คำถาม: มีอะไรเกี่ยวกับออฟกันจะเล่าไหม?
Part 1 by โอบ
บ้า
คำนิยามคู่นี้น่ะต้องเป็นคำว่าบ้าเท่านั้นครับ ผมในนามเพื่อนสนิทเกือบที่สุดของไอ้กันรับประกันได้เลยว่ามันบ้า บ้าทั้งคนพี่ทั้งคนน้องนั่นแหละ
เริ่มจากการเผาไอ้คุณอรรถพันธ์ก่อนเลย
“มึง ทำไงดี”
วันนั้นเสียงไอ้กันซีเรียสสุดที่ผมเคยได้ยิน คนตัวเล็กดั้นด้นมาถึงบ้านผมซึ่งห่างจากคอนโดมันแบบข้ามตัวเมือง ตาแป๋วดูสับสนแปลกๆ ปากอูมถูกฟันซี่ขาวขบไปมา
“มึงเป็นอะไรของมึง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว มาทำไม”
“กูว่ากูไปชอบคนๆนึงเข้า”
“ห๊ะ!”
ทีนี้ล่ะครับ ตื่นเต็มตา ขนาดตอนนี้ตีสองอะเห้ย
รู้เลยทำไมมันเครียดจนต้องขับรถมาถึงนี่
“ใจกูยังงงๆอยู่เลย”
“หยุดๆ มึงไปปิ๊งสาวที่ไหนวะ”
ร้อยวันพันปีเพื่อนผมไม่เคยไปมีความรักอะไรเท่าไหร่หรอกครับ ไอ้กันมันวุ่นกับชีวิตที่ต้องดูแลน้องกับยายมันตลอด เที่ยวก็ไม่ค่อยได้เที่ยว เรียนๆๆทำงานๆๆ วนไปวนมาอยู่แบบเนี้ยะ
“มึงคือ…”
“อะไร…”
“ผู้ชายว่ะ…”
“...”
“แล้วมึงก็น่าจะรู้จัก”
“...”
“กูสนิทกับเขามาสักพักละว่ะ”
“...”
“...”
“พี่ออฟใช่มั้ย”
“...เออ”
หลังจากวันนั้นมันก็ทนเก็บอาการชอบของมันแม้จะเก็บไม่ค่อยอยู่ก็ตามที แต่กันเป็นนักแสดงที่เก่งและมันฉลาดที่ดึงส่วนนั้นของตัวเองมาใช้ในชีวิตประจำวัน พูดง่ายๆคือมันแสดงหลอกพี่ออฟว่ามันกับเขาน่ะก็เหมือนพี่น้องทั่วไป
ทั้งหมดด้วยเหตุผลว่าพี่ออฟคงไม่ชอบมัน
ผมไม่เข้าใจจริงๆนะครับว่าทำไมคนเราถึงกลัวอะไรก่อนที่มันจะชัดเจน ในสายตาผมนะถึงพี่ออฟจะไม่ชอบให้กันเกาะแกะเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่ได้หนีอะ แล้วพี่น้องบ้านไหนเขาทำแบบที่พวกมันทำกันบ้าง ไปรับไปส่งอย่างกับแฟน
มีแต่อรรถพันธ์นี่แหละครับที่คิดมากไปคนเดียวแล้วเก็บไปตีโพยตีพาย พอนานๆเข้ามันเลยคิดว่าจะตัดขาดความรู้สึกซึ่งคงไม่ได้รับการตอบรับ
แล้วไงล่ะ เมาแอ๋สิถามได้
แล้วจะใครที่เก็บศพ แน่นอนไม่ใช่ผมคนเดียวอะครับ
ผมเลือกจะโทรหาพี่กวาง
//
Part 2 by กวาง
ตอนที่โอบโทรมาหาบอกว่าน้องกันอกหักไปเมาเหล้าอยู่ย่านทองหล่อนี่หัวใจคนเป็นแม่ลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีค่ะ ฉันรีบกุลีกุจอนั่งแท็กซี่ไปหาน้องทั้งสองและสภาพของอรรถพันธ์ที่ฉันพบเจอก็ทำให้ใจแทบสลาย
เว่อร์ไป
