Lastly
.
ผมรู้ตัวมาตลอด
รู้ดีมาตลอดว่าสภาพจิตย่ำแย่แค่ไหน
ทุกคืนหลังจากครอบครัวประสบอุบัติเหตุผมมักจะฝันร้าย ยิ่งพิมยังอยู่ในไอซียูฝันของผมยิ่งเลวร้าย ผมกับพิมเราสนิทกันมาก พ่อกับแม่ซึ่งไปๆมาๆต่างประเทศจะบอกพวกเราเสมอว่าให้รักกันไว้ เรามีกันแค่สองคน
แต่วันนี้มีผมคนเดียว
ผมเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยจิตใจอันไม่เสถียรเท่าไหร่ เดินไปก็นึกเล่นๆไปว่าไหนๆผมก็ขับรถมา ขับชนให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องฉุกเฉินบ้างดีไหม อย่างน้อยนั่นก็จะทำให้ผมไม่ต้องอยู่คนเดียว
แรงจะเปิดประตูรถยังไม่มี...
ผมทรุดตัวลงพิงยานพาหนะอย่างหมดแรง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรต่อไป ไม่รู้ว่าจะต้องร้องไห้อีกแค่ไหนจึงจะพอกับการสูญเสียครั้งนี้
“เฮ้ย เป็นไรเปล่าครับคุณ”
ผมไม่ตอบเขา ทำได้เพียงร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ มือสองข้างเริ่มจะทึ้งเส้นผมมดำขลับอย่างรุนแรงจนชายแปลกหน้าต้องเข้ามาห้าม
ทุกอย่างในร่างกายผมมันตอบสนองไวต่อความเครียด เมื่อก่อนผมมีอาการแค่นอนกัดฟันเฉยๆแต่พอมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นราวกับทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
กรามผมขบแน่นจนเป็นสันนูน เล็บจิกเข้าไปในเนื้อและขูดจนเห็นเป็นแผลชัดเจน นิ้วเท้าของผมจิกลงบนพื้นแม้อยู่ในรองเท้า
อยากจะหายไป
หายไป
หายไป
“ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ”
ผู้ไม่รู้จักคว้ามือทั้งสองข้างของผมไปจับไว้อย่างใจดี
แม้ว่ามือของเขาจะถูกเล็บของผมจิกแรงแค่ไหนก็ตาม
เขาเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยมือ
ผมรู้สึกเช่นนั้น
“กลับบ้านไหม”
ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปเจอภาพในใจที่ฉายชัดซ้ำไปซ้ำมา เล่นวนราวกับแผ่นดีวีดีที่เสียแล้ว
“แล้วนี่มียาไหม”
ผมพยักหน้าน้อยๆและค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้นปูน มือสั่นเทาเปิดประตูรถได้สำเร็จและคว้าเอากระปุกยาอันเล็กมาใส่กระเป๋ากางเกง อีกฝ่ายยื่นขวดน้ำมาให้ราวกับรู้ว่าผมกำลังต้องการ
“ชื่ออะไร”
“กัน”
“เค กูออฟนะ น่าจะอายุมากกว่า”
“กัน 23”
“กู 26 จะเรียกพี่หรือไม่เรียกก็ตามสบาย”
“อ่า ขอบคุณ”
“ไม่ต้องคิดมากน่า ไปเที่ยวกันไหม ตอนนี้”
“..?”
