Friday, 29 December 2017

Reminiscent


เราอยู่ในห้วงสุดท้ายของปี 2017

ใช่สินะ… วันท้ายๆของปีที่แสนธรรมดา
ธรรมดาแต่พิเศษ ซึ่งมันเป็นแบบนี้ทุกปี


“เชี่ย เมื่อคืนเมาสัส”

เสียงเนือยของเพื่อนสาวเจ้าของห้องดังขึ้นพร้อมกับการบ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนเมาค้าง 

“แหม ก็เมื่อคืนจัดซะหนัก เป็นไงล่ะมึง เมาตั้งแต่ยังไม่สี่ทุ่ม”

ว่าแล้วก็พร้อมกันขำ ตลกจริงๆในจุดที่ไปผับแล้วเมาก่อนยี่สิบสองนาฬิกา ปกติเวลานั้นคนเขาเพิ่งจะเดินเข้ากัน

“โอยก็พวกมึงอะ you said lit so กูก็ lit ไง ละยังไง กูเมาอยู่คนเดียวจ้า”

“ดีออก กูไม่ได้เมาเพราะดูแลมึงนั่นแหละ”

“ละนี่ปวดหัวไหม”

เพื่อนอีกคนส่งเสียงทักทายแรกพร้อมความห่วงใย
ไม่มีไรมาก กลัวเพื่อนตายแล้วเบี้ยวนัด แค่นั้นจริงๆ

“ถ้าจะถามว่าคืนพรุ่งนี้จะไหวไหมบอกเลยว่าแค่นี้สบายมาก ไม่ต้องห่วง”

คนรู้งานพูดพลางขยิบตาให้เพื่อนทุกคน 
คึกคักเว่อร์

“เออแล้วคนอื่นตายยังวะ เห็นว่าไปต่อ”

“นี่ไง ว่าแล้วก็โทรมาพอดี ตายยาก”

“แดกเหล้าขนาดนี้รอดมาได้ก็นับว่าอมตะ”

“ฮัลโหล… เออเค… วันนี้อ่อ เดี๋ยวถามพวกมันก่อน.. พวกมึง ไมล์ถามว่าวันนี้ลานเบียร์ไหม”

“ถามมันซิว่ากลัวตับไม่แข็งหรอ”

สรผู้ยังเมาค้างอยู่เอ่ยขึ้นอย่างเพลียใจ แต่เชื่อเถอะว่ามันก็พูดไปงั้น เอาเข้าจริงคุณเธอก็พร้อมเสมอ

“ไมล์ อายถามว่ากลัวตับไม่แข็งหรอ โอ้โห… เอาที่มึงสบายใจอะ”

“คำตอบแม่งจัญไรแน่ๆ”

“เออๆเดี๋ยวกูบอกให้ เคๆ เดี๋ยวไลน์ไป”

“สรุปคือไง”

“ไมล์บอกอิเจย์มันอยากไปแอ๊วสาวแถวลานเบียร์ ไม่ก็บาร์นั่งชิวๆ พวกมึงว่าไง”

“กูต้องสรุปงบก่อน แต่เดี๋ยวตามไปได้”

“เออกูขอกลับบ้านไปเก็บของแต่งตัว”

“อะโอเค งั้นเจอกันสองทุ่ม?”

“Yessir”

“กูขอนอนโง่ๆอยู่นิ่งๆแป๊บพวกมึง เมื่อวานเหนื่อยชิบหาย”

“เออกูด้วย”

สุดท้ายพวกเราสี่คนก็ล้มตัวลงนอนบนจุดเดิมที่นอนเมื่อคืน สรนอนเตียงกับอาย ส่วนผมกับวันนอนพื้นที่ปูด้วยฟูก พวกเราไม่ถือเรื่องนอนห้องเดียวกับเพศตรงข้ามด้วยความคบกันมาตั้งแต่อนุบาล มองตาเห็นไส้ติ่งหมดแล้ว

พวกเรานอนค้างมองเพดานสักพักก่อนอายจะเปิดประเด็นขึ้นมา

“ชา กูถามไรหน่อยดิ”

ชาคือผมเองแหละ มาจากใบชา ที่เพื่อนขี้เกียจเรียกเต็มๆเลยย่อเหลือแค่นี้ พอดีบ้านทำธุรกิจไร่ชาน่ะ พ่อแม่คงขี้เกียจคิดอะไรให้มากเรื่อง

“อ่าฮะ”

“ตกลงมึงกับไอ้ไมล์นี่ยังไงวะ”

“ห้ะ”

“ไม่ต้องมาห้ะ กูรู้ว่ามึงรู้ว่ากูหมายถึงอะไร”

“อ่า… ก็แบบที่มึงเห็นอะ”

“ที่กูเห็นก่อนเหล้าเข้าปากหรือหลังเหล้าเข้าปาก”

“ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

“กูตอบให้นะ ง่ายๆคือมากกว่าเพื่อนแต่ก็ไม่เกินเพื่อน ไม่ชัดเจนและไม่อยากจะชัดเจน จบ”

“สรมึงรู้ดีกว่าตัวกูอีก”

“มันพูดถูกทุกอย่างอะสัสชา มึงกับเหี้ยไมล์แม่ง obvious เหี้ยๆแต่ก็มีกำแพงเหี้ยๆ ตัวนึงก็เสือกมีเมียแล้วแต่ก็ยังวนเวียน อีกตัวก็เสือกเหมือนจะเล่นแต่ก็เหมือนจะเพื่อน พวกตัวดี”

“วันมึงนี่ก็ขยี้จัง”

“ไม่ขยี้แล้วจะสนุกอะไร”

“กูก็นึกว่ามีแค่กูที่สังเกต กูแม่งไม่อยากจะจี้จุดมึงอะชา กูยังจำได้พวกมึงเคยกิ๊กัน”

“คุณอายครับ นั่นกี่ปีมาแล้วเห้ย”

“มึงไม่เคยได้ยินหรอชา some feelings just don't go away”

Some feelings just don't go away…
Perhaps they don't
Perhaps they never will.

“ได้ยินจนเบื่อละสัส”

“ละยังไงต่อ”

“ก็ไม่มียังไงต่อไงมึง”

“เอ้า”

“แต่กูเข้าใจมันนะพวกมึง กูก็มีคนที่แบบ forever crush อะเก็ทมะ หมายถึงยังไงก็มีวันที่กูจะตกหลุมรักเขาเบาๆ ไม่มากพอจะเรียกว่าชอบ แต่เป็น crush ไปเรื่อยๆ”

“โหอาย คนหรือมีด คมเชียววันนี้”

“First hand experience ก็งี้”

“เชี่ย ขยาย”

“ห่าวัน มึงนี่เสือกจริง”

อายเงียบไปสักพัก ตาเรียวยังคงจับจ้องเพดานสีขาวนิ่งๆ ไม่ได้หันไปมองไหน ไม่ได้สั่นไหวแต่อย่างใด
เธอเล่าเรื่องของเธอ(ที่พวกเราทุกคนยกเว้นไอ้วันรู้ดี)ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอเล่าว่าความสัมพันธ์บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบลงด้วยการคบกันเสมอไป

มันจะมีเส้นบางๆที่เราต้องเลือกว่าจะข้ามไปหรือไม่
และเช่นเดียวกับผม เธอไม่เลือกที่จะข้ามมัน





February 2007

“แดกปะ กูให้”

ไอ้ไมล์ยื่นช็อคโกแลตเฟอร์เรโร่รอชเชอร์ให้ผมอันนึงกลางสนามฟุตบอล ไม่มีใครสนใจอะไรเพราะมันไม่ได้มีห่อของขวัญหรือสิ่งใดที่แสดงให้เห็นว่าพิเศษกว่าขนมทั่วไป

ผมรับมาใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะวิ่งไปเตะบอลต่อ
รู้ตัวอีกทีไอ้ขนมนี่ก็ละลายติดกระเป๋ากางเกงไปเรียบร้อย 

“เฮ้ย สุขสันต์วันวาเลนไทน์เว่ยเพื่อนรัก”

พออายเดินมาบอกเช่นนี้ผมนี่รู้สึกผิดเลยทีเดียว
ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันให้ผมเนื่องในโอกาสนี้หรือแค่ของเหลือ แต่ตัวผมก็รู้สึกผิดจนต้องแงะลูกกลมๆห่อด่วยฟอยล์สีทองออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ถึงจะละลายไปบ้างแต่ก็รสชาติไม่แย่



