Thursday, 15 June 2017

Petrichor #offgun | 04


#กลิ่นอายฝนออฟกัน


4



.



กันชอบกลิ่นอายของบรรยากาศเวลาฝนเพิ่งหยุดตก
กันสูบบุหรี่จัดและกินเหล้าบ่อย
กันเครียดง่ายและมักจะหูแว่วจนผมต้องพาไปหาหมอ

ทั้งๆที่ผมคอยเตือนเขาแล้วแท้ๆ
ทั้งที่อยู่ตรงนี้แท้ๆ

ทำไมถึงไม่ได้ยินผมบ้างนะ



ผมรักเขา



แม้จะมีช่วงเวลาที่ผมไปรักคนอื่น
แต่นั่นมันปกติไม่ใช่หรือครับ
กับรักที่จืดจาง ต่างคนต่างหาทางออก

แต่ผมไม่เคยทิ้งเขาไปไหน ไม่เคยทิ้งจนถูกรินทิ้งเสียเอง
ที่เขาต่อว่าผมว่าไม่ใยดีไม่ได้เป็นเพราะผมไม่อยู่ตรงนั้น

มันเป็นเพราะเขาไม่เห็นว่าผมอยู่ตรงนั้นต่างหาก


แม่ง… ผมพลาดอีกตามเคย


กว่าจะรู้ตัว
ผมก็รู้จักกันมากกว่าที่คิด

กว่าจะรู้ตัว
ผมก็จดจำกันมากกว่าที่คิด

กว่าจะรู้ตัว
ผมก็รู้สึกพิเศษกับกันมากกว่าที่คิด

และกว่าจะรู้ตัว
ผมก็เจ็บที่เสียเขาไป… มากกว่าที่คิด


นับจากที่กันเสียครอบครัวไปอาการผิดปกติทางจิตก็เริ่มชัดเจนขึ้นเสียจนผมกลัวว่าวันนึงจะเสียมันไปจริงๆ

กันเริ่มมีโลกของเขาเอง
และมันจะไม่เป็นไรเลยถ้าโลกของเขามีผม

แต่ไม่ใช่

โลกของกันคือโลกแห่งความอ้างว้าง
เป็นโลกที่รวมความรู้สึกเจ็บปวดเข้าไว้ด้วยกัน
ทั้งผมที่ทิ้งไป ทั้งผมที่เจ็บปวด 
ทั้งที่จริงๆแล้วเรื่องผมกับรินผ่านมาได้สองปีและเราไม่เคยกลับมาเจอกันอีก กันก็ยังอยู่ในเหตุการณ์นั้นไม่เปลี่ยน ซ้ำร้ายยังจินตนาการหลายอย่างขึ้นมาอีก

รวมถึงการที่กันรับไม่ได้ว่าเสียน้องสาวคนเดียวไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้วด้วย 

ใช่ครับ

พิมเสียชีวิตไปเมื่อสามปีที่แล้ว แต่กันไม่เคยทำใจกับการสูญเสียนั้นได้เลย เหมือนที่เขาไม่เคยเชื่อว่าผมกลับมาหาเขาแล้วจริงๆ

บทสนทนาของเรานั้นกันไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูดแต่กลับได้ยินในสิ่งที่เขาคิดว่าผมจะพูด ที่เลวร้ายคือทุกอย่างที่เขาได้ยินนั้นไม่ค่อยจะเป็นความจริง




วันนั้นที่ผมโทรไปเรียกกันมาที่คอนโดผมเดาไม่ออกเลยว่าเขาได้ยินหรือรับรู้อะไร แต่เหตุการณ์ที่แท้จริงเป็นแบบนี้ต่างหาก


“เฮ้ย!”

อ้อมแขนใหญ่โอบรัดร่างของกันโดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ผมฝังใบหน้าซบลงบนไหล่ลาด กลิ่นหอมอันคุ้นเคยช่วยทำให้ผมคลายความคิดถึงเขาได้บ้าง

ผมกอดเขาบ่อยมาก แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวเลย


“แป๊บเดียว”


“เป็นอะไร”


“...”


“หืม”


“กูกลับมาหามึงแล้ว ทำไมมึงไม่รู้สักที”


“...”


“กลับมานานแล้วนะกัน กลับมาและจะไม่กลับไปไหน”


“แล้วพี่ยอมให้เขากลับมาได้ไงวะ”


“กูรักมึงไงกัน ไม่ได้ยินกูหรอ”


รักมาตลอด ทำไมมึงถึงไม่ฟังกูนะ


“แล้วทำไมไม่รั้งเอาไว้”


“...”


