How I died.
ยามเย็นเป็นเวลาที่เราคุ้นเคย
เขามาพร้อมท้องฟ้าหลากสียามดวงอาทิตย์อัสดง
ยืนหยัดอย่างสง่างามในชุดแห่งรัตติกาล เงามืดทาบทับกว่าครึ่งดวงหน้ามน
“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ”
ผมยิ้มให้เขาเช่นทุกวัน ณ เวลาเดิม และเช่นเคย คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันทันที ปากเล็กขมุบขมิบจับใจความไม่ได้
“มันน่ายิ้มตรงไหนเนี่ยที่ต้องเจอยมทูตทุกวัน”
ผมหัวเราะให้กับประโยคข้างต้น นัยน์ตาสีดำขลับฉายแววไม่เข้าใจพร้อมร่างที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้น
“ผมดีใจที่ได้เจอคุณ”
“เราล่ะไม่เข้าใจคุณเลยจริง ๆนะ”
“เข้าใจยากตรงไหนครับ เจอคนที่ชอบก็ดีใจไง”
ดวงตาเรียวสบกับผมแค่ชั่วครู่ก่อนจะหลุบลงต่ำ
เขาเขินอาย แต่ในคราเดียวกัน มันเศร้าสร้อย
“คุณกำลังทำให้เราอยากทำผิดกฎ”
“ไม่เอาหน่าคุณยมทูต มันถึงเวลาของมันแล้ว”
ผมเริ่มเห็นเขาเมื่อสองเดือนก่อน เขาเองบอกว่าเป็นเรื่องแปลกมากเพราะปกติมนุษย์จะไม่สามารถมองเห็นยมทูตได้นานขนาดนี้ก่อนจะตาย
มันเป็นเรื่องปกติที่เขามาสอดส่องผมก่อนจะนำดวงวิญญาณของผมไปเมื่อครบกำหนดสองเดือนซึ่งเทียนแห่งอายุขัยจะดับลง แต่โดยธรรมดาแล้วมนุษย์จะมองเห็นยมทูตเพียงเสี้ยวนาทีก่อนสิ้นใจเท่านั้น
ไม่รู้ว่านี่มันคือโชคร้ายหรือโชคดีของผมกันแน่
แต่ผมคิดว่าการพบกันของเราคือเรื่องดี
“อย่าเศร้าสิครับ”
“ใครบอกว่าเราเศร้า”
“สีหน้าคุณ”
“เรา...”
ผมคว้ามือของเขามากุมไว้ นั่นทำให้ใบหน้าหวานพลันเงยขึ้นอย่างตระหนก
มนุษย์จะสามารถจับต้องยมทูตได้แค่ในชั่วโมงสุดท้ายของลมหายใจเท่านั้น นั่นคือกฎ
“คุณ ฟังผมนะ”
“อือ เราฟัง”
ผมอิงมือเข้ากับแก้มขาว อุณหภูมิของร่างกายเขาเย็นยะเยือก ริมฝีปากขบเข้าหากันอย่างปิดความกังวลไม่มิดจนผมระบายยิ้มอย่างเอ็นดู
“ถ้าการเจอกันสองเดือนนี้เรียกว่ารัก ผมก็รักคุณ”
เขาหลับตาและเงียบไปสักพักก่อนจะถอนหายใจ ดวงตาหม่นที่ผมชอบนักหนามองตรงเข้ามาในตาของผมอีกครั้ง
เขาคลี่ยิ้ม
ยิ้มในแบบที่ผมไม่เคยเห็นและไม่คิดว่าจะเห็น
รอยยิ้มนั้นสวยงาม ไม่สว่างไสวดั่งดวงอาทิตย์หรือสุกสกาวดั่งดวงดาว แต่สวยงามดั่งแสงเทียนในความมืดมิดและความเงียบงัน
“เราพูดว่ารักคุณไม่ได้หรอกนะ”
“...”
“แต่เรารู้ว่าคุณเข้าใจ”
“ผมรู้ และผมเข้าใจดี”
เรายิ้มให้กันอีกครั้งก่อนที่ผมจะดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด ท่ามกลางอากาศที่เย็นและอุณหภูมิร่างกายที่ต่ำ เรากอดกันอย่างอบอุ่นในภาวะไร้เสียง
ผมกับเขา เรานั่งอยู่อย่างนั้นเกือบหนึ่งชั่วโมง
และแล้วก็ถึงเวลาต้องไป
เขาหยิบสมุดจดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ลายมือหวัดในภาษาที่ผมไม่เข้าใจ ปากกาลวดลายสวยงามที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
ลายเส้นที่เขาขีดเขียนสว่างวาบขึ้นมาทันใด
“ถึงเวลาแล้ว คุณพร้อมไหม”
“ผมพร้อมเสมอ”
“คุณอยากให้เราทำอะไรไหม”
เป็นคำถามที่ผมแทบไม่ต้องคิดคำตอบ
“จูบลากันสักครั้งก็พอ”
เขาระบายยิ้มละมุนก่อนที่ใบหน้าของเราจะเคลื่อนเข้าหากันทีละน้อยจนไร้ช่องว่าง
“คุณรู้ไหม เราเชื่อว่านี่ไม่ใช่จูบลาหรอกนะ”
“แล้วคืออะไร”
“อาจเป็นสัญญาว่าจะได้พบกันอีก ในภพของเรา”
ใช้ชีวิตเป็นยมทูตหรือ ก็ไม่เลวนี่
“ผมเองก็หวังว่าอย่างนั้น แต่อย่าให้ความหวังกันจนเกินไปเลย เราควรหยุดไว้ที่คำว่าลาก่อน”
ร่างกายเหมือนเริ่มจะอ่อนแรงลง ผมนอนลงบนตักของอีกฝ่ายช้า ๆพร้อมคว้าเอามือของเจ้าตัวมาแนบอก
ไม่มีเงาของเขาทาบทับบนตัวผม แต่ร่างของอีกคนโน้มลงมาใกล้ก่อนจรดริมฝีปาก สัมผัสละมุนละไมหยอกล้อไปกับความเบาบางและเย็นเยียบ
“เราไม่สามารถรักกันได้”
“...”
“แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเราไม่รักคุณ
โปรดจงจำไว้”
มือเรียวซีดเซียวกุมใบหน้าของผมไว้อย่างอ่อนโยน หน้าผากของเราแนบชิดอิงแอบ น้ำตาของเขาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายทำให้ผมไม่สามารถอดใจเอื้อมมือไปเช็ดได้
“แน่นอนว่าผมจะไม่ลืม”
“ขอโทษ ขอโทษจริงๆ”
ไม่เป็นไรเลย สำหรับผมน่ะนะ
มันไม่เป็นอะไรเลย
“ผมจะเอาที่ไหนไปโกรธคุณ”
——
.
No comments:
Post a Comment