น้องมันก็แค่เมาน่ะค่ะ สาเหตุการเมาก็อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ โอบบอกกันแอบชอบคนๆนึงมาสักพักใหญ่ๆแล้ว แต่คนๆนี้ไม่ค่อยเล่นกลับ ไม่มีทีท่าว่าจะหวั่นไหวอะไรทั้งนั้น พอนานวันเข้าน้องมันเลยคิดเด็ดขาดว่าจะตัดใจ
เออ นี่ก็คิดเองเออเองอยู่คนเดียว เป็นไรอะ
“กัน กลับบ้านได้แล้ว”
“อือออ”
“กัน นี่พี่กวางเอง”
“แหะ พี่กวาง”
ปากอิ่มยิ้มแฉ่งในแบบคนสติไม่ครบถ้วน โอบส่ายหน้าให้กับความอนาถของเพื่อนตัวเองซึ่งนั่งฟุบลงไปกับโต๊ะ นี่ถ้าไม่มีโอบมาด้วยกันคงโดนใครเขาหิ้วกลับบ้านไปแล้วมั้ง เมาแล้วหลับทุกที
“เอาไงดีพี่”
“ฉันนั่งแท็กซี่มาอะ สงสัยคงต้องเอากันขึ้นรถโอบแล้วลากไปส่งคอนโด พรุ่งนี้น้องมีงานกับออฟตอนเย็นด้วย ไปนอนบ้านโอบไกลเกิ๊น”
ฉันบ่นไปเรื่อยแล้วก็สะดุดเข้ากับคำพูดของตัวเอง ชื่อนึงที่ต้องมีส่วนทำให้เรื่องเป็นแบบนี้… ออฟจุมพล
“เอางั้นก็ได้พี่”
“เดี๋ยว ขอถามไรหน่อย”
“?”
“คนที่กันชอบ ออฟใช่มั้ย”
โอบดูอึ้งไปนิดนึงก่อนจะขำออกมา
แสดงว่าทายถูกสินะ
“นี่สัญชาตญาณของแม่ใช่มั้ยเนี่ยพี่ ก็อย่างที่คิดแหละ”
“งี้ต้องเรียกตัวการมาชดใช้”
กดมือถือต่อสายหาอีกคนไม่นานทางนั้นก็รับโทรศัพท์ด้วยเสียงปกติ แน่นอนวันนี้เป็นวันศุกร์ฉะนั้นคนอย่างออฟก็จะไปสังสรรค์กับเพื่อน ถ้าบังเอิญก็แถวๆนี้แหละมั้ง
“ออฟ กันเมาอยู่ทองหล่อ”
แค่ประโยคเดียวกับข้อมูลท่ีตั้งร้านอีกนิดหน่อยอีกฝั่งก็วางสายไปพร้อมคำพูดที่ว่าจะรีบมา ฉันพยักเพยิดให้โอบลากน้องไปนั่งตรงมานั่งหน้าร้านเพื่อรับลม ดีหน่อยที่กันเป็นพวกไม่เมาแล้วอ้วก ไม่งั้นจะสงสารโอบมาก
ไม่ถึงสิบนาทีรถคุ้นตาก็มาจอดอยู่ในลานโล่งหน้าร้าน ออฟจุมพลกับการแต่งตัวเต็มยศซึ่งคาดว่าไปเที่ยวมาเหมือนกันวิ่งลงจากรถและแทบจะถลาเข้าหาคนน้อง
หูย ห่วงขนาดนี้ไม่เอาไปด้วยทุกที่เลยล่ะ
ใช่ค่ะ ฉันรู้ดีว่าออฟน่ะชอบน้องกันมาสักพักแล้ว แต่วันนี้ความรู้ใหม่คือเขาชอบกันและกันจ้า
“พาน้องกลับด้วยได้มั้ย ไหนๆพรุ่งนี้ก็มีงานคู่ เดี๋ยวโอบแยกไปส่งพี่ พอดีบ้านใกล้กัน”
“โอเคๆ แล้วมันนึกครึ้มไรมาแดกเหล้าเนี่ย”
“ปกติมันคอแข็งจะตายนะ วันนี้แม่งกระดกไม่ยั้ง เมาแล้วลากผมไปเต้นกลางฟลอร์อีก”
โอบพูดขึ้นโดยที่ยังคงนั่งอยู่ข้างกัน ฉันเหมือนเห็นออร่าอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวออฟด้วยแหละ สนุกจัง
“มันเต้นกับใคร”
“กับผมดิจะใคร”
“...”
