Thursday, 29 December 2016

[drabbleMB] Sorry

drabble   -    sorry   -




//




เธอคงพอรู้ ในสิ่งเหล่านี้
โดยไม่มีถ้อยคำบอกไว้


เธอคงพอรู้ จากทุกความเป็นไป
ในวันที่สองเราใกล้กัน




แบมแบมเคยบอกว่าคนเราควรจะหัวเราะมากๆยิ้มมากๆดีกว่ามานั่งทำหน้าบูดบึ้งซึมเศร้าไปวันๆ เขาพูดเสมอว่าชีวิตมันมีอะไรดีกว่าสิ่งแย่ๆไม่กี่เรื่อง


ผมเห็นด้วยนะ ชีวิตมันมีอะไรดีกว่าการเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและจะตายเร็วๆนี้ที่ไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่เหมือนกัน


ผมเห็นด้วยจริง มะเร็งก็แค่สิ่งแย่ๆเรื่องนึง 
แต่แบมแบมน่ะ เป็นทุกสิ่งดีๆของผม


“มาร์คโทรมลงปะเนี่ย นอนดึกหรอ”


เจ้าของตากลมพูดเจื้อยแจ้วพลางตักอาหารเข้าปากแล้วหันมาสบตาผมตรงๆก่อนจะกลับไปมองอาหารในจานแล้วตักเข้าปากอีกครั้ง


“ใครจะไปเหมือนแบม อ้วนเอาๆ”


“นี่เป็นห่วงก็ว่าแบมหรอมาร์ค นิสัยไม่ดีเลย”


แกล้งพองลมให้แก้มตุ่ยซึ่งก็ไม่รู้ว่าตุ่ยเพราะไขมันหรือเพราะลมเสร็จเจ้าตัวก็หันไปกินต่อด้วยหน้ามุ่ยๆ


“ล้อเล่นแค่นี้เอง มาร์คเล่นเกมเลยนอนดึกอะ แหะ”


“ก็เป็นซะอย่างนี้ ติดเกม เล่นให้ตายไปเลยนะ สมน้ำหน้า!”


“ฮะๆๆ”


“ยังจะมาขำ นี่แช่งนะ”


“ครับๆๆ ครับแม่ทูนหัว”


“จะไปไหนก็ไปเลยมาร์ค กวนตีน”


“ไปจริงแล้วอย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งละกัน”


เดี๋ยวก็ไปแล้ว คงไม่นาน


“ไม่มีวันนั้นหรอก ชิ มาร์คก็ไม่ไปไหนหรอกแบมรู้”


“ครับๆๆ ไม่ไปครับ”


ขอโทษนะ แต่ไม่ได้จริงๆ


ผมเลือกจะไม่ทำคีโมหรือรักษาอะไรไปมากกว่าการกินยาทั่วไปและไปตรวจทุกๆสัปดาห์ ในตอนที่ผมเจอมะเร็งน่ะมันก็ระยะสุดท้ายแล้ว คุณหมอเลยให้ผมเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะลองดูสักตั้งหรือช่างมัน


มาขนาดนี้แล้วผมว่าช่างมันเถอะ


อยากจะใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาจนกว่าจะหมดลมไป ไม่อยากจะต้องมากังวลอะไรมากมาย อีกอย่างถ้าผมร่วงจนหัวล้านแบมแบมต้องรู้แน่ว่าผมไม่สบาย


ใช่ครับ แบมแบมไม่รู้




แม้ในวันนั้น ยั่งยืนเพียงฝัน
เป็นแค่เพียงเมื่อวานผ่านไป
เธอคงพอรู้ไม่ว่านานเพียงใด
ไม่นานเกินไปให้ใจฉันจำ




ถ้าถามว่าทำไมไม่บอก งั้นผมขอลองถามคุณสักหน่อย
ความสุขของคุณ คุณทำร้ายเขาลงงั้นหรือ
ความสุขที่ยิ้มแย้มเสมอ เขาจะต้องมาทรมานจนกว่าผมจะจากไปงั้นหรือ 


ความสุขของผม… แบมแบมน่ะ…
คิดว่าปล่อยให้เขามีความสุขแทนผมจะดีกว่ามาก


“มาร์คๆ วันอาทิตย์ไปสวนสนุกกันปะ”


“วันอาทิตย์ไม่ว่างอะแบม วันเสาร์ได้ไหม”


“ทำไมช่วงนี้วันอาทิตย์ไม่ว่างตลอดเลย นี่ชวนเดทเลยนะ วันเสาร์แบมมีสอนอะดิ เด็กเขาเลื่อนมาเพราะวันศุกร์ไม่ว่าง”