February 2009

“มึงส่งให้กูด้วยดิชาาาา นะๆๆ กูอยากดูฮ็อตในหมู่สาวๆบ้างอะ แบบได้ดอกกุหลาบเยอะๆไรงี้”

“ไร้สาระจริงมึง”

“เนี่ยไอ้พวกสรมันก็ตกลงส่งให้กูแล้วนะเว่ย”

“เดี๋ยวเพื่อนก็หาแฟนไม่ได้เพราะมึงหรอก”

“มีแต่มึงเนี่ยที่หาไม่ได้ คนอื่นเขามีคนควงหมดแล้วเว่ย”

สุดท้ายผมก็สั่งดอกกุหลาบไปให้มัน 
สั่งแบบไม่ลงชื่อ



July 2010

“อีสรบิกีนี่มึงน่ารักสัสสสส”

“ใช่มั้ยมึง กูไปสอยมาเมื่อวาน อิอิ”

“เอองานดี”

เพื่อนผู้หญิงคุยกันเจี๊ยวจ๊าวระหว่างลอยคออยู่ริมสระว่ายน้ำหลังบ้านของกานต์ เพื่อนผู้ชายอีกคนในกลุ่ม 
ผมก็ไม่แน่ใจว่าเรามาทำอะไรกัน รู้แค่ว่าสอบเสร็จแล้ว ฟรีเว่อร์ วันอยากมีปาร์ตี้สระว่ายน้ำและบ้านกานต์ก็มีสระว่ายน้ำ เลยลงเอยอย่างที่เห็น

“เหี้ย!”

ในขณะที่กำลังยืนนิ่งๆอยู่บนสปริงบอร์ดผมก็ต้องอุทานคำหยาบออกมาเมื่อจู่ๆก็โดนรวบตัวลงไปในน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว 

เป็นใครไปไม่ได้

“สัสไมล์!”

“ฮ่าๆๆ”

ใบหน้าคมหัวเราะอย่างสดใสเมื่อศีรษะโผล่พ้นน้ำ ผมหันไปหามันแล้วก็อดจะหัวเราะร่วมไปด้วยทั้งที่ตอนแรกว่าจะโกรธเสียหน่อย เพื่อนทุกคนก็ร่วมหัวเราะไปด้วยซะงั้น

“ไอ้เหี้ยไมล์มึงนี่มัน”

“ด่ากูแต่ก็ยิ้มแก้มจะแตก ตอแหล!”

จำได้ว่าเพื่อนคนนี้แม่งทะเล้นชิบหาย วุ่นวายชิบหาย แต่ก็จำได้แม่นเช่นกันว่าไอ้ไมล์เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุกชิบหาย

มีความสุขชิบหายเช่นเดียวกัน



September 2012

“เฮ้ยวันนี้มาเร็วจังวะ”

“เออตื่นเช้า”

“เหมือนกันเลย”

ผมกับไมล์อยู่ห้องเดียวกันเป็นเวลาสี่ปีในชีวิตนักเรียนมัธยม และสี่ปีนั้นเราใช้ช่วงโฮมรูมตอนเช้าอยู่ในห้องดนตรี

ไมล์เล่นเปียโนเป็นพอๆกับที่ผมเล่นเปียโนเป็น
ไมล์ชวนผมเล่นเปียโนคู่กันพอๆกับที่ผมชวนมัน
ไมล์เล่นเปียโนกับผมพอๆ(หรือาจจะมากกว่า)ที่มันเล่นในที่สาธารณะเสียอีก

สี่ปีนั้นเล่นเพลงอะไรบ้างผมยังจำได้
ไม่ใช่เพราะผมความจำดี แต่เพราะเราเล่นกันอยู่ไม่กี่เพลง

Turkish March
Kiss the rain
Für Elise
Canon in D Major

เราเล่นกันอยู่แค่นั้นจริงๆ



June 2013

ปีสุดท้ายในรั้วโรงเรียน
มาถึงทางแยกแล้วสินะ

ผมเรียนที่ไทยในขณะที่ไมล์ไปเรียนต่อนอกเพราะที่บ้านมันต้องย้ายไปทำธุรกิจที่นั่น

ผมก็หวังว่าเราจะติดต่อกันอย่างเคย
หวังว่านะ



December 2015

‘ว่างไหม’

‘กูกลับมาไทย’

‘กินข้าวเย็นกัน’

โทรศัพท์มือถือปรากฎชื่อคุ้นเคยซึ่งส่งข้อความมาติดกันทีเดียวสามข้อความ ผมตอบตกลงและชวนเพื่อนอีกสองสามคนที่อยู่โฮมรูมเดียวกันไปด้วย 

“อาย มึงกลับมาแล้วใช่มั้ย”

อายเป็นอีกคนที่มีอนาคตไกล ได้ไปเรียนเมืองนอกเมืองนา แต่เศร้าตรงที่มันไปคนเดียวและเสือกเป็นคนขี้เหงา

[เยสเซอร์! นัดเจอกันเหอะกูมีเรื่องจะบ่นเยอะแยะ]

“กูว่ากูคุยกับมึงบ่อยกว่าไอ้วันอีก ยังมีอะไรเหลือให้บ่นอีกหรอถามจริง”

[มึงเว่อร์ ละจะนัดไปไหนบอกมาซิ]

“ข้าวเย็นพรุ่งนี้ groove เซ็นทรัลเวิล์ด”

[เออได้ มึงกลับกับกูมั้ยเผื่อดื่ม ไหนๆกูก็มีคนขับรถ]

“ดีล”

[ซียูเบเบ้]

“เออๆ”


พอทุกคนมาครบเราก็เริ่มสั่งอาหารและเครื่องดื่ม มีจิบแชมเปญพอหอมปากหอมคอ และที่เหลือก็เป็นเบียร์เพราะงบหมด
ระหว่างที่กำลังเริ่มกรึ่มๆไอ้นาวเพื่อนในโฮมรูมอีกคนก็เปิดบทสนทนาใหม่

“นี่พวกมึงมีแฟนกันบ้างยังเนี่ย”

“ยังว่ะ”

อายตอบก่อนคนแรกพร้อมส่ายหน้าเซ็งๆ

“ใช่อ่อ ปกติคนเข้ามาจีบมึงเยอะหนิ เขาไม่เอามึงหรือมึงไม่เลือกใครเสียทีหืม”

“อย่างหลังว่ะ แหะๆ”

“อะงั้นเชิญโสดไปจนตายจ้าเพื่อน”

“เออน่าๆ แล้วแกอะไมล์ สาวลอนดอนเป็นไงจ๊ะ”

“ไม่ไงอะ ก็เรื่อยๆ”

“แสดงว่ามีคนคุยแล้ว?”

“ไม่เชิงว่ะ”

“อธิบายซิ”

ผมพูดบ้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไอ้ไมล์เป็นคนที่ไม่ค่อยมีกิ๊กเสียเท่าไหร่ ด้วยความเขินอายอันล้นเอ่อของมันนั้นทำให้มันกระอักกระอ่วนกับการจีบหญิงเสียทุกครา

“It’s on and off”

นัยน์ตาของอีกฝ่ายมองตรงมาที่ผมพร้อมยิ้มมุมปากน้อยๆ ผมพยักหน้ากลับไปให้มันแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

“แล้วมึงเลิกกับคนนั้นยังวะชา”

“เออลืมบอกมึงไปเลย เลิกเป็นปีละ”

คนตัวสูงกว่าพยักหน้าน้อยๆและหันกลับไปมองวงดนตรีสดซึ่งกำลังเล่นเพลงสากลเพลงโปรดของตน



“ชา กูพูดไรหน่อยได้ไหมวะ”

อายเอ่ยขึ้นทันทีที่ขึ้นรถกลับบ้าน ผมมองหน้ามันอย่างฉงนเพราะเพื่อนสาวมีสีหน้าจริงจังปนล้อเลียน

“ว่ามาดิ”

“มึงกับไอ้ไมล์นี่ยังไงวะ”

“ห้ะ ยังไงอะไร”

“ก็แบบ it’s on and off”

“มันไม่ได้พูดถึงกูซะหน่อยมึงคิดไรเนี่ย”

“อย่าคิดว่ากูไม่เห็นสายตาที่มันมองมึงนะ ไหนจะตอนที่มึงบอกว่าเลิกกับแฟนเก่าไปปีกว่าละมันหันหน้าหนีไปแอบยิ้มอีก”

“แอบยิ้ม?”

“เออ”

“มันอาจจะชอบเพลงนั้นป่าวมึง”

“ก็เหี้ยแล้ว”

“...”

