เป็นฉากของปันปันและกัปตันแต่ผมไม่ได้สนใจสองคนนั้นเลย กลับกลายเป็นอีกสองคนที่กำลังเตรียมตัวเข้าฉากอย่างโอบและกันที่ดึงความสนใจผมไปหมดสิ้น

ผมต้องทำยังไงวะในเมื่อไอ้คนที่ผมรักหมดทั้งใจมันดูจะปฏิบัติกับผมเหมือนกับคนอื่นๆที่มันสนิท

ไม่ได้ยินหรอกว่ามันพูดอะไรกัน ผมอยู่ไกลเกินไป
ไม่อยากรู้หรอกว่ากำลังหัวเราะเรื่องอะไรกัน ผมอยากอยู่ไกลๆเมื่อเป็นเรื่องนี้
ไม่อยากรู้สึกอะไรหรอก เพราะคงเป็นความผิดของผมเองที่ไม่ชัดเจนตั้งแต่แรก

มือเล็กกำลังวุ่นกับการจัดทรงผมให้คนตัวสูงกว่าซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไอ้กันระบายริมฝีปากโชว์ลักยิ้มน่ารักด้วยสีหน้าภูมิใจเมื่อทรงผมไอ้โอบออกมาดี อีกฝ่ายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะลูบศีรษะของไอ้กันอย่างอ่อนโยนก่อนจะจรดจมูกลงบนนั้น 

หลายสิ่งที่ผมนึกว่ามีแค่ผมที่ทำ ทั้งแววตาท่าทางพวกนั้นผมรู้จักดีเพราะผมเคยเห็นมาแล้วทั้งหมด 

เพราะผมเฝ้ามองมันมาแล้วทั้งหมด
ผมจึงอาจหลงคิดไปเองว่าทั้งหมดนั้นเป็นของผมคนเดียว

แต่จริงๆมันคงไม่ใช่






“ออฟ อย่ามาดราม่า”

พี่กวางพูดตัดบทดราม่าเศร้าๆเหงาหัวใจของผมเฉยเลย โอ้โห นี่กำลังอินขนาดนี้อะ หมดกัน!


“ก็พี่ดูลูกรักพี่ดิ ทีกับผมนะ ชิ”


“ทีกับแกอะไรออฟ กับแกน่ะมันทั้งออดทั้งคอยหยอด แล้วเพราะใครที่ทำให้น้องมันต้องตัดใจทำตัวห่างๆไปบ้างน่ะ ก็เพราะแกเองมั้ยหรือยังไง”

สาวผมสั้นกลอกตาขึ้นบนแล้วทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มทนใส่ผม เออผมยอมรับก็ได้ว่านี่ก็เขินแรงไปหน่อยอะ


“ก็มันไม่ชินปะ”


“แล้วมันไม่มีวิธีที่ดีกว่าทำหน้ารำคาญแล้วรึไง มีสมองก็ใช้บ้างไรบ้าง ฝ่อหมดยัง”


“โห ใจเย็นดิเจ๊ ด่าซะรู้สึกโง่เลย”


“นี่ จะบอกอะไรให้นะออฟ การที่เรารักใครสักคน อยากอยู่ใกล้เขา อยากไปวอแว อยากไปคลอเคลียน่ะมันไม่แปลกอะไรเลย แกนั่นแหละที่รู้ตัวช้า แกควรจะคิดได้โดยที่ไอ้กันมันไม่บอกด้วยซ้ำว่ามันชอบแก หรือเคยชอบแก”


“เอาแค่ชอบพอ ไม่ต้องมีคำว่าเคย เจ็บในใจ”


“จะอะไรก็ช่าง แต่ปรับปรุงตัวซะนะออฟ ไอ้เรื่องหัวร้อนนี่ก็เหมือนกัน วันนั้นน้องมันโกรธมากแกก็รู้ใช่ไหม กว่ากลับมาคืนดีกันได้พวกฉันจะเป็นลมเป็นแล้งนึกว่าจะไม่มีวันได้ปิดกล้องซะแล้ว”

พอได้ทีผู้จัดการสาวก็บ่นผมเสียยกใหญ่ ไม่ใช่แค่นี้นะครับแต่มีอีกยาว ยาวมาก บ่นไปบ่นมาผมเลยถือโอกาสปรึกษาพี่กวางซะเลย รายนี้ดูมีประสบการณ์มากกว่าผม


“แล้วพี่ว่าผมต้องทำยังไงให้มันเชื่ออะ ว่าผมรักมันจริงๆ”


“...”