“อย่าจ้องแบบนั้น เต้นกับเพื่อนแบบผมก็ดีกว่าถูกคนแปลกหน้าฉุดไปละกัน”
“ไม่ห้ามมันหน่อยวะ”
“ห้ามแล้ว ฟังที่ไหน”
“อืมมมม โอบบ กลับบ้านกัน ง่วงง”
แล้วน้องกันก็ละเมอออกมาได้จังหวะพอดีเด๊ะจนฉันสงสัยว่าตกลงมันเมาจริงหรือเมาปลอม แต่ถ้าเมาปลอมนี่วางแผนหลายขั้นมากบอกเลย ยอม
“มึงน่ะ กลับกับกู ไอ้เตี้ย”
ออฟดึงแขนน้องมาพาดคอตัวเองไว้ก่อนจะพยุงไปที่รถ น้องกันขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับด้วยความทุลักทุเลแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยวงแขนออกจากคอของออฟ
“ป่าปี๊มารับกันหรออออ”
ดวงตาฉ่ำปรือขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับปากสีสดขยับพูดยานคางและยิ้มไปด้วย โห ออฟทนได้ไงอะ
“เออ กูมารับ ปล่อยได้ละจะไปขับรถ”
“ฮื่อ พูดเพราะๆสิ”
“กัน”
“พูดเพราะๆละจะปล่อย”
“ไอ้กัน”
“ไม่เพราะเลยอะ เพิ่มเป็นหอมหัวอีกอย่าง”
แขนเล็กแต่มีกล้ามเนื้อรั้งคนเป็นพี่ให้ใกล้เข้าไปอีก ถ้าสังเกตุดีๆจะเห็นว่าใบหูของออฟนั้นแดงเถือกต่างจากหน้านิ่งๆที่เขาพยายามเก็บอารมณ์
สุดท้ายออฟก็ยอมจำนนให้แก่ความดื้อของกันเหมือนที่เขายอมจำนนกับสกินชิพของกันทุกครั้งแม้จะทำฮึดฮัดก็ตามที
ชอบเขาแต่เขินไง ฟอร์มเยอะ
ริมฝีปากหนาจุมพิตบนกระหม่อมของคนเด็กกว่าเร็วๆก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ฉันเชื่อว่ากันไม่เคยได้ยินเวลาปกติ
“ป่าปี๊มารับกันแล้ว กลับบ้านกันนะ ไม่ดื้อนะ”
โอบหันขวับมามองหน้าฉัน ฉันได้แต่ยิ้มให้ด้วยความไม่อยากแพร่งพรายความลับของน้องคนสนิทอย่างออฟ แม้ฉันจะแน่ใจว่าโอบจะช่วยให้สองคนนี้คบกันได้ก็ตามที
ของแบบนี้ให้เขาจัดการกันเองเถอะค่ะ
“ฮี่ กลับบ้านป่าปี๊”
พูดต่ออีกเท่านั้นน้องกันก็ผล็อยหลับไปเหมือนปิดสวิตช์ ออฟหันมาบอกลาฉันกับโอบเร็วๆก่อนจะขับรถออกไป
ขอให้โชคดี
//
Part 3 by ออฟ
วันนั้นที่ไอ้กันเมาน่ะหรอครับ
หึหึ… วุ่นวายชิบหายเลย!