“มึงยังมีซัมติงกันอยู่ใช่มะ คายออกมา”

“เฮ้อ”

“เล่า!”

“มันก็แค่ความรู้สึกที่ไม่เคยไปไหนอะมึง forever a crush อะไรแบบนั้น”

“...”

“แค่นี้แหละ”

“ถึงจะไม่เจอกันเป็นปีเนี่ยนะ”

“บางอย่างก็เหมือนเดิมทุกครั้งที่เจอ”



August 2017

Chaanan: กลับมาแล้วหรอ
Mile: Yup
Chaanan: For good?
Mile: For good. 


ไมล์กลับมาไทยอย่างถาวร มันบอกจะไม่ย้ายไปไหนอีกแล้วเพราะเหนื่อยจะย้ายตามพ่อแม่ บวกกับการได้รับอนุญาติให้อยู่คอนโดคนเดียว เหมือนได้อิสรภาพยังไงไม่รู้

เราสนิทกันเหมือนก่อน เผลอๆอาจจะสนิทกันขึ้นอีกด้วย
ง่ายๆคือแฮงเอาท์กันบ่อยมากเพราะเรียนจบปริญญาตรีแล้วและอยู่ในช่วงว่างงาน

“Cigarette break”

“มึงสูบด้วยหรอชา”

“อืม สักพักละ แต่ไม่บ่อย”

“ไม่ติดก็ดีละ ขอตัวนึง”

ผมจุดไฟให้กับบุหรี่ของอีกฝ่าย ของมันธรรมดาและของผมเมนทอล เราไม่เคยคิดจะสลับกันสูบ

“ยังเหมือนเดิมเลยว่ะ”

ผมพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและเสียงจอแจของกรุงเทพในช่วงดึก

“อะไรเหมือนเดิม”

“ก็… หลายๆอย่าง”

“อืม”

“...”

เขาไม่ได้มองมาที่ผมเช่นกันกับที่ผมไม่ได้มองไปที่เขา
เราต่างก็มองไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกปนเปแต่ชัดเจน
เราต่างก็มีสิ่งที่ต้องทำและสิ่งที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลัง

แต่บางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องกำจัดออกไป
ไม่เคยจำเป็นจะต้องทิ้งมันไว้ข้างหลังเลย


“กูก็ว่ามันไม่เคยเปลี่ยนเลย”



Yes. Some feelings never went away. 
But some of them just don’t have to. 
That’s why they stay, carving their ways into our little hearts and souls,
Nesting like a bird, waiting to grow.

ผมไม่คิดว่ามันต้องหายไปไหน
และไม่คิดว่ามันควรจะพัฒนาหรือชัดเจนขึ้น
ไม่ได้ต้องกลายเป็นอะไรที่มากหรือน้อยกว่านี้
มันแค่รู้สึกดี แค่นั้น จริงๆ

And when our eyes meet, 
The door unlocks itself. 
And when our hands touch,
The door shuts itself once more. 


It will forever be a crush. 
But at least it stays. 

Thursday, 19 October 2017

AnDane 02 | Undeniable


02


Andrew is here again.
In fact, he has been here almost every other day.
So often it is as if he lives here. 


“Tell me something nice”

And this is what he says every time we meet. 

“I don’t have anything nice to tell you, Andrew, and I’ve been saying this every other day.”

“See? This now is nice. I like it.”

“I really don’t understand you most of the time, you know?

“Again, dear, this sounds like a compliment.”

“Whatever.”

I was trying to ignore the fact that he always calls me ‘dear’ or ‘love’ or whatever he likes to say. 


“Draw for me, Dane”

Then here comes another usual quest of the day. 

“Why would I”

“Because your paintings are poetic”

“You only see the pretty ones”

“That’s what makes it so poetic. For poetry is full of of mysteries, paintings which are poetic resembles the seasonality of their creator.”

I stare at him for a while. 
Those brown eyes drown me in some new dimensions occasionally. 

“You don’t make sense sometimes”

“Do I not?”

“Yet, sense is not needed for most of the time”

He grins, smirks, smiles, I don’t know what to call it, but it sure makes my heart thump for a second or two. 

“See? This is why I like you”

Yes, the days go on like this - if you wonder. He becomes part of my stories, my paintings, my routines. For the days he comes, I miss him, and for the days he does not, I don’t ever miss him. 

We are free spirits chained to one another. 
Like young butterflies flying for flowers. 
We are… I don’t know… But it does not matter. 

For he, who becomes my mystery,
Becomes the one poem which does not weather. 




Time passes. Things intertwined. 
Present has gone to past, 
Gap from future has declined. 


“Hmmm… umm”


Something grew inside us for some time. Maybe it was me who failed to recognise. Maybe it was him who failed to notice. Maybe it was us… trying to forgive ourselves for doing what we are doing. 

A kiss on my lips travels up to my cheek and my ear. His warm arms cling onto my body.

I swear I don’t know how it happens. 


“Tell me something nice, Dane”

Maybe it was the way he calls my name

“I don’t have anything nice, An”

Maybe it was the way I shorten his name - and only I do so

“That is the nicest thing I’ve heard”

Maybe it’s this whole…
I don’t know…
Obsession of each other… thing…

“You want to hear even nicer ones?”

He kisses my shoulder lightly as he mumbles yes. 

“Go on”

“I am nothing, if not, everything…”

“...”

“...but nice”

“This is precisely why I like you”



But nothing lasts forever, ain’t it?
More time passes by and grabs what it’s given
Fingers no longer intertwines -
The same way I see no clue in those eyes. 


“An, could you fucking stop smoking pot for a moment?”

“Why?”

“Today is Wednesday. My mother is coming. And your inhabitation here needs to make some sense”

“Why can’t we just tell her I'm fucking you?”

“Jesus, Andrew!”

“You’re afraid of being locked up?”

“Come on, An. Don’t be such a fool. My mother wouldn’t report us”

“Then what are ya afraid of?”

“Nothing”

“That she can’t accept it? Am I right?”

“...”

“We are the society, Dane. And the society is us. If the society can’t accept this, then we are not trying hard enough”

“...”

“Not fucking provoking enough. Not fucking relevant enough. And not.. not so fucking interesting enough”

“Then what do you want me to do? Change the status quo? Rip the norms out of every page in laws that say gay men are wrongful?”

“...”

“Do you want me to do so?”

“See? This is when you get uninteresting”

“For fuck’s sake, An. Get out of my house”

“You’re fucking kidding me”

“I am not kidding anyone but myself”

“Will you ever regret this?”

“Fuck, I will. But if you’re not thinking straight. Just leave before my mother comes”


But it was too late. We argued too long. 
There were three knocks on our door. Full of hurry and restlessness. 


“Dane! Open the fucking door!”


All I knew was that I hated her voice. 
I hated her face. 
I hated her attitude. 
Simply, I hated her. 

But she was my mother after all…
What a sick thought.
I actually wanted her dead. 


“Is that your fucking mother?”

“Who do you think”

“Do you hate her?”

“Think I told you I do”

“Then why let her live?”

“...”

“Why?”

“She’s my mother”

“Is that all?”

“What else more?”

“Love”

That again, my heart skipped a beat again. 
Does he even realise what he is saying at all?

“I do have love”

“But you’d love to kill her”

“Who told you that”

“Your eyes, dear, your eyes”

The knocks got louder and more aggressive.
I don’t know if I was scared. All I know is that I should open that damn door. 

“Move, An. I gotta open the door”

“Let’s get rid of her”

“What the fuck are you saying!”

“Dane, my dear, you have such strong hatred for this woman. She has done nothing but delivered you out of her womb in a selfish manner. That is no love, Dane. That is sure the absence of love”

“Are you out of your mind!”

“I am certainly the opposite. I can see it in your eyes every time you mention your mother. You wish her death. You sure do”

“...”

I couldn’t reply simple because deep down inside I couldn’t agree more with what he was saying. 
He was right. He is right. He will continue to be so. 

I wish she was dead. 
I sure do. 

“And for the beauty of your soul I see today, your wish will be granted, my love”


I don’t know what we were doing. 
I’m not sure this was the solution. 
But we did it anyway. 

We killed my mother. 
Her name was Agatha. 
We killed Agatha Deehan. 

We killed her. 
And that made us one again. 


“Shit... Andrew... Won't you fuck me?”


Then, I lost it for the first time. 
It was like dancing in sins
With the devil who softly grins

I am so undeniably lost
I am so undeniably in love
I am so undeniably...

Lost
In
Love


“Look at me. Now. What do you see?
Do you see a joyful face with a dancing soul?
If yes, please look again. Please do so.”