“เอ้า เงียบทำไมอะ ผมแทบจะจนปัญญาจริงๆแล้วนะพี่กวาง ยิ่งวันนี้มันไปอ้อนไอ้โอบเหมือนกับที่เคยอ้อนผมอีกอะ จะให้ทำยังไงวะหึงก็หึงแต่ทำไรไม่ได้เพราะไม่มีสิทธิ์”


“...”


“นี่เจ๊เป็นไรอะ จู่ๆก็ใบ้แดก”


“ป่าปี๊เหลืออย่างเดียวที่ต้องทำเท่านั้นแหละ”


“ไอ้ชิบหาย มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่”


“ตั้งแต่ป่าปี๊ถามพี่กวางว่าจะทำยังไงให้ผมเชื่อดีว่าพี่… เอ่อ…รักผม…”

หูของกันเปลี่ยนเป็นสีแดงแจ๋ขณะที่ใบหน้ามันก็ขึ้นสีระเรื่อราวกับคนขวยเขินเต็มพิกัด 

อย่ามาให้ความหวังกูสิกัน...
ยิ่งมึงเขินกูยิ่งคิดไปไกลว่ามึงก็ยังรักกู


“งั้น… เอ่อ… กูต้อง.. ต้องทำไงอะ”


ละนี่กูติดอ่างทำไม


“บางทีกันก็คิดว่าป่าปี๊ฉลาดนะ แต่บางทีป่าปี๊ก็แอบโง่อะ”


“เอ้าไอ้กัน ด่ากูทำไม นี่พี่ออฟเองไง”


“ไม่อะ นี่ไม่ใช่พี่ออฟ นี่ป่าปี๊ของกัน”


“...”


ไอ้ชิบหาย ทำลายล้างเลเวลสูงสุด


“ป่าปี๊ลองกลับไปนอนคิดดูละกันว่าจะทำยังไงอีกให้กันเชื่อ กันให้เวลาหนึ่งอาทิตย์ ก่อนเราจะมีถ่ายรายการต่อไป”

พูดจบไอ้ตัวเล็กก็เดินออกไปเสียดื้อๆ โดยที่ไม่สนใจคนถูกล้อจากทั้งกองถ่ายของมันอย่างผมแม้แต่นิด

ผมนั่งคิดนอนคิดก็แล้ว เดินคิดก็แล้ว กินไปคิดไปก็แล้ว นี่กูยังเหลืออะไรที่ไม่ได้ทำอีกวะ ผมน่ะเปลี่ยนตัวเองไปมากพอสมควรเลยนะครับกับการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้

จากที่เคยเดินหนีมันผมก็ลองเดินไปหา
จากที่เคยปัดมือมันผมก็ลองจับดูบ้าง
จากที่ไม่เคยคิดไปหาใครโดยไม่จำเป็น ดูสิครับวันนี้ผมไปหามันที่กองถ่ายด้วยข้ออ้างโง่ๆว่าไปกินข้าวฟรี

ถามว่าท้อไม่ก็ไม่หรอกครับ มันยังไม่นานขนาดนั้น
ผมเข้าใจว่าผมคงต้องชดเชยเวลาให้กันตอนมันเคยชอบเคยรู้สึกดีๆและแย่ๆกับสิ่งที่ผมทำ

เข้าใจว่าต้องรอ
แต่มีคำถามที่ผมเฝ้าถามตัวเองว่ามันจะไม่ใช่แค่การแกล้งของไอ้ตัวเล็กที่แค้นเคืองผมมาแต่ชาติปางก่อน ไม่ใช่การหยอกให้ความหวังแล้วจากไปกับไอ้โอบ