“ไปเหอะ ไปสวนรถไฟกัน”
และนั่นเป็นการเจอกันครั้งของผมกับพี่ออฟ มันจะแรนดอมหน่อยๆและงงมากๆสำหรับผม แต่พูดถึงทีไรพี่ออฟจะบอกว่ามันปกติสำหรับเขา ซึ่งนั่นตลกดี
วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกแต่พิมก็ยังคงหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราโดยใช้เครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยางอีกมากมายซึ่งผมไม่รู้จัก
น่าจะราวสามเดือนที่ผมรู้จักกับพี่ออฟมา เจ้าของหน้าตี๋แวะเวียนมาเยี่ยมตลอดไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน ที่ทำงาน หรือโรงพยาบาล
“อยากกินไรวันนี้”
“ป่าปี๊เลือกเหอะ”
พอสนิทกันผมก็มีสรรพนามมาเรียกเขา
ไม่รู้สิ ชื่อนี้ดูเหมาะดี
“ไม่เอาอะ กูเลือกทุกวัน มึงเลือกบ้างดิ”
“งั้นไปกินร้านป้าตรงจตุจักรกัน”
“พูดแล้วน้ำลายสอ ไปเลย หิวละ”
“เคๆ”
เรามีความคิดคล้ายๆกันเสมอ มีไลฟ์สไตล์ที่แทบจะเหมือนกันหมดทุกอย่าง ติดอยู่อย่างเดียวคือผมเริ่มจะสูบบุหรี่และดื่มสุรามากขึ้นจนพี่ออฟต้องออกปากเตือน
เขาบอกว่าเขาเป็นห่วง
นั่นทำให้ชื้นใจแปลกๆ
“คบกันปะ”
“ห้ะ”
จู่ๆก็พูดออกมา ใครไม่ตกใจบ้างอะ
“เป็นแฟนกันมั้ย”
“...”
“ชักช้าจริงมึงนี่ ตกลงเป็นเนอะ”
“อะ.. เออๆ เป็นก็เป็น”
“ดีมากไอ้เตี้ยของป่าปี๊”
“...”
“งั้นวันนี้ถือเป็นเดทแรกละกัน”
เขาขอผมเป็นแฟนในตลาดนัดจตุจักรซึ่งมีผู้คนเบียดเสียดมาก อาหารมื้อแรกของเราคือข้าวไข่เจียวต้มยำกุ้งน้ำข้นและข้าวเปล่าสองจาน สถานที่เดทครั้งแรกคือบริเวณหอนาฬิกาของจตุจักร
เหมือนจะไม่โรแมนติก
แต่มีความสุขชิบหาย
ผ่านมาได้ครึ่งปีหลังจากเราคบกัน อาการทางประสาทของผมดีขึ้นตามลำดับการรักษา แต่แล้วพี่ออฟก็มีต้องไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเวลาสองสัปดาห์ นั่นแปลว่าผมต้องกลับไปอยู่บ้าน
บ้านที่ไม่มีคนในครอบครัวอีกต่อไป
ผมบอกพี่ออฟว่าผมโอเคและอยู่ได้สบายเพราะไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของเขา ถ้าผมบอกว่าไม่โอเคพี่ออฟจะต้องพาผมไปด้วยแน่และนั่นจะดูไม่ดีกับหน้าที่การงานเท่าไหร่
คืนแรกทุกอย่างยังคงปกติ ไม่ได้มีอาการอะไร
คืนที่สองยังทรงตัว คืนสามคืนสี่ยังคงโอเค
แต่มันดันมาพังลงในคืนที่ห้าเมื่อมีญาติห่างๆโทรเข้าโทรศัพท์บ้านเพื่อถามหาพ่อและแม่ของผม มันเหมือนเป็นการย้ำจุดช้ำว่าพวกเขาจากไปโดยทิ้งผมไว้
ผมร้องไห้ครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน และเป็นการร้องไห้ครั้งแรกในรอบครึ่งปีโดยไม่มีอ้อมกอดอุ่นของพี่ออฟ
มันทำให้ผมรู้สึกเป็นบ้า
ผมรู้แล้วว่าตอนนี้สิ่งที่ผมขาดไม่ได้ไม่ใช่ยาหรือการบำบัด เป็นคนต่างหากที่ผมขาดไม่ได้และไม่ใช่ใครก็ได้ที่ผมต้องการ
ถ้าไม่ใช่เขาก็ไม่มีความหมาย
สัปดาห์ที่สองผมออกไปเตร็ดเตร่ทุกวันจนถึงมืดค่ำด้วยความหวังว่าจะลืมเรื่องราวบางส่วนและตัดความฟุ้งซ่านออกไปจากสมองได้ แต่ผมคิดผิดเพราะเมื่อกลับมาที่บ้านหลังเดิมและห้องๆเดิมทุกความรู้สึกนั้นทะลักเข้ามาอีกครั้งจนรับไว้ไม่ไหว
