Saturday, 21 March 2020

How I died.


How I died. 




ยามเย็นเป็นเวลาที่เราคุ้นเคย

เขามาพร้อมท้องฟ้าหลากสียามดวงอาทิตย์อัสดง

ยืนหยัดอย่างสง่างามในชุดแห่งรัตติกาล เงามืดทาบทับกว่าครึ่งดวงหน้ามน



“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ”



ผมยิ้มให้เขาเช่นทุกวัน ณ เวลาเดิม และเช่นเคย คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันทันที ปากเล็กขมุบขมิบจับใจความไม่ได้



“มันน่ายิ้มตรงไหนเนี่ยที่ต้องเจอยมทูตทุกวัน”



ผมหัวเราะให้กับประโยคข้างต้น นัยน์ตาสีดำขลับฉายแววไม่เข้าใจพร้อมร่างที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้น



“ผมดีใจที่ได้เจอคุณ”


“เราล่ะไม่เข้าใจคุณเลยจริง ๆนะ”


“เข้าใจยากตรงไหนครับ เจอคนที่ชอบก็ดีใจไง”



ดวงตาเรียวสบกับผมแค่ชั่วครู่ก่อนจะหลุบลงต่ำ

เขาเขินอาย แต่ในคราเดียวกัน มันเศร้าสร้อย



“คุณกำลังทำให้เราอยากทำผิดกฎ”


“ไม่เอาหน่าคุณยมทูต มันถึงเวลาของมันแล้ว”



ผมเริ่มเห็นเขาเมื่อสองเดือนก่อน เขาเองบอกว่าเป็นเรื่องแปลกมากเพราะปกติมนุษย์จะไม่สามารถมองเห็นยมทูตได้นานขนาดนี้ก่อนจะตาย 


มันเป็นเรื่องปกติที่เขามาสอดส่องผมก่อนจะนำดวงวิญญาณของผมไปเมื่อครบกำหนดสองเดือนซึ่งเทียนแห่งอายุขัยจะดับลง แต่โดยธรรมดาแล้วมนุษย์จะมองเห็นยมทูตเพียงเสี้ยวนาทีก่อนสิ้นใจเท่านั้น


ไม่รู้ว่านี่มันคือโชคร้ายหรือโชคดีของผมกันแน่

แต่ผมคิดว่าการพบกันของเราคือเรื่องดี



“อย่าเศร้าสิครับ”


“ใครบอกว่าเราเศร้า”


“สีหน้าคุณ”


“เรา...”



ผมคว้ามือของเขามากุมไว้ นั่นทำให้ใบหน้าหวานพลันเงยขึ้นอย่างตระหนก 


มนุษย์จะสามารถจับต้องยมทูตได้แค่ในชั่วโมงสุดท้ายของลมหายใจเท่านั้น นั่นคือกฎ



“คุณ ฟังผมนะ”


“อือ เราฟัง”



ผมอิงมือเข้ากับแก้มขาว อุณหภูมิของร่างกายเขาเย็นยะเยือก ริมฝีปากขบเข้าหากันอย่างปิดความกังวลไม่มิดจนผมระบายยิ้มอย่างเอ็นดู



“ถ้าการเจอกันสองเดือนนี้เรียกว่ารัก ผมก็รักคุณ”



เขาหลับตาและเงียบไปสักพักก่อนจะถอนหายใจ ดวงตาหม่นที่ผมชอบนักหนามองตรงเข้ามาในตาของผมอีกครั้ง


เขาคลี่ยิ้ม


ยิ้มในแบบที่ผมไม่เคยเห็นและไม่คิดว่าจะเห็น

รอยยิ้มนั้นสวยงาม ไม่สว่างไสวดั่งดวงอาทิตย์หรือสุกสกาวดั่งดวงดาว แต่สวยงามดั่งแสงเทียนในความมืดมิดและความเงียบงัน



“เราพูดว่ารักคุณไม่ได้หรอกนะ”


“...”


“แต่เรารู้ว่าคุณเข้าใจ”


“ผมรู้ และผมเข้าใจดี”



เรายิ้มให้กันอีกครั้งก่อนที่ผมจะดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด ท่ามกลางอากาศที่เย็นและอุณหภูมิร่างกายที่ต่ำ เรากอดกันอย่างอบอุ่นในภาวะไร้เสียง


ผมกับเขา เรานั่งอยู่อย่างนั้นเกือบหนึ่งชั่วโมง

และแล้วก็ถึงเวลาต้องไป


เขาหยิบสมุดจดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ลายมือหวัดในภาษาที่ผมไม่เข้าใจ ปากกาลวดลายสวยงามที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน


ลายเส้นที่เขาขีดเขียนสว่างวาบขึ้นมาทันใด



“ถึงเวลาแล้ว คุณพร้อมไหม”


“ผมพร้อมเสมอ”


“คุณอยากให้เราทำอะไรไหม”



เป็นคำถามที่ผมแทบไม่ต้องคิดคำตอบ



“จูบลากันสักครั้งก็พอ”



เขาระบายยิ้มละมุนก่อนที่ใบหน้าของเราจะเคลื่อนเข้าหากันทีละน้อยจนไร้ช่องว่าง



“คุณรู้ไหม เราเชื่อว่านี่ไม่ใช่จูบลาหรอกนะ”


“แล้วคืออะไร”


“อาจเป็นสัญญาว่าจะได้พบกันอีก ในภพของเรา”



ใช้ชีวิตเป็นยมทูตหรือ ก็ไม่เลวนี่



“ผมเองก็หวังว่าอย่างนั้น แต่อย่าให้ความหวังกันจนเกินไปเลย เราควรหยุดไว้ที่คำว่าลาก่อน”



ร่างกายเหมือนเริ่มจะอ่อนแรงลง ผมนอนลงบนตักของอีกฝ่ายช้า ๆพร้อมคว้าเอามือของเจ้าตัวมาแนบอก


ไม่มีเงาของเขาทาบทับบนตัวผม แต่ร่างของอีกคนโน้มลงมาใกล้ก่อนจรดริมฝีปาก สัมผัสละมุนละไมหยอกล้อไปกับความเบาบางและเย็นเยียบ



“เราไม่สามารถรักกันได้”



“...”


“แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเราไม่รักคุณ

โปรดจงจำไว้”



มือเรียวซีดเซียวกุมใบหน้าของผมไว้อย่างอ่อนโยน หน้าผากของเราแนบชิดอิงแอบ น้ำตาของเขาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายทำให้ผมไม่สามารถอดใจเอื้อมมือไปเช็ดได้



“แน่นอนว่าผมจะไม่ลืม”


“ขอโทษ ขอโทษจริงๆ”



ไม่เป็นไรเลย สำหรับผมน่ะนะ

มันไม่เป็นอะไรเลย





“ผมจะเอาที่ไหนไปโกรธคุณ”






——

.