Monday, 12 June 2017

Petrichor #offgun | 02

#กลิ่นอายฝนออฟกัน



2



.



ผมเหลือเวลาอีกไม่มาก
ที่บอกว่าเหลืออีกไม่เยอะนั่นเพราะชีวิตมันสั้นลงทุกที


“พี่กัน! อ้วกอีกแล้วหรอ ไหวไหมหน้าซีดมากเลย”


ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่าผมเหลือเวลาไม่มาก


“พี่โอเค ขอผ้าหน่อยสิพิม”


“อะนี่ พี่กันนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวพิมไปเอายาดมมาให้”

มือเรียวยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้ ผมมองใบหน้าขาวอมชมพูซึ่งถอดแบบกันมาก่อนจะยิ้มให้น้องสาวแท้ๆ


“นี่ยาดม ช่วงนี้พี่กันเครียดหรอ ทำงานหนักไปมั้ย ให้พิมช่วยอะไรบอกได้เสมอนะ”


“ไม่เครียดหรอก ช่วงนี้แค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ พี่สบายมาก”


“อย่าโกหกพิมนะพี่กัน”


“ใครจะกล้า เอาน่า เชื่อพี่”


“พิมก็เชื่อพี่กันตลอดนั่นแหละ แต่ถ้าเหนื่อยก็บอกเดี๋ยวพิมดูแลเอง”


“ขอบใจนะ”


“สบายๆ พี่ชายทั้งคนพิมดูแลได้ ไม่ต้องไปพึ่งใครหรอก”

พิมหลบตาแล้ววุ่นอยู่กับการเช็ดเนื้อเช็ดตัวผม ดวงหน้าหวานงอง้ำลงทันทีเมื่อพูดถึงคนที่เรารู้ดีว่าใคร

คนๆนั้นเข้ามาในวันที่ผมแทบไม่เหลือใคร ครอบครัวเราไม่ได้มีญาติเยอะแยะ พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิต ส่วนพิมน้องสาวคนเดียวของผมก็เข้าไอซียู

เป็นเดือนที่ผมเฝ้าถามตัวเองว่าทำไมนะทำไม
ทำไมผมไม่อยู่ในรถคันนั้น

แต่แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตผม จากที่เป็นฝ่ายดูแลคนอื่นผมโหยหาการเอาใจใส่ การดูแล ความอบอุ่นจากใครบางคน

แม้มันจะแค่ฉาบฉวยก็ตามที
แม้ว่าใครคนนั้นจะเป็นพี่ออฟ...ก็ตามที


“พี่ดูแลตัวเองได้น่า พิมต้องดูแลตัวเองเยอะๆรู้มั้ย”


“ทำไมพูดแบบนี้อะพี่กัน”


“วันนึงพี่ก็ต้องไป พิมรู้ดีกว่าใคร”

ขอบตาของน้องแดงขึ้นและน้ำใสรื้นทันทีที่ผมพูดเรื่องนี้ น้องไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมป่วยเป็นอะไร ผมไม่ยอมให้ใครรับรู้เรื่องนี้เลย น้องรู้เพียงแค่ว่าผมเหลือเวลาไม่มากและผมจะอยู่กับน้องได้ในเวลาจำกัด

ขอโทษนะพิม ขอโทษที่พี่ไม่เข้มแข็งพอ


“ไม่เอา ไม่พูด พิมไม่อยากได้ยิน”


“ไม่ร้องสิ มานี่มา กอดกัน”


“พี่กันอะ ไม่ดูแลตัวเอง คิดแต่เรื่องของคนอื่น”


“ใครเป็นคนอื่นกันหืม พิมก็น้องพี่ไง”


“ไม่ใช่ พิมหมายถึงอีกคนต่างหาก คนที่จู่ๆเขาก็เลือกจะไม่ใยดีเราแล้ว”


ใช่ครับ พี่ออฟที่ผมตกหลุมรักนั้นแสนอบอุ่น เขาเข้ามาในจังหวะที่พอดีและด้วยจุดประสงค์ซึ่งผมเชื่อเสมอว่าดี 