แล้วผมก็กลับมานั่งคิดอีกรอบว่า...
ต่อจากนี้ยังมีอะไรให้ผมทำอีกไหม




//




จริงๆผมไม่ได้มาทันตั้งแต่ตอนพี่ออฟบอกว่ารักผมหรอกครับ ผมเริ่มเดินมาหาพวกเขาตั้งแต่ที่พี่ออฟหันไปหาพี่กวางด้วยประโยคที่ว่าอย่ามาดราม่า

ผมไม่ได้ชอบโอบหรอกครับใครๆก็รู้ดี และคนที่รู้ดีที่สุดน่ะควรเป็นพี่ออฟนะ แต่งี้แหละมั้งครับบางครั้งคนเราก็ไม่ฉลาดในบางเรื่อง อะไม่ได้หลอกด่านะ


“ไปแหย่เขามากๆระวังเขาหนีอีกรอบหรอก”

โอบพูดขึ้นเมื่อผมเดินกลับมาให้พี่เขารีทัชเมคอัพหลังจากคุยกับพี่ออฟเสร็จ สายตาของโอบไม่ได้มองผมเป็นอะไรอื่นนอกจากเพื่อนสนิท นี่เป็นสิ่งที่ผมมั่นใจ


“มันก็ต้องหยั่งเชิงบ้างปะวะ ดูที่พี่มันเคยทำกับกูดิ”


“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่มาเล่นกับกูเนี่ยระวังเขาจะเข้าใจผิด”


“เข้าใจผิดว่า?”


“ทำมาไม่เข้าใจ ไอ้นี่หนิ”


“เออๆรู้แล้วน่า นิดเดียวเอง ไม่ได้จะดึงดราม่าไรซะหน่อย”


“แล้วจะเล่นตัวทำไมเยอะแยะ กูมองมึงก็รู้ละว่าชอบพี่ออฟ ชอบมาตลอดซะด้วย”


“มึงจะพูดดังทำไมเล่า!”


“กูไม่พูดเขาก็รู้กันทั้งตึกละไอ้กัน มึงทั้งคอยประคบประหงม ตามติดแจ วันๆเฟสไทม์คุยกัน ก่อนนอนยังจะต้องโทรหา มีสร้อยข้อมือเสื้อผ้ารองเท้าคู่อีก เวลาพี่ออฟหายไปไหนมึงมองหาไม่ก็ถามตลอด กูยังต้องพูดอะไรอีก”


โอ้โห ไม่รู้จะตอบกลับยังไงเลยครับ 
โอบเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ความลับของผม ตอนผมพยายามตัดใจจากพี่ออฟก็ได้มันเนี่ยแหละครับช่วยพาไปเที่ยวเล่นคลายเครียด


“อย่าล้อได้ไหมล่ะ”


“ไม่ได้ล้อครับคุณกัน เพียงแต่กูน่ะสงสัยว่าคนเขารู้ทั้งตึกขนาดนี้ทำไมพี่ออฟของมึงไม่รู้อยู่คนเดียววะ”


“เหอะ ซื่อบื้อไง”


“กัน มึงอะชอบพูดว่ามึงปากตรงกับใจ ทำอะไรตรงไปตรงมา แต่พักนี้มึงวางผงวางแผนเยอะแยะ ปากชักจะไม่ตรงกับใจละนะ”


โอบทำหน้าล้อเลียนปนเบื่อหน้าใส่ผมก่อนจะผลักหัวกันอย่างพอเป็นพิธี ไอ้นี่นะครับเห็นหน้าตาสุภาพๆงี้มันก็แสบใช่ย่อย กวนตีนมากด้วย


“กูก็แค่ไม่อยากให้เขาคิดว่าจะมาก็มา จะไปก็ไป”


“มึงอยากสำคัญน่ะถูกแล้ว แต่มึงต้องรู้ด้วยว่าถ้ามึงไม่สำคัญ เขาคงไม่แอบชอบมึงมานานก่อนมึงจะรู้ตัว และเขาคงไม่พยายามเปลี่ยนนิสัยตัวเองเพื่อมึงหรอก”


“มึงรู้ได้ไง”


“โอย ดูง่ายจะตาย มึงสองคนนี่บื้อพอกันอะ”


“ไอ้เพื่อนนิสัยไม่ดี”


“กูบอกบุญแล้วยังจะด่าอีก”


“เออๆขอบใจจ้าเพื่อนรัก”