ผมแอบชอบมันอะ แล้วมันอ่อยใส่อะ คืออดทนอดกลั้นแทบตายนะบอกเลย มาป่าปงป่าปี๊อะไรของมึงงง ฮือ
“ป่าปี๊ เช็ดตัวว”
ผมมองร่างบางที่จริงๆแล้วไม่ได้อ้อนแอ้นแต่มีกล้ามเนื้อพองามแบบคนไปฟิตเนสกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของผมแล้วอยากจะถอนหายใจยาวไปถึงเบตง โอย
กัน อรรถพันธ์กับใบหน้าหวานและเสียงออดอ้อนของเขากำลังจะทำให้ผมเป็นบ้า
“ไปอาบน้ำดิ เช็ดตัวจะไปสะอาดอะไร”
ไม่ใช่ไรนะ กูไม่กล้า…
“ม่ายอาวว ป่าปี๊เช็ดตัวๆๆๆ ร้อนๆ”
“อย่าดื้อสิกัน”
“พูดเหมือนแม่เลย…”
อีกคนเสียงอ่อนลงเมื่อกล่าวถึงมารดาซึ่งเสียชีวิตไปได้ปีกว่า ผมนับถือมันนะที่สามารถผ่านอะไรเยอะแยะมาได้ กันเคยบอกผมว่ามันต้องเข้มแข็งเพราะเหลือแค่น้องกับยาย จะให้มันมานั่งร้องไห้ฟูมฟายแบบเด็กๆคงไม่ได้แล้ว
“...”
“เช็ดตัวให้กันหน่อยนะแม่”
ใจกูอ่อนยวบเลยทีนี้ น้ำตาใสๆเอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาที่ผมคิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดที่เคยจ้องมอง เป็นการร้องไห้ที่นิ่งงันและไม่ฟูมฟาย ไม่มีการเบะปากไม่มีการงอแงแบบที่คนอื่นอาจคิดว่ากันจะทำ กันที่ผมรู้จักโตกว่าที่ใครๆเข้าใจ
“ไปเอาผ้าขนหนูก่อน”
และกันทำให้ผมใจอ่อนได้ตลอดเวลา
กลับมาอีกทีผมก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อคนตัวเล็กกำลังนั่งสาละวนอยู่กับการแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเอง มันเรื่องปกติไหมล่ะ เมาแล้วแกะกระดุมไม่ได้น่ะ
“แกะไม่ออกอ่าป่าปี๊ ช่วยกันหน่อยนะะ”
อย่า… อย่าพูดกับกูด้วยถ้อยคำแบบนั้นและสายตาแบบนี้ ใจ...จะขาดแล้วเอย… นี่ผมจะผ่านคืนนี้ไปได้ถูกมั้ย
“อยู่นิ่งๆ”
“ฮี่ ป่าปี๊ใจดี”
“เงียบเลยมึงอะ ทีหลังจะไปเมาต้องบอกกู เข้าใจไหม”
“ป่าปี๊จะมาเมาเป็นเพื่อนกันหรออ ฮิฮิ”
“ฮิฮิไรมึง กูจะไปตามเก็บศพมึงต่างหาก”
“ฮิฮิ หวงอ่อออออ”
ผมหยุดมือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูซับตามลำตัวคนเป็นน้อง
คนเมาไม่รู้เรื่องหรอกมั้ง พูดบ้างก็ได้มันอึดอัด
“เออ หวง หวงมากด้วย”
ผมบิดน้ำเก่าออกจากผ้าแล้วเริ่มซับที่ใบหน้าเนียนอีกรอบเพื่อไล่ความร้อนออกไป กันนะกัน ก็รู้อยู่ว่าเมาทีไรจะเป็นไข้ ไม่ดูแลตัวเองเลยวะ
“ป่าปี๊”
มือเล็กจับหมับเข้าข้างใบหน้าทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมาสบตามันโดยอัตโนมัติ หน้าผากของไอ้ตัวเล็กทาบลงส่วนเดียวกันกับของผม
ใกล้จนอยากจะหยุดหายใจมีอยู่จริง
ริมฝีปากของผมเคลื่อนไปทาบทับกลีบปากนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายอย่างทานไม่ไหว กันตอบรับจูบของผมอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างทำเดินอย่างอ่อนหวานและอ่อนไหว
และมันหยุดแค่นั้น ผมไม่ทำมากกว่าจูบ
มันเป็นการให้เกียรติคนที่ผมรักล่ะมั้งครับ แค่จูบตอนมันเมาผมก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว
แต่บอกความลับนิดนึงครับ
ผมแอบจุ๊บตอนมันหลับด้วย
//
Part 4 by กัน
ไหนๆพี่ออฟก็บอกความลับใช่ไหม งั้นตาผมบ้าง
ความลับของผมคือวันนั้นน่ะ…
ไม่ได้เมานะ แค่มึนเฉยๆ
จบเนอะ จบเหอะ อายเขา.
No comments:
Post a Comment