I began saying things in poems
And he began writing them down
We began carving feelings into our bodies
When he touched me I felt most free

“Can you see an aching pain, dying of letting go?”


Sometimes, I paint
Full of expression and impression
Full of soul and dimensions

My fingers travel to his temple where my palm rests on his cheek. My eyes travel from his collarbones up to his lips then his galaxy. 

I was so lost in it. 


“Wouldn’t you see me for who I really am?
Wouldn’t you try?”


Sometimes, I sing
Sometimes, I hum
Sometimes, I push him down,
Biting his neck, leaving the colour of plum


“Wouldn’t you erase the image that was once mine
And replace it with something surprisingly unkind?”


Then we would kiss
And smoke for the love we never miss
Then we would kiss
And fuck ‘til screams come out of our lips


“Then I beg you
Falling down to my knees
Crawling on all four, praying somehow you’d see”


And I would whisper into his ears
As his teeth caress my neck
Love - I would let him clearly hear
As we both know what comes next

“Through my darkened eyes
Through my sober lies
Through all the how’s and why’s”

I would cry
Tears drop down my face
I would cry
Hearts aching without a single space

I would cry
While we kiss
I would cry
With untied wrists


“Please just tell me it’s okay to say goodbye.”

Sunday, 15 October 2017

AnDane 01 | Impeccable


01


I can’t imagine a life without pain. 
That’s it. 

Life - I mean. 
Pain - I mean. 





“Dane! What on earth do you think you’re doing?!”

I hear some high pitched voice shouting - wouldn’t need to open my eyes to see whose it was. Probably either my mother or aunt. 


“What do you mean”


“How many times have I told you to end your sentences with ‘Ma’am’ when you talk to me? And what is this shit I'm looking at?”

Her hand waves in the air, holding some crumbled paper which I recognise right away. They were bills. Electricity, water, credit cards… you name it I pay it. 


“Bills?”


Then something hit me hard. I guess it’s a book. A hardcover one. 


“Why the fuck am I being downgraded? Haven’t you paid these bills?”


“I did pay the bills. It’s just that the shop launched a new rank of membership cards higher than yours. And -”


“Then why have you not upgraded my card? I went out today and this god damn card embarrassed me in front of all my friends. They were asking why I'm still using this shitty one.”


“...”


How is this any of my business…


“Don’t just quietly stare at me, you fool. Do something about it! Your salary covers this after all.”


I used to wonder when I’m going to have my life separated from this mess. Then I realised there’s no use wondering since I'm never going to be able to run away. Never. 

Not that I haven’t tried.



To put it correctly
What is life without pain?



We live a prestigious life - the one believed so
polished shoes and lacquered nails -
never once felt our bodies getting old. 

Yet, the flowers bloom and wither - petals fall low. 
The love we know, hence,
is being let go. 


If you ask me what I do for a living, I would say I am a butler of my own life decisions. 
I am my own butler. I am my own cleaner. 

I am. I am. I am. 

I am the present,
but I am as if without the past. 


“So what did you do in your undergrad?”

A voice, mellow yet husky, called out for me while I was in one of my many trances. Then I realise I’m at a jazz bar - for some reason I can’t remember why. 


“You’re asking me?”

I stared into those deep eyes. Brown and hazy. Dark but illuminating. Calm yet messy. 

“Well we are the only ones on the table, so yeah I am talking to you.”

What I did in my undergrad?
How many years has it been? 
I don’t tend to remember any of that…

“Sorry. I did… hmmm… “

“...”

“...”

“Okay. Don't tell me you can’t remember”

Those mesmerising ocean eyes were aiming for something more than just a generic question about my degree - this I could clearly see. He chuckled lightly as I replied to confirm my short memory. 


“In fact, Sir, you’re right. I can’t”

“You are an interesting person”
The man paused for a bit and smirked through his longing, slightly uncomfortable gaze. 


“That is far from the truth, Sir. I am everything but interesting.”

“...”

“I am bland”

A cigar is lit. Mine. 

“See? This is what makes it special”

Another cigar is lit. His. 

“...”

“You might not be interesting, not at this moment”

“...”

The smoke unleashed from its source,
Over and over again
Passing the toxic substance through our lungs
Into our brains

“Oh, poor you… I happen to like bland”


I could hear my heart twitching
I could see my soul aching

I could imagine it all happening
The absence of light
The tomb of darkness
The shatter of me
Fantasizing. 


“Then you probably know this…”

Then I learned we could pass the flame from a cigar to another cigar…From one burning soul to another...


“Bland is perfect for seasoning”


And that changed my life.
Entirely, if not, completely. 

Our encountering was nothing
But impeccable. 


Wednesday, 13 September 2017

[OS] Intersection

Intersection



[One Shot]



ในชีวิตหนึ่งเราได้เรียนรู้ว่าบนทางเดินต้องมีทางแยก

ไม่มีเส้นทางเดินไหนที่จะเป็นเส้นเดียวไปตลอด


แน่นอนว่ามีพบก็ต้องมีจาก มีร่วมทางก็ต้องมีห่าง



"มึงเอาไงต่อวะ"


"ต่อจากนี้หรอ"


"..."


"กูก็ยังไม่รู้เลย"


"มึงจะไปเรียนต่อไม่ใช่หรอ"


"กูหมายถึงมึง"


"..."


"จะอยู่ห่างกันยังไง ยังไม่รู้เลย"


"..."


"มึงล่ะ"


"กูก็ไม่รู้เลยจริงๆ"



บทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ไม่ไร้สาระท่ามกลางบรรยากาศโง่ๆของคนทื่อๆสองคน ไม่รู้สิ ผมว่ามันก็ดีนะ


วันนี้เรามาฉลองกับกลุ่มเพื่อนมหาลัยเนื่องในโอกาสเรียนจบ เป็นงานง่ายๆซึ่งจัดในสวนหลังบ้าน ไม่ต้องมีวิสกี้ชั้นดีบรั่นดีชั้นเลิศ มีแค่ส้มตำหน้าปากซอยกับเบียร์กระป๋องก็สนุกได้ 


ถ้าถามว่าผมเรียนรู้อะไรจากชีวิตมหาลัยบ้าง คำตอบคงไม่พ้นคำว่าการเดินทาง 


ผมเริ่มการเดินทางหลายการเดินทางพร้อมๆกัน

แต่ละเส้นทางใช้ร่วมกับคนๆหนึ่ง ไม่มีเส้นทางไหนเหมือนกันแม้แต่เส้นทางเดียว


แต่มันจะมีเส้นทางพิเศษ

กับคนที่เรียกได้ว่าพิเศษ


คนที่ทำให้อยากจะไปเรียนทำถนน เผื่อจะต่อเส้นทางร่วมกันให้ยาวขึ้นได้อีกนิด บางทีก็ขอแค่อีกนิดเดียว


เพราะต่างเป็นที่พึ่งทางใจให้กัน ยังไงก็ไม่อยากห่าง



"กูได้ทุนว่ะ"


"ที่ไหน"


"อเมริกา"


"จะไปไหม"


"ตัดสินใจอยู่"


"กูก็ได้งาน"


"อเมริกาหรอ"


"ใช่ก็เหี้ยแล้ว ฮ่าๆ"


"ที่ไหนอะ"


"สุขุมวิท"


"เงินดีไหม"


"รับได้"


"จะไปทำปะ"


"คงงั้น"







"กูเอาทุนดีมั้ยวะ"


"ละทำไมถึงจะไม่เอา"


"ไม่รู้ว่ะ"


"ลองหาข้อด้อยยัง"


"กูลังเลระหว่างทำงานกับเรียนต่อ"


"อ่าฮะ"


"อยากหาเงิน อยากลอง แต่ก็อยากเรียน"


"ร้อนเงินหรอมึงอะ กูปล่อยกู้ให้ก่อนมั้ย"


"ทำมาเป็น"


"แต่มึงเคยบอกอยากไปเรียนต่อไม่ใช่หรอ"


"อืมมม"


"ตอนนั้นมึงก็ไปซัมเมอร์ ดูมีความสุข"


"กูชอบไง"


"กูก็ชอบ"


"?"


"ชอบเห็นมึงมีความสุข"


"..."


"คว้าโอกาสเหอะ มันมาทั้งที ไม่รู้จะมาอีกเมื่อไหร่นะ"


"กูก็คิดงั้น"


"ละยังไงอีก"


"อะไรยังไง"


"หน้าตามึงเหมือนคนยังมีอะไรจะพูด"


"ก็จะคิดถึงมึง แค่นั้นเอง"


"นึกว่าอะไร"


"..."