ผมเข้าฉากถึงสามทุ่มก่อนจะเริ่มเก็บของกลับบ้าน วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่ต้องขับรถมาเองเพราะพี่ออฟมารับและไปส่งที่คอนโด

คือก็คิดนะว่าจะไม่ให้คิดไปไกลได้ไงวะ ดูเขาทำสิ


“เสร็จแล้วหรอเตี้ย”

ตาเรียวของพี่ออฟลืมขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าซึ่งเงยขึ้นจากแขน เมื่อกี๊คนตัวสูงคงกำลังฟุบนอนอยู่กับโต๊ะด้วยความง่วงและเบื่อน่ะครับ

นั่นสิ มารออะไรนานๆคนเราก็เบื่อสินะ


“อืม กลับกัน”

ผมไม่รู้จะพูดอะไรเพราะในหัวมีหลายอย่างตีกัน ผมเข้าใจนะว่าบางคนคงคิดว่าผมน่ะคิดมากไป จะทำให้มันยากทำไมกัน เรื่องแค่นี้เองไร้สาระ อะไรประมาณนี้

แต่คนที่เคยโดนปฏิเสธโดยคนๆเดิมซ้ำไปซ้ำมาน่ะ
ตอบผมหน่อยเถอะครับว่าผมควรคิดมากไหม


“เป็นไรมึง เหนื่อยหรอ”

พี่ออฟลูบหัวผมเมื่อเราขึ้นมานั่งกันบนรถ บอกตามตรงผมก็เหนื่อยแหละ ถ่ายซีรี่ย์ทั้งวันทั้งคืน ไหนจะต้องดูแลน้องกับยาย ทำนู่นทำนี่เยอะแยะไปหมด บางครั้งกว่าจะรู้สึกว่าเหนื่อยก็ตอนที่มีคนมาถามเนี่ยแหละครับว่าผมเหนื่อยหรือยัง


“อืม กันเหนื่อยนิดหน่อย”

ผมเสมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กของรถเก๋งซึ่งมีไอเย็นจากแอร์เกาะอยู่นิดหน่อย 


“นอนพักซะ เดี๋ยวถึงคอนโดแล้วปลุก”


“ไปคอนโดพี่ออฟได้มั้ย”

ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดแบบนั้นออกไป ไม่ได้อยากให้เข้าใจผิดไปไกลนะครับแต่เวลาเหนื่อยๆบางครั้งผมก็อยากไปนอนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านหรือคอนโด 

อยากไปที่ๆไม่คุ้นเคย
อยากไปที่ๆจะไม่ร้องไห้คนเดียว


“ห้ะ เอาจริงดิ”


“กันไม่อยากอยู่ห้องอะวันนี้ นะ..”

ผมบอกและหลบสายตาคู่นั้นโดยการปิดเปลือกตาลง
ไม่ค่อยอยากให้ใครเห็นมุมดราม่าเสียเท่าไหร่ คือจริงๆไม่ได้ดราม่าอะไรหรอกแค่มันเหนื่อยๆ ผมเป็นแบบนี้ค่อนข้างบ่อยช่วงตารางงานเยอะๆ มันคือความเครียดนั่นแหละครับ


“ถามได้มั้ยว่าทำไม”


“...”


“จะแวะเอาเสื้อผ้าก่อนไหม”


“ไม่อะ ที่ห้องพี่มีหนิ”


“โอเค”


เราเงียบกันไปสักพัก เหมือนพี่ออฟยังรอคำตอบของผมอยู่แต่ก็ไม่อยากจะตื๊อมากเพราะเห็นว่าผมเหนื่อย เขาเอื้อมมือข้างที่ไม่ได้ใช้ขับรถมากุมมือของผมเอาไว้และบีบเบาๆราวกับให้กำลังใจ


“กันแค่ไม่อยากกลับไปในที่ๆมีแค่ตัวเอง”


“...”


“และคิดว่าป่าปี๊ทำให้กันสบายใจได้”


มันเหมือนการสารภาพรักไหมผมไม่รู้
รู้เพียงแค่ถ้าพี่ออฟไม่ทำสิ่งเดียวที่เหลือนี่เสียที 
ผมเอง… จะเป็นคนพูดมันออกไป