เมื่ออยู่คนเดียวผมก็เป็นบ้าอีกครั้ง
และนั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเลือกทำบางอย่างลับหลังพี่ออฟ
“ฮัลโหล ว่างคุยมั้ยพี่ริน”
[สวัสดีเจ้าน้องชาย หายไปนานเชียวนะ]
เสียงสดใสดังขึ้นจากปลายสาย ผมสามารถจินตนาการใบหน้าของรุ่นพี่คนนี้ได้อย่างง่ายดาย เธอเป็นคนมีเสน่ห์และเป็นคนน่าตกหลุมรัก
“พอดีมีหนุ่มมาแนะนำ เห็นแล้วนึกถึงพี่เลย”
[โหย เดี๋ยวนี้ทำงานเป็นพ่อสื่อหรอ คิดตังค์ปะเนี่ย]
“เพื่อพี่ผมไม่คิดอยู่แล้ว คนกันเอง”
[ว่าแต่หนุ่มนั่นใคร]
“มาเจอไหมล่ะ อีกสี่วันเขาจะกลับมาจากต่างจังหวัด พี่รินแต่งสวยๆมาเลยนะ กันจะรออยู่ที่คาเฟ่ของพี่นิว”
หญิงสาวตอบตกลงและวางสายไป พี่รินไม่ใช่คนใจง่ายหรอกครับเพียงแต่ผมรู้ว่าเธอกำลังเหงาแหละต้องการใครสักคนพอดี มันพอดิบพอดีเหลือเกิน
เพราะผมแทบจะเสียสติแล้ว
เพราะความสุขในอนาคตเป็นสิ่งเดียวที่ผมให้เขาไม่ได้
สี่วันต่อมาพี่ออฟกลับมาในเวลาโพล้เพล้
ผมจัดการทำอาหารง่ายๆและจัดบรรยากาศสบายๆให้เป็นของขวัญแห่งการเหนื่อยของเขา
หรือจะเรียกว่าของขวัญวันจากลาดีนะ
“ป่าปี๊ กอดกัน”
“ขี้อ้อนนะมึงอะ”
ผมขึ้นไปยืนบนเท้าของคนตัวสูงขณะที่เขาใช้วงแขนอบอุ่นกระชับตัวผมเข้าไปชิดยิ่งขึ้น มันดีเสียจนอยากจะร้องไห้ให้กับอาการปวดหัวแทบระเบิดที่ดันมาเกินขึ้นในเวลาสำคัญๆเช่นตอนนี้
อดทนไว้สิกัน เพื่อพี่ออฟนะ ท่องไว้
“เป็นไรเปล่าวะกัน”
“ไม่มีไร กันอยู่ในครัวนานเลยมึนกลิ่นอาหารนิดหน่อย แหะๆ”
“เอ้ามึงนี่ ดูแลตัวเองด้วยสิ”
“ก็อยากดูแลป่าปี๊มากกว่า”
เพราะอีกเดี๋ยวจะต้องไปแล้ว
ขออีกนิดเดียว แค่วันนี้ อีกนิดเดียวจริงๆ
พี่ออฟขยับเท้าไปตามเสียงเพลงเนิบนาบซึ่งผมเปิดเอาไว้
ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาแล้วรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเพื่อจะยิ้มให้คนตรงหน้า
คนสำคัญ
เพราะงั้นความสุขของเขาจึงสำคัญกว่าผม
“กันรักป่าปี๊นะ”
พี่ออฟยิ้มขำกับประโยคแรนด้อมของผม
มือใหญ่ยีผมเสียจนยุ่งไปหมดแต่ผมไม่บ่นสักคำเพราะผมอยากจะจดจำทุกอย่างให้ได้ จดจำความสุขทั้งหมดให้ได้
“ฮะๆ กูก็รักมึง”
“สัญญาก่อนว่าจะมีความสุข”
“มาแปลกนะมึง”
“เร็วว สัญญา”
“อะจ้า สัญญาๆ”
นิ้วก้อยของเราเกี่ยวกันก่อนที่ใบหน้าของคนเป็นพี่จะเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางประทับจุมพิตอ่อนโยนให้กับผมก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบกัดอย่างขี้เล่น
ผมหัวเราะ แทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
เพราะวันนี้ผมมีความสุขจริงๆ
“ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง”
กันสัญญาว่าพี่จะมีความสุข
แม้ไม่ใช่กับกันก็ตามที
Last day
Last dance
Last scene
Last love
You’ll be my last
All of my lasts
You always will be.