“อ่า ไม่ได้อะแบม มาร์คต้องไปกับหม่าม้า”


ขอโทษนะที่ต้องโกหก
แต่มาร์คต้องไปโรงพยาบาล


“ถ้าถามคุณน้าแล้วตอบไม่ตรงกันโดนแน่”


“เชิญเลยครับ”



จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เมื่อครั้งมีเธอ
และฉันรู้สึกครั้งนี้ยังไง
ให้เป็นความคิดถึง แม้นานเท่าไหร่
เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ




“มาร์ค ไปเที่ยวกันไหม สักสามคืน”


“เมื่อไหร่ล่ะ”


“วันหยุดยาวที่จะถึงนี้เป็นไง”


“เอาสิ”


“เย้! งั้นแบมจองเลยนะ”


“ฮะๆ จองๆ เดี๋ยวเต็ม”




แต่พอถึงวันนั้น เราก็ไม่ได้ไป
เพราะอะไรหรือ เพราะร่างกายของผมทรยศอีกแล้ว




“มาร์ค อยู่ไหนแล้ว”


“แบม… มาร์คขอโทษ…”


“อะไรอะมาร์ค แบมจะออกจากบ้านแล้วนะ”


“แบม… มาร์คไปไม่ได้แล้ว ขอโทษจริงๆนะ”


“....”


“ไว้คราวหน้าได้ไหม มีงานด่วน..”


“มาร์คจะทำแต่งานก็เชิญนะ แบมไปคนเดียวก็ได้”


“แบม…”


“มาร์คบอกว่าจะไป แต่มาร์คก็ผิดคำพูดอีกแล้ว”


“ขอโทษ…”


“ถ้าจะพูดแค่นี้ก็จากกันด้วยดีเถอะนะ ลาก่อนนะมาร์ค”




ไม่ใช่ขอโทษที่ไปไม่ได้แต่ขอโทษที่พูดอะไรไม่ได้นอกจากนี้ ขอโทษที่ตอนนี้รวดร้าวไปทั้งร่างกาย ขอโทษที่แค่สนทนากันดีๆยังทำให้ไม่ได้


ขอโทษที่ทำให้ต้องร้องไห้



จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เพราะฉันไม่อาจ
ฝืนย้อนคืนวัน ให้หวนได้ใหม่
ทำได้เพียงคิดถึง นับจากนี้ไป
เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ




แบมแบมเคยบอกว่าคนเราควรจะยิ้มบ่อยๆหัวเราะเยอะๆ
แบมแบมเป็นคนยิ้มเยอะและหัวเราะบ่อย
แต่วันนี้แบมแบมคนนั้นกำลังร้องไห้ ผมรู้ดีว่าเขากำลังร้องไห้โดยไม่อายใครเพราะผม


แบมแบมคนนั้น คนที่ผมรัก


ผมหลับตาลงในที่สุด หลับตาเพราะเหนื่อยล้ามากเกินทน
ผมหลับตาและลืมทุกสิ่งยกเว้นใบหน้าของมารดาและคนรัก สองคนสำคัญที่เหลืออยู่ในชีวิตที่กำลังจะจบ


แบม… มาร์คขอโทษนะ


ขอโทษที่ไม่ได้บอก
ขอโทษที่โกหกจนวันสุดท้าย
ขอโทษที่ต้องให้ไปเที่ยวคนเดียว
ขอโทษที่ต้องให้แบมไปหาคนพิเศษคนใหม่
ขอโทษที่ต้องให้ชวนเขาไปนับดาวปีนี้
ขอโทษที่จับมือเอาไว้ไม่ไหว
ขอโทษในทุกๆเรื่อง
ขอโทษจริงๆ




ขอโทษที่เป็นได้เพียงความทรงจำ






//

Friday, 9 December 2016

[OS] my story



เรื่องราวของผมเกิดขึ้นในวันที่ผมเองก็ไม่คาดคิด


“ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ”


“ไม่มีครับ”


“งั้นผมนั่งนะ”


“เชิญเลย”




นี่เป็นบทสนทนาแรก ณ ร้านกาแฟเล็กๆแถวบ้าน
ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ผมเป็นคนธรรมดาซึ่งชอบดื่มกาแฟคนนึงเท่านั้น ไปร้านก็เอางานไปทำไม่ก็พกหนังสือไปอ่าน


แต่ใครจะรู้ ประโยคแรกต่อด้วยประโยคที่สองสามสี่
บทสนทนาก็เช่นกัน วันเวลาก็เช่นกัน




“ชอบดื่มหวานๆหรอ”


“?”