"กูก็จะคิดถึงมึง"


"..."


"ไม่เอาน่า ไม่ร้องดิ"


"อะไร ใครร้อง"


"ไม่รู้ตัวจริงๆหรือกลบเกลื่อน"


"ไรของมึง"


"ทีนี้รู้ตัวยัง"


"อืม รู้แล้ว รู้ดีเลย"


"พูดเรื่องเดียวกันปะเนี่ย"


"รู้ดีเลยว่ากูต้องคิดถึงมึงมาก"


"มึงนี่นะ"


"อย่าลืมกันนะ"


"มึงจะบ้าหรอ มึงทั้งคนกูจะลืมได้ไง"


"แม่งเอ๊ย"


"กูรักของกูทั้งคน จะลืมได้ไง"


"มึงอะ..."



จากวันเป็นเดือนจากเดือนก็คงเป็นปี

จากหนึ่งปีเป็นสอง เป็นสาม อาจเป็นสิบ

ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะพาเรามาเจอกันอีกไหม

หากเจอกันอีกจะเป็นที่ไหน อย่างไร และเมื่อไหร่


ไม่รู้ว่าใจเราจะยังเหมือนเดิมไหม


แต่ถ้าถึงวันที่กลับมาเจอกัน

ทุกอย่างคงเหมือนเดิม

เหมือนเราไม่เคยห่างกัน




"ไงมึง"


"สูงขึ้นปะมึงอะ"


"อายุเท่านี้เอาไรไปสูง มโน"


"เอ้า ชมก็ว่า"


"จะไม่ถามกูอ่อว่าเป็นไงบ้าง สบายดีไหม"


"ถามทำไมคุยโทรศัพท์ทุกวัน"


"มันเหมือนกับตัวจริงหรอ"


"ไม่เหมือนหรอกแต่หักลบความคิดถึงได้"


"ดีๆๆ เอาที่สบายใจ"


"งั้นย้ายไปอยู่กับกู"


"เกี่ยวไร"


"ก็มึงบอกเอาที่กูสบายใจ"


"..."


"กูสบายใจที่จะอยู่กับมึงไง"


"ทำเป็นเล่น"


"เล่นไร เนี่ยเอากระเป๋ามึงขึ้นรถกูจะขับไปคอนโดละ"


"เอ้า ไม่ไปบ้านกูก่อน?"


"เอาของลงคอนโดกูก่อนแล้วเข้าไปหาแม่"


"พูดเหมือนเป็นแม่ตัวเอง"


"แม่ยาย"


"เดี๋ยวๆ ใครตกลงกับมึง"


"แม่มึง"


"..."


"ไม่ล้อเล่น แม่มึงอนุญาติให้ไปอยู่กับกูแล้วด้วย"


"เหี้ยเอ๊ย.."


"ทำไม ไม่อยากไปหรอ"


"เปล่าว้อย"


"ละทำไม"


"แค่นี้ก็ดูไม่ออก ห่า"


"..."


"กูเขิน"



Saturday, 17 June 2017

Petrichor #offgun | Lastly


Lastly


.


ผมรู้ตัวมาตลอด
รู้ดีมาตลอดว่าสภาพจิตย่ำแย่แค่ไหน

ทุกคืนหลังจากครอบครัวประสบอุบัติเหตุผมมักจะฝันร้าย ยิ่งพิมยังอยู่ในไอซียูฝันของผมยิ่งเลวร้าย ผมกับพิมเราสนิทกันมาก พ่อกับแม่ซึ่งไปๆมาๆต่างประเทศจะบอกพวกเราเสมอว่าให้รักกันไว้ เรามีกันแค่สองคน

แต่วันนี้มีผมคนเดียว

ผมเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยจิตใจอันไม่เสถียรเท่าไหร่ เดินไปก็นึกเล่นๆไปว่าไหนๆผมก็ขับรถมา ขับชนให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องฉุกเฉินบ้างดีไหม อย่างน้อยนั่นก็จะทำให้ผมไม่ต้องอยู่คนเดียว

แรงจะเปิดประตูรถยังไม่มี... 
ผมทรุดตัวลงพิงยานพาหนะอย่างหมดแรง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรต่อไป ไม่รู้ว่าจะต้องร้องไห้อีกแค่ไหนจึงจะพอกับการสูญเสียครั้งนี้


“เฮ้ย เป็นไรเปล่าครับคุณ”


ผมไม่ตอบเขา ทำได้เพียงร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ มือสองข้างเริ่มจะทึ้งเส้นผมมดำขลับอย่างรุนแรงจนชายแปลกหน้าต้องเข้ามาห้าม 

ทุกอย่างในร่างกายผมมันตอบสนองไวต่อความเครียด เมื่อก่อนผมมีอาการแค่นอนกัดฟันเฉยๆแต่พอมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นราวกับทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน 

กรามผมขบแน่นจนเป็นสันนูน เล็บจิกเข้าไปในเนื้อและขูดจนเห็นเป็นแผลชัดเจน นิ้วเท้าของผมจิกลงบนพื้นแม้อยู่ในรองเท้า

อยากจะหายไป 
หายไป 
หายไป


“ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ”


ผู้ไม่รู้จักคว้ามือทั้งสองข้างของผมไปจับไว้อย่างใจดี 
แม้ว่ามือของเขาจะถูกเล็บของผมจิกแรงแค่ไหนก็ตาม

เขาเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยมือ
ผมรู้สึกเช่นนั้น


“กลับบ้านไหม”


ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปเจอภาพในใจที่ฉายชัดซ้ำไปซ้ำมา เล่นวนราวกับแผ่นดีวีดีที่เสียแล้ว


“แล้วนี่มียาไหม”


ผมพยักหน้าน้อยๆและค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้นปูน มือสั่นเทาเปิดประตูรถได้สำเร็จและคว้าเอากระปุกยาอันเล็กมาใส่กระเป๋ากางเกง อีกฝ่ายยื่นขวดน้ำมาให้ราวกับรู้ว่าผมกำลังต้องการ


“ชื่ออะไร”


“กัน”


“เค กูออฟนะ น่าจะอายุมากกว่า”


“กัน 23”


“กู 26 จะเรียกพี่หรือไม่เรียกก็ตามสบาย”


“อ่า ขอบคุณ”


“ไม่ต้องคิดมากน่า ไปเที่ยวกันไหม ตอนนี้”


“..?”


“ไปเหอะ ไปสวนรถไฟกัน”


และนั่นเป็นการเจอกันครั้งของผมกับพี่ออฟ มันจะแรนดอมหน่อยๆและงงมากๆสำหรับผม แต่พูดถึงทีไรพี่ออฟจะบอกว่ามันปกติสำหรับเขา ซึ่งนั่นตลกดี

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกแต่พิมก็ยังคงหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราโดยใช้เครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยางอีกมากมายซึ่งผมไม่รู้จัก 

น่าจะราวสามเดือนที่ผมรู้จักกับพี่ออฟมา เจ้าของหน้าตี๋แวะเวียนมาเยี่ยมตลอดไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน ที่ทำงาน หรือโรงพยาบาล 


“อยากกินไรวันนี้”


“ป่าปี๊เลือกเหอะ”

พอสนิทกันผมก็มีสรรพนามมาเรียกเขา 
ไม่รู้สิ ชื่อนี้ดูเหมาะดี


“ไม่เอาอะ กูเลือกทุกวัน มึงเลือกบ้างดิ”


“งั้นไปกินร้านป้าตรงจตุจักรกัน”


“พูดแล้วน้ำลายสอ ไปเลย หิวละ”


“เคๆ”


เรามีความคิดคล้ายๆกันเสมอ มีไลฟ์สไตล์ที่แทบจะเหมือนกันหมดทุกอย่าง ติดอยู่อย่างเดียวคือผมเริ่มจะสูบบุหรี่และดื่มสุรามากขึ้นจนพี่ออฟต้องออกปากเตือน

เขาบอกว่าเขาเป็นห่วง
นั่นทำให้ชื้นใจแปลกๆ


“คบกันปะ”


“ห้ะ”


จู่ๆก็พูดออกมา ใครไม่ตกใจบ้างอะ


“เป็นแฟนกันมั้ย”


“...”


“ชักช้าจริงมึงนี่ ตกลงเป็นเนอะ”


“อะ.. เออๆ เป็นก็เป็น”


“ดีมากไอ้เตี้ยของป่าปี๊”


“...”