เขาเข้ามาเป็นทุกอย่างของผม 
...ไม่สิ
เขาเข้ามาเพื่อให้ผมคิดว่าเขาเป็นทุกอย่างของผม

แล้วก็เดินหันหลังให้กันง่ายๆ

วันที่พี่ออฟบอกผมว่าเขาคงทำอะไรในแบบเดิมให้ไม่ได้แล้วผมก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร แค่ยังแวะเวียนมาหากันบ้าง ในบ้านหลังใหญ่อ้างว้างเช่นนี้ผมขอแค่ได้เห็นหน้าคนที่ผมรัก

แม้รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ได้รักผม
แต่ก็ไม่คิดว่าจะไม่เคยรักกันขนาดนี้


“ความรักมันคงทำได้ทุกอย่าง”


“พี่กันคงรู้ข้อนั้นดีที่สุดแล้ว ขนาดคนที่เขาหันหลังให้เราพี่ก็ยังรักได้ลง”


พิมโกรธมาก ใช่ น้องโกรธมาตลอดและยิ่งโมโหหนักตอนรู้ว่าผมกลับไปยุ่งกับพี่ออฟ

แต่จะให้ทำยังไงครับในเมื่อคนที่ผมรักไม่ใช่แค่พี่ออฟแสนอบอุ่นคนนั้น คนที่ผมรักคือพี่ออฟ แม้ว่าพี่ออฟจะกลายเป็นพี่ออฟแสนเย็นชาคนนี้ก็ตามที


“พี่ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันนะ”


ครืด ครืด

ก่อนที่เราจะได้เถียงกันไปมากกว่านี้โทรศัพท์ของผมก็มีสายเรียกเข้า พิมจ้องมองมันเหมือนรู้ว่าใครโทรมา


“พี่จะรับจริงๆหรอ”


“พี่มีทางเลือกไหมล่ะพิม”


“...”


“ในเมื่อใจพี่อยู่กับเขา”


“...”


“ฮัลโหล”


[มึง… รินกลับมา]


นี่แหละครับเรื่องที่เราคุยกันไม่ว่าจะเป็นทางโทรศัพท์หรือต่อหน้า มีแค่เรื่องเดียวไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน นับจากวันที่เขาหันหลังไปนั้นก็มีเพียงแค่หนึ่งหัวข้อในบทสนทนา

ไม่มีการทักทาย
ไม่มีการไถ่ถาม
ไม่มีแม้คำว่าสวัสดี

มีแต่เรื่องของคนที่เขารัก...ซึ่งนั่นไม่ใช่ผม
ไม่เคยใช่และคงไม่มีวันใช่


“อยู่คอนโดใช่ไหม เดี๋ยวไปหา”


[รีบมา]


บทสนทนาสั้นๆทางโทรศัพท์อวสานแต่เพียงเท่านั้น พิมหันมามองหน้าผมพร้อมถอนหายใจและเดินไปหยิบกุญแจรถ


“จะไปหาเขาใช่ไหม”


“อืม”


“ถามจริง เขารู้มั้ยว่าพี่ป่วย”


“ไม่ ห้ามบอกเขานะพิม พี่ขอ”


“เฮ้อ พี่กันคงไม่กลับ งั้นพิมไปกินข้าวกับเพื่อนนะ เดี๋ยวจะชวนพั้นช์มานอนบ้านด้วย”


“อืม อาจจะกลับ ดึกๆ”


“ไม่หรอก ถ้าไปหาพี่ออฟน่ะนะ พี่กันไม่เคยกลับ”


ผมไม่ได้เถียงอะไรออกไปอีก
เพราะที่พิมพูดนั้นคือเรื่องจริง

และผมก็เกือบลืมว่าจะถอยออกมากี่ก้าว








ใช้เวลาไม่นานรถเก๋งธรรมดาๆของผมก็แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของคอนโดพี่ออฟซึ่งผมเองสนิทกับรปภ.ของที่นี่มากจึงเข้าออกได้ง่าย

มาบ่อยจนใครๆก็สับสนว่าแฟนพี่ออฟตกลงคนไหน

ร่างสูงในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตแขนสั้นและกางเกงสามส่วนลงมารับผมด้านล่างด้วยสีหน้ายุ่งๆ แท้ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้เย็นชาเสียทีเดียว มีทุกอารมณ์ให้ผมยกเว้นอารมณ์อบอุ่นและรักใคร่น่ะครับ

เราไม่คุยกันจนกระทั่งเข้ามาในห้องของเขา


“เฮ้ย!”