“เห็นสั่ง caramel macchiato”


“อ๋อ นิดนึง ไม่ค่อยดื่มกาแฟดำอะ ขมไปนิดสำหรับเรา”


“ตรงข้ามกันเลยแฮะ”




จากสรรพนามแบบห่างเหิน ก็กลายเป็นการเรียกอย่างสนิทสนม จากบรรยากาศชวนอึดอัดหน่อยๆในตอนต้น ก็ดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ




“ไปเที่ยวกันปะ”


“ไปไหน”


“ทัวร์ร้านกาแฟ”


“ชอบกาแฟขนาดนั้นเชียว”


“เดี๋ยวก็รู้”




จากทริปไปเที่ยวแรกของเรา กลับกลายเป็นการไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นกิจวัตรประจำวัน กลายเป็นเรื่องปกติที่จริงๆแล้วดูยังไงก็อาจจะไม่ค่อยปกติในความสัมพันธ์แบบงงๆนี้ จะว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ จะว่าคนรู้จักกันก็ไม่ใช่




“ไปเที่ยวกันปะ”


“ยังต้องถามอีกหรอ ละไปไหน”


“ทัวร์ร้านกาแฟ”


“อีกละ ชอบกาแฟขนาดนั้นเชียว”


“อืม แต่ชอบคนตรงหน้ามากกว่า”


“...”


“เงียบไมอะ ตกใจอ๋อ”


“นี่ชวนเดทมาตลอดปะวะเนี่ย”


“ใช่ เพิ่งรู้เหรอ เอ๋อ”


“...”




จากคนไม่รู้จัก
กลายเป็นคนรู้จักกันแค่ใบหน้า
กลายเป็นคนรู้จักกันแค่ใบหน้าและประโยคสั้นๆ
กลายเป็นคนรู้จักกันทั้งใบหน้า ประโยคยาวๆ และออกไปไหนมาไหนด้วยกัน


จากตรงนั้นมาถึงตรงนี้
บอกตามตรงผมไม่รู้ว่ามาถึงตรงนี้ได้ไง


จากวันนั้นมาถึงวันนี้
บอกตามตรงผมไม่ทันเตรียมใจ




เราไม่เคยบอกรักกัน
และผมไม่เคยคิดจะบอกรักเขา




“ไม่รู้สึกอยากพูดอะ ไม่ค่อยชอบคำนี้เลย”
เราสองคนต่างเห็นด้วยกับความคิดนี้
คำว่ารักของความรักนั้นสำคัญหรือ สำคัญมากหรือไร
เหตุใดทุกคนจึงอยากฟัง


สำหรับผมมันคือหลักฐานชิ้นเบาบางไร้น้ำหนัก
คำพูดของคนย่อมไม่มีสิ่งใดให้เชื่อถือ
ผมคิดเสมอว่าการกระทำของเขาให้ความมั่นใจผมได้


และผมคิดไม่ผิด 
มันเป็นแบบนั้นตลอดมา










เรื่องราวของผมจบลงในวันที่ผมเองก็ไม่คาดคิด


วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะหายใจ
เป็นวันสุดท้ายที่จะได้ยินเสียงของเขา


ตาสองข้างของผมบอดสนิทไปเสียแล้ว
หากแต่ใบหน้าในความทรงจำนั้นยังชัดเจน
ตาสองข้างของผมมองไม่เห็นเขาเสียแล้ว
หากแต่ใบหน้าของเขาฉายชัดในหัวใจผม


ตาสองข้างของผมบอดสนิท
ชีพจรเต้นช้าราวเหนื่อยแสนล้า
มือเท้าเย็นราวดวงอาทิตย์ในวันจากลา
ดั่งถึงครา ที่เราต้องจากกัน


มือของหนึ่งคนสั่นเทาอยู่ข้างตัว
“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
ผมได้แต่บอกเขาไปเช่นนั้น


ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน


ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
บอกใครหรือบอกตัวเองกัน






เราไม่เคยบอกรักกัน
และผมไม่เคยคิดจะบอกรักเขา


แม้แต่วันที่จะขาดใจ 
ไม่มีเหตุผลใดต้องพูดคำนั้น




“ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ”


“มีครับ”


“งั้นผมก็นั่งไม่ได้สิ”


“ทำไม่จะไม่ได้ ก็คนที่นั่งในนี้คือคุณ”




และนี่คือบทสนทนาสุดท้ายของเรา
ในวันที่ผมมองไม่เห็นและจะไม่อาจได้ยินเขาอีกต่อไป


แต่ใจยังคงรู้สึกถึงความรักของเขาจนกระทั่งการลาจาก