“งั้นวันนี้ถือเป็นเดทแรกละกัน”


เขาขอผมเป็นแฟนในตลาดนัดจตุจักรซึ่งมีผู้คนเบียดเสียดมาก อาหารมื้อแรกของเราคือข้าวไข่เจียวต้มยำกุ้งน้ำข้นและข้าวเปล่าสองจาน สถานที่เดทครั้งแรกคือบริเวณหอนาฬิกาของจตุจักร

เหมือนจะไม่โรแมนติก
แต่มีความสุขชิบหาย


ผ่านมาได้ครึ่งปีหลังจากเราคบกัน อาการทางประสาทของผมดีขึ้นตามลำดับการรักษา แต่แล้วพี่ออฟก็มีต้องไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเวลาสองสัปดาห์ นั่นแปลว่าผมต้องกลับไปอยู่บ้าน

บ้านที่ไม่มีคนในครอบครัวอีกต่อไป

ผมบอกพี่ออฟว่าผมโอเคและอยู่ได้สบายเพราะไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของเขา ถ้าผมบอกว่าไม่โอเคพี่ออฟจะต้องพาผมไปด้วยแน่และนั่นจะดูไม่ดีกับหน้าที่การงานเท่าไหร่

คืนแรกทุกอย่างยังคงปกติ ไม่ได้มีอาการอะไร
คืนที่สองยังทรงตัว คืนสามคืนสี่ยังคงโอเค

แต่มันดันมาพังลงในคืนที่ห้าเมื่อมีญาติห่างๆโทรเข้าโทรศัพท์บ้านเพื่อถามหาพ่อและแม่ของผม มันเหมือนเป็นการย้ำจุดช้ำว่าพวกเขาจากไปโดยทิ้งผมไว้

ผมร้องไห้ครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน และเป็นการร้องไห้ครั้งแรกในรอบครึ่งปีโดยไม่มีอ้อมกอดอุ่นของพี่ออฟ

มันทำให้ผมรู้สึกเป็นบ้า

ผมรู้แล้วว่าตอนนี้สิ่งที่ผมขาดไม่ได้ไม่ใช่ยาหรือการบำบัด เป็นคนต่างหากที่ผมขาดไม่ได้และไม่ใช่ใครก็ได้ที่ผมต้องการ 

ถ้าไม่ใช่เขาก็ไม่มีความหมาย

สัปดาห์ที่สองผมออกไปเตร็ดเตร่ทุกวันจนถึงมืดค่ำด้วยความหวังว่าจะลืมเรื่องราวบางส่วนและตัดความฟุ้งซ่านออกไปจากสมองได้ แต่ผมคิดผิดเพราะเมื่อกลับมาที่บ้านหลังเดิมและห้องๆเดิมทุกความรู้สึกนั้นทะลักเข้ามาอีกครั้งจนรับไว้ไม่ไหว

เมื่ออยู่คนเดียวผมก็เป็นบ้าอีกครั้ง
และนั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเลือกทำบางอย่างลับหลังพี่ออฟ


“ฮัลโหล ว่างคุยมั้ยพี่ริน”


[สวัสดีเจ้าน้องชาย หายไปนานเชียวนะ]


เสียงสดใสดังขึ้นจากปลายสาย ผมสามารถจินตนาการใบหน้าของรุ่นพี่คนนี้ได้อย่างง่ายดาย เธอเป็นคนมีเสน่ห์และเป็นคนน่าตกหลุมรัก


“พอดีมีหนุ่มมาแนะนำ เห็นแล้วนึกถึงพี่เลย”


[โหย เดี๋ยวนี้ทำงานเป็นพ่อสื่อหรอ คิดตังค์ปะเนี่ย]


“เพื่อพี่ผมไม่คิดอยู่แล้ว คนกันเอง”


[ว่าแต่หนุ่มนั่นใคร]


“มาเจอไหมล่ะ อีกสี่วันเขาจะกลับมาจากต่างจังหวัด พี่รินแต่งสวยๆมาเลยนะ กันจะรออยู่ที่คาเฟ่ของพี่นิว”


หญิงสาวตอบตกลงและวางสายไป พี่รินไม่ใช่คนใจง่ายหรอกครับเพียงแต่ผมรู้ว่าเธอกำลังเหงาแหละต้องการใครสักคนพอดี มันพอดิบพอดีเหลือเกิน

เพราะผมแทบจะเสียสติแล้ว
เพราะความสุขในอนาคตเป็นสิ่งเดียวที่ผมให้เขาไม่ได้



สี่วันต่อมาพี่ออฟกลับมาในเวลาโพล้เพล้ 

ผมจัดการทำอาหารง่ายๆและจัดบรรยากาศสบายๆให้เป็นของขวัญแห่งการเหนื่อยของเขา 

หรือจะเรียกว่าของขวัญวันจากลาดีนะ


“ป่าปี๊ กอดกัน”


“ขี้อ้อนนะมึงอะ”


ผมขึ้นไปยืนบนเท้าของคนตัวสูงขณะที่เขาใช้วงแขนอบอุ่นกระชับตัวผมเข้าไปชิดยิ่งขึ้น มันดีเสียจนอยากจะร้องไห้ให้กับอาการปวดหัวแทบระเบิดที่ดันมาเกินขึ้นในเวลาสำคัญๆเช่นตอนนี้

อดทนไว้สิกัน เพื่อพี่ออฟนะ ท่องไว้


“เป็นไรเปล่าวะกัน”


“ไม่มีไร กันอยู่ในครัวนานเลยมึนกลิ่นอาหารนิดหน่อย แหะๆ”


“เอ้ามึงนี่ ดูแลตัวเองด้วยสิ”


“ก็อยากดูแลป่าปี๊มากกว่า”


เพราะอีกเดี๋ยวจะต้องไปแล้ว
ขออีกนิดเดียว แค่วันนี้ อีกนิดเดียวจริงๆ

พี่ออฟขยับเท้าไปตามเสียงเพลงเนิบนาบซึ่งผมเปิดเอาไว้ 
ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาแล้วรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเพื่อจะยิ้มให้คนตรงหน้า

คนสำคัญ
เพราะงั้นความสุขของเขาจึงสำคัญกว่าผม


“กันรักป่าปี๊นะ”


พี่ออฟยิ้มขำกับประโยคแรนด้อมของผม
มือใหญ่ยีผมเสียจนยุ่งไปหมดแต่ผมไม่บ่นสักคำเพราะผมอยากจะจดจำทุกอย่างให้ได้ จดจำความสุขทั้งหมดให้ได้


“ฮะๆ กูก็รักมึง”


“สัญญาก่อนว่าจะมีความสุข”


“มาแปลกนะมึง”


“เร็วว สัญญา”


“อะจ้า สัญญาๆ”


นิ้วก้อยของเราเกี่ยวกันก่อนที่ใบหน้าของคนเป็นพี่จะเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางประทับจุมพิตอ่อนโยนให้กับผมก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบกัดอย่างขี้เล่น

ผมหัวเราะ แทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
เพราะวันนี้ผมมีความสุขจริงๆ 


“ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง”


กันสัญญาว่าพี่จะมีความสุข
แม้ไม่ใช่กับกันก็ตามที


Last day
Last dance
Last scene
Last love

You’ll be my last
All of my lasts

You always will be. 

Thursday, 15 June 2017

Petrichor #offgun | 04


#กลิ่นอายฝนออฟกัน


4



.