อ้อมแขนใหญ่โอบรัดร่างของผมโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงฝังใบหน้าของเขาซบลงบนไหล่ลาดของผมทำให้ผมรู้สึกถึงอารมณ์อันไม่เสถียรอย่างชัดเจนของคนอายุมากกว่า

เพราะเขาไม่กอดผมแบบนี้มานานมากแล้ว


“แป๊บเดียว”


“เป็นอะไร”


“...”


“หืม”


“เขากลับมา กลับมาทำไมไม่รู้”


“...”


“กลับมาแค่อาทิตย์เดียว แล้วบอกกูว่าเขารักอีกคนมากกว่าแล้วก็ไปอีกรอบ”


“แล้วพี่ยอมให้เขากลับมาได้ไงวะ”


“กูรักไงกัน…กูแค่รัก”


ไม่ต้องย้ำก็ได้ คิดว่ายังเจ็บไม่พอหรือไง


“แล้วทำไมไม่รั้งเอาไว้”


“...”


“รั้งหัวใจพี่ไว้ดิวะ”


“...มึงเคยบอกว่ามึงรักกู”


“แล้วไง”


“แต่มึงผลักไสให้กูไปรั้งคนอื่นอะนะ”


“ก็แล้วไงวะ พี่ไม่ได้รักกันและกันรู้ข้อนี้ดี รั้งให้ตายพี่ก็ไม่อยู่”


ผมผละออกจากอ้อมแขนอุ่นกายแต่หนาวใจ ถึงอย่างนั้นคนตัวสูงก็ยังไม่ยอมคลายวงแขนออก ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวอย่างทรยศ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมรู้สึกกับเขามากจนเจ็บหัวใจ 


“ก็เหมือนกับที่กูรั้งรินสินะ”


“ไม่เหมือน”


“...”


“พี่รินเคยรักพี่ แต่พี่ไม่เคยรักกัน”


เรื่องที่ไม่อยากรับรู้ที่สุดกลับเป็นเรื่องที่ชัดเจนที่สุด
แล้วจะทำยังไงถึงจะลืมมันไปได้


“แต่ตอนนี้คนที่กูกอดคือมึง มึงไม่ลองรั้งกูหน่อยหรอ”


ไม่รู้อะไรดลใจให้พี่ออฟพูดแบบนั้น ผมไม่เข้าใจเขาจริงๆ
นัยน์ตาสีนิลที่ผมสบมีแววแห่งความเว้าวอนและโหยหา


“แค่วันนี้…”


ครู่หนึ่งผมเผลอเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังขอร้องผม
ครู่หนึ่งผมเผลอลืมไปจริงๆว่าต้องถอยออกมากว่านี้
ครู่หนึ่งผมเผลอตัวและเผลอใจ

ครู่หนึ่ง… สุดแสนจะสั้น
ผมเผลอรั้งเขาเข้ามาจุมพิต
โดยที่กำลังร้องไห้ไปด้วย

ร้องให้กับจูบตอบรับและไออุ่นของอีกคน
เสียน้ำตาให้กับเทปม้วนเดิมที่กำลังเริ่มใหม่
ร้องให้กับความน่าสมเพชของเราทั้งคู่
เสียทั้งใจให้กับความเป็นตัวแทน

ร้องให้กับรักที่ไม่มีวันได้รับกลับคืน.




/




แม่ง… ผมพลาดอีกตามเคย. 

No comments:

Post a Comment