“รั้งหัวใจพี่ไว้ดิวะ”


กูกำลังทำอยู่ไง แต่พยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

เหมือนกระจกลวงตาหลอกใจ
ผมสามารถมองเห็นกันได้ชัด
แต่กันกลับมองเห็นเพียงโลกของเขา


“...มึงเคยบอกว่ามึงรักกู”


“แล้วไง”


“แต่มึงผลักไสให้กูไปรั้งคนอื่นอะนะ”


“ก็แล้วไงวะ พี่ไม่ได้รักกันและกันรู้ข้อนี้ดี รั้งให้ตายพี่ก็ไม่อยู่”


ใจผมบีบรัดแน่นจนรู้สึกรวดร้าวไปหมด ผมเกลียดชะมัดเวลาคนตัวเล็กบอกกับผมแบบนี้ ผมควรจะชินเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรก แต่ผมก็ยังเจ็บอยู่ดี


“ก็เหมือนกับที่กูรั้งมึงสินะ”


“ไม่เหมือน”


“...”


“พี่รินเคยรักพี่ แต่พี่ไม่เคยรักกัน”


รักสิ รักมึงจนกูเองก็จะชิบหายไปด้วยแล้ว


“แต่ตอนนี้คนที่กูกอดคือมึง มึงไม่ลองรั้งกูหน่อยหรอ”


รั้งกูนะกัน เหมือนที่กูรั้งมึงไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา
รักกันเหมือนเดิมได้ไหม รักกันเหมือนเราไม่เคยผ่านความเศร้าจนชินชา


“แค่วันนี้…”


แค่วันนี้ก็ดีจนยอมขาดใจ. 









หลังจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลวันนั้นผมกลับมาที่คอนโดด้วยแท็กซี่ในวันต่อมา เพื่อที่จะพบว่าแล้วผมก็ได้ใจแทบขาดจริงๆ

ในหูมีแต่เสียงอื้ออึง แขนและขาสองข้างชาจนขยับไม่ได้
กว่าผมจะรู้สึกตัวน้ำตาก็ไหลลงมาพร้อมกับร่างกายซึ่งมีปฏิกิริยาตอบรับโดยการถลาเข้าไปหาอีกคน

ร่างของคนที่ผมรักแน่นิ่ง

เนื้อตัวเปียกปอนของอีกคนในอ่างอาบน้ำซึ่งมีกระถางต้นไม้เรียงรายซีดขาวราวไร้เลือด อุณหภูมิดิ่งลงเย็นจนผมโผเข้ากอดคนเป็นน้อง


“กัน! กัน… กัน”


ผมนึกอะไรไม่ออกทั้งที่ควรจะนึกออก
เปลือกตาของอีกฝ่ายปิดสนิทไม่ว่าผมจะเขย่าและเรียกเขาแค่ไหน กันไม่ได้ยินผมกว่าที่เคย

ผมทำทุกอย่างที่ผมทำได้ ณ ตอนนั้น
แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงว่าความพยายามของผมที่ใช้รั้งเขาไว้นั้นไม่เคยมีผลอะไร

กูผิดเองกัน… กูผิดเอง
ผิดเองที่เคยปล่อยมือมึงชั่วขณะ
ผิดเองที่พลาดเสียทุกครั้ง
ผิดเอง… ผิดเองคนเดียว




‘คนไข้เสียชีวิตจากการได้รับยานอนหลับเกินขนาดครบ 24 ชั่วโมงแล้วครับ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ’



ล้มทั้งยืน… เป็นอย่างนี้นี่เองสินะ
ตายทั้งเป็น… ผมได้สัมผัสมันแล้ว


ผมหย่อนตัวลงในอ่างอาบน้ำอ่างเดิม มองไปรอบอ่างก็พบว่ากันเอากระถางต้นไม้เล็กใหญ่มาล้อมรอบเต็มไปหมด นอนไปสักพักก็ได้กลิ่นคล้ายเวลาฝนเพิ่งหยุดตก

นี่สินะที่มึงมาบอกราตรีสวัสดิ์
มึงวางแผนจะไปจากกูขนาดนี้เลยหรอกัน


“อึก… ฮึก”


ผมร้องไห้จนตัวโยน ฝังใบหน้าลงไว้กับมือสองข้างที่ยังมีสัมผัสของกันหลงเหลืออยู่ 

ผมคิดถึงเขา
คิดถึงเขามากจริงๆ

กูคิดถึงมึงตลอดเวลา
แม้เราจะอยู่ด้วยกัน
หรือแม้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก


“กัน… กูรักมึงนะ”


พร่ำบอกคำเดิมแม้ไม่มีใครได้ยิน. 
จะรักมากแค่ไหนกันก็ไม่ได้ยินผมแล้ว


ความรักของผมมันก็มีเท่านี้
เรื่องราวของผมหยุดลงตรงนี้


ให้ผมได้จดจำเพียงเท่านี้ก็พอ. 


No comments:

Post a Comment