กันชอบกลิ่นอายของบรรยากาศเวลาฝนเพิ่งหยุดตก
กันสูบบุหรี่จัดและกินเหล้าบ่อย
กันเครียดง่ายและมักจะหูแว่วจนผมต้องพาไปหาหมอ

ทั้งๆที่ผมคอยเตือนเขาแล้วแท้ๆ
ทั้งที่อยู่ตรงนี้แท้ๆ

ทำไมถึงไม่ได้ยินผมบ้างนะ



ผมรักเขา



แม้จะมีช่วงเวลาที่ผมไปรักคนอื่น
แต่นั่นมันปกติไม่ใช่หรือครับ
กับรักที่จืดจาง ต่างคนต่างหาทางออก

แต่ผมไม่เคยทิ้งเขาไปไหน ไม่เคยทิ้งจนถูกรินทิ้งเสียเอง
ที่เขาต่อว่าผมว่าไม่ใยดีไม่ได้เป็นเพราะผมไม่อยู่ตรงนั้น

มันเป็นเพราะเขาไม่เห็นว่าผมอยู่ตรงนั้นต่างหาก


แม่ง… ผมพลาดอีกตามเคย


กว่าจะรู้ตัว
ผมก็รู้จักกันมากกว่าที่คิด

กว่าจะรู้ตัว
ผมก็จดจำกันมากกว่าที่คิด

กว่าจะรู้ตัว
ผมก็รู้สึกพิเศษกับกันมากกว่าที่คิด

และกว่าจะรู้ตัว
ผมก็เจ็บที่เสียเขาไป… มากกว่าที่คิด


นับจากที่กันเสียครอบครัวไปอาการผิดปกติทางจิตก็เริ่มชัดเจนขึ้นเสียจนผมกลัวว่าวันนึงจะเสียมันไปจริงๆ

กันเริ่มมีโลกของเขาเอง
และมันจะไม่เป็นไรเลยถ้าโลกของเขามีผม

แต่ไม่ใช่

โลกของกันคือโลกแห่งความอ้างว้าง
เป็นโลกที่รวมความรู้สึกเจ็บปวดเข้าไว้ด้วยกัน
ทั้งผมที่ทิ้งไป ทั้งผมที่เจ็บปวด 
ทั้งที่จริงๆแล้วเรื่องผมกับรินผ่านมาได้สองปีและเราไม่เคยกลับมาเจอกันอีก กันก็ยังอยู่ในเหตุการณ์นั้นไม่เปลี่ยน ซ้ำร้ายยังจินตนาการหลายอย่างขึ้นมาอีก

รวมถึงการที่กันรับไม่ได้ว่าเสียน้องสาวคนเดียวไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้วด้วย 

ใช่ครับ

พิมเสียชีวิตไปเมื่อสามปีที่แล้ว แต่กันไม่เคยทำใจกับการสูญเสียนั้นได้เลย เหมือนที่เขาไม่เคยเชื่อว่าผมกลับมาหาเขาแล้วจริงๆ

บทสนทนาของเรานั้นกันไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูดแต่กลับได้ยินในสิ่งที่เขาคิดว่าผมจะพูด ที่เลวร้ายคือทุกอย่างที่เขาได้ยินนั้นไม่ค่อยจะเป็นความจริง




วันนั้นที่ผมโทรไปเรียกกันมาที่คอนโดผมเดาไม่ออกเลยว่าเขาได้ยินหรือรับรู้อะไร แต่เหตุการณ์ที่แท้จริงเป็นแบบนี้ต่างหาก


“เฮ้ย!”

อ้อมแขนใหญ่โอบรัดร่างของกันโดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ผมฝังใบหน้าซบลงบนไหล่ลาด กลิ่นหอมอันคุ้นเคยช่วยทำให้ผมคลายความคิดถึงเขาได้บ้าง

ผมกอดเขาบ่อยมาก แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวเลย


“แป๊บเดียว”


“เป็นอะไร”


“...”


“หืม”


“กูกลับมาหามึงแล้ว ทำไมมึงไม่รู้สักที”


“...”


“กลับมานานแล้วนะกัน กลับมาและจะไม่กลับไปไหน”


“แล้วพี่ยอมให้เขากลับมาได้ไงวะ”


“กูรักมึงไงกัน ไม่ได้ยินกูหรอ”


รักมาตลอด ทำไมมึงถึงไม่ฟังกูนะ


“แล้วทำไมไม่รั้งเอาไว้”


“...”


“รั้งหัวใจพี่ไว้ดิวะ”


กูกำลังทำอยู่ไง แต่พยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

เหมือนกระจกลวงตาหลอกใจ
ผมสามารถมองเห็นกันได้ชัด
แต่กันกลับมองเห็นเพียงโลกของเขา


“...มึงเคยบอกว่ามึงรักกู”


“แล้วไง”


“แต่มึงผลักไสให้กูไปรั้งคนอื่นอะนะ”


“ก็แล้วไงวะ พี่ไม่ได้รักกันและกันรู้ข้อนี้ดี รั้งให้ตายพี่ก็ไม่อยู่”


ใจผมบีบรัดแน่นจนรู้สึกรวดร้าวไปหมด ผมเกลียดชะมัดเวลาคนตัวเล็กบอกกับผมแบบนี้ ผมควรจะชินเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรก แต่ผมก็ยังเจ็บอยู่ดี


“ก็เหมือนกับที่กูรั้งมึงสินะ”


“ไม่เหมือน”


“...”


“พี่รินเคยรักพี่ แต่พี่ไม่เคยรักกัน”


รักสิ รักมึงจนกูเองก็จะชิบหายไปด้วยแล้ว


“แต่ตอนนี้คนที่กูกอดคือมึง มึงไม่ลองรั้งกูหน่อยหรอ”


รั้งกูนะกัน เหมือนที่กูรั้งมึงไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา
รักกันเหมือนเดิมได้ไหม รักกันเหมือนเราไม่เคยผ่านความเศร้าจนชินชา


“แค่วันนี้…”


แค่วันนี้ก็ดีจนยอมขาดใจ. 









หลังจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลวันนั้นผมกลับมาที่คอนโดด้วยแท็กซี่ในวันต่อมา เพื่อที่จะพบว่าแล้วผมก็ได้ใจแทบขาดจริงๆ

ในหูมีแต่เสียงอื้ออึง แขนและขาสองข้างชาจนขยับไม่ได้
กว่าผมจะรู้สึกตัวน้ำตาก็ไหลลงมาพร้อมกับร่างกายซึ่งมีปฏิกิริยาตอบรับโดยการถลาเข้าไปหาอีกคน

ร่างของคนที่ผมรักแน่นิ่ง

เนื้อตัวเปียกปอนของอีกคนในอ่างอาบน้ำซึ่งมีกระถางต้นไม้เรียงรายซีดขาวราวไร้เลือด อุณหภูมิดิ่งลงเย็นจนผมโผเข้ากอดคนเป็นน้อง


“กัน! กัน… กัน”


ผมนึกอะไรไม่ออกทั้งที่ควรจะนึกออก
เปลือกตาของอีกฝ่ายปิดสนิทไม่ว่าผมจะเขย่าและเรียกเขาแค่ไหน กันไม่ได้ยินผมกว่าที่เคย

ผมทำทุกอย่างที่ผมทำได้ ณ ตอนนั้น
แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงว่าความพยายามของผมที่ใช้รั้งเขาไว้นั้นไม่เคยมีผลอะไร

กูผิดเองกัน… กูผิดเอง
ผิดเองที่เคยปล่อยมือมึงชั่วขณะ
ผิดเองที่พลาดเสียทุกครั้ง
ผิดเอง… ผิดเองคนเดียว




‘คนไข้เสียชีวิตจากการได้รับยานอนหลับเกินขนาดครบ 24 ชั่วโมงแล้วครับ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ’



ล้มทั้งยืน… เป็นอย่างนี้นี่เองสินะ
ตายทั้งเป็น… ผมได้สัมผัสมันแล้ว


ผมหย่อนตัวลงในอ่างอาบน้ำอ่างเดิม มองไปรอบอ่างก็พบว่ากันเอากระถางต้นไม้เล็กใหญ่มาล้อมรอบเต็มไปหมด นอนไปสักพักก็ได้กลิ่นคล้ายเวลาฝนเพิ่งหยุดตก

นี่สินะที่มึงมาบอกราตรีสวัสดิ์
มึงวางแผนจะไปจากกูขนาดนี้เลยหรอกัน


“อึก… ฮึก”


ผมร้องไห้จนตัวโยน ฝังใบหน้าลงไว้กับมือสองข้างที่ยังมีสัมผัสของกันหลงเหลืออยู่ 

ผมคิดถึงเขา
คิดถึงเขามากจริงๆ

กูคิดถึงมึงตลอดเวลา
แม้เราจะอยู่ด้วยกัน
หรือแม้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก


“กัน… กูรักมึงนะ”


พร่ำบอกคำเดิมแม้ไม่มีใครได้ยิน. 
จะรักมากแค่ไหนกันก็ไม่ได้ยินผมแล้ว


ความรักของผมมันก็มีเท่านี้
เรื่องราวของผมหยุดลงตรงนี้


ให้ผมได้จดจำเพียงเท่านี้ก็พอ. 


Wednesday, 14 June 2017

Petrichor #offgun | 03


#กลิ่นอายฝนออฟกัน



3 


.



ผมตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพี่ออฟ ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนๆเนื่องจากเขายังไม่ลุกไปไหน ผมจ้องมองใบหน้าอ่อนล้าซึ่งมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าเพลียมาก มองจนจู่ๆน้ำตาก็ไหลลงมาอีกระลอก

ผมพลาด ก้าวพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พลาดจนเลิกโกรธตัวเองพอๆกับเลิกให้อภัยตัวเอง

มือสั่นๆจับเข้าที่แก้มซึ่งตอบลงของอีกฝ่าย ผมไม่กล้าทำให้เขาตื่นขึ้นมาเพราะกลัวว่าเขาจะผลักไสทุกอย่างที่เป็นผม 


เพราะนี่คือกัน และกันไม่ใช่คนที่พี่ออฟรัก


“...ฮึก”

ก่อนจะหลุดสะอื้นผมตั้งใจชักมือกลับมาปิดปาก แต่ก็ไม่ทันมือใหญ่ของพี่ออฟที่รั้งฝ่ามือเล็กของผมไว้แนบแก้มของเขา การกระทำที่ผมไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายอยากสื่ออะไร
ตั้งใจหรือไม่ หรือแม้กระทั่งเขารู้ตัวไหม

บางทีเราควรตื่นกันได้แล้วนะพี่ออฟ
เช้าจนสายแล้ว สายมากแล้วจริงๆ

ผมใช้มืออีกข้างบดบังดวงตาฉ่ำน้ำที่มองไม่เห็นภาพตรงหน้าอีกต่อไป กรามขบจนปวดไปหมดเพื่อให้ไม่มีเสียงอะไรเล็ดรอดออกมา

กลัว… กลัวเหลือเกินว่าจะมีคำปลอบโยน
แล้วผมก็จะหลุดจากตรงนี้ไปไม่ได้อีกครั้ง


“อย่าร้อง”


สิ่งที่ผมกลัวกลับเป็นจริง วงแขนอุ่นจนเกือบร้อนกระชับร่างอ่อนปวกเปียกของผมเข้าไปชิดมากขึ้น ผมตัดสินใจพลิกตัวหันหลังให้กับพี่ออฟทันที ไม่อยากสบตาไม่อยากเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากได้รับอะไรที่ไม่ใช่ของผม


“กูปลอบคนไม่เก่งหรอกนะ”


น้ำเสียงของเขาเหมือนเดิมกับวันนี้เมื่อสี่ปีที่แล้ว วันที่เขาเดินเข้ามาในชีวิตผม แน่นอนผมจำได้ฝังใจ
จุมพิตบางเบาบนศีรษะยิ่งทำให้ผมสะอื้นไห้หนักเข้าไปอีก 

แล้วต้องอ่อนแอขนาดไหนถึงจะมีสิทธิ์ร้องขอความรัก

สักพักกว่าผมจะลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา เพื่อที่จะกลับออกมาและพบว่าเมื่อครู่นี้ไม่ยั่งยืนเอาเสียเลย

พี่ออฟคงออกจากห้องไปหาใครคนนั้นเหมือนเดิม





ไม่รู้เหมือนกันว่าผมโง่ บ้า หรือทั้งโง่และบ้า
ผมยังคงอยู่ในคอนโดของพี่ออฟ ย้ายสารร่างตัวเองมานั่งรับลมตรงบริเวณระเบียงที่ผมชอบ 

ชอบมานั่งตรงนี้หลังฝนตก
กลิ่นของฝนซึ่งระเหยจากพื้นดินฝังอยู่ในความทรงจำอย่างน่าอัศจรรย์ มันทำให้ผมหลับตาลง

ควันสีเทาถูกพ่นออกจากปาก กลิ่นเมนทอลและไอเย็นถูกสูดกลับเข้ามาในปอด ผมสูบบุหรี่มวนที่สองหมดไปพร้อมกับดวงอาทิตย์ผู้อำลาขอบฟ้า

มวนที่สามเริ่มขึ้นอย่างช้าๆโดยไม่มีการหยุดพัก

นี่อาจเป็นอีกความลับหนึ่งที่ผมกับพี่ออฟมีร่วมกัน เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าผมสูบบุหรี่ค่อนข้างจัด เป็นคนเครียดง่ายเพราะฉะนั้นจึงเที่ยวกลางคืนบ่อยเพื่อปลดปล่อย

แรกๆพี่ออฟก็จะไปกับผมแหละครับ เขาไม่สูบบุหรี่แต่คอแข็งพอสมควร จนพักหลังที่เขามีคนรักเราจึงไม่ค่อยได้ไปด้วยกันอีก



ครืด ครืด


หืม… พี่ออฟโทรมาทำไม… 


“ฮัลโหล”


“อะไรนะครับ”


“ห๊ะ!”


“โรงพยาบาลอะไรครับ ครับๆผมจะรีบไป”


‘คุณจุมพลประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ’


ประโยคนี้แทบทำให้ผมเป็นบ้ากว่าที่เป็นอยู่






ผมรีบขับรถมาที่โรงพยาบาล คันเร่งที่เหยียบอยู่ไม่ได้เร็วเท่าที่ใจอยากให้เร็ว มาถึงก็ต้องถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อพยาบาลบอกว่าพี่ออฟเข้าห้องพักฟื้นธรรมดาเรียบร้อยแล้ว 


“มาเร็วนะมึง”


ผมอยากจะเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาขึ้นมาแล้วตะโกนใส่หน้าว่าทำไมพี่ไม่ระวังแบบนี้วะ ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลยวะ
แต่ทำได้แค่เพียงมองหน้าเขานิ่งๆ

ผมโกรธจริงๆนะ โกรธที่ไม่มีสิทธิ์ไปวุ่นวายกับชีวิตเขา


“เกิดอะไรขึ้น”


“มึงนิ่งแล้วน่ากลัวนะกัน”


“เล่ามา”


“ก็ไม่มีไร กูขับไปหาริน ก็กินข้าวดื่มกันนิดหน่อยแต่คออ่อนลงไปเยอะเลยว่ะ อาจจะง่วงด้วยมั้ง”


“สรุปคือเมาแล้วขับ”


“หลับใน”


“...”


“...”


ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง ผมกำมือแน่นจนเจ็บฝ่ามือไปหมด ทั้งโกรธทั้งโมโหทั้งเสียใจจนไม่รู้ว่าควรเลือกรู้สึกอย่างไหนก่อนกันแน่


“กันไม่เข้าใจเลยว่ะ”


“...”


“คือเขาไม่เห็นหรอว่าพี่ขับไม่ไหวอะ สายตาเขาไม่ได้อยู่ที่พี่เลยหรอวะ ทำไมเขาถึงปล่อยให้พี่ขับกลับมา”


“อย่าไปโทษเขาน่า”


“ตกลงเขาเคยรักพี่บ้างรึเปล่า”


“...”


“กันรักพี่ชิบหาย เจ็บจนอยากตาย พี่ไม่เข้าใจหรอวะว่ากันยอมให้พี่เดินไปหาเขาเพราะอะไร”


“มึง…”


“เพราะกันต้องการเห็นพี่มีความสุข”


“...”


“กันเคยเชื่อเว่ยว่าพี่รินจะทำให้พี่มีความสุขกว่าที่กันทำได้ เพราะพี่รักเขา! พี่รักเขาไง... แต่แม่ง…”


“กัน…”


“แค่พี่ไม่เคยรักกันแม่งก็เจ็บจะตายห่า นี่ต้องมาทนเห็นพี่เจ็บเพราะเขาไม่รักพี่”


“...”


“ถามจริง รับรู้บ้างปะวะว่ากันรักพี่มากแค่ไหน”


ผมระเบิดทุกคำพูดออกมาราวกับพรุ่งนี้เราจะไม่ได้พูดกันอีก ถ้อยคำมากมายพรั่งพรูพร้อมกับน้ำใสไหลอาบแก้ม 
มันเจ็บจนจุก เจ็บในอก เจ็บจนยืนต่อไปไม่ไหว

ผมทรุดตัวลงนั่งชันเข่าพิงผนังสีอ่อนของโรงพยาบาล มือซีดดึงทึ้งเส้นผมของตัวเองอย่างระบายอารมณ์ที่อัดแน่นในใจ 


ทำไมวะ ทำไม
ทำไมเป็นผมไม่ได้



“กัน…”


ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงคนไข้อย่างทุลักทุเล อาการของเขาไม่ร้ายแรงมากเพียงแค่มีแผลฟกช้ำและไหล่หลุดหนึ่งข้าง 
พี่ออฟเข็นเสาน้ำเกลือมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม


“ต้อง...ฮึก ต้องให้กันเจ็บแค่ไหน… อึก แค่ไหนพี่ถึงจะพอใจวะ”


“...”


“ตอบมาดิ!”


“...”


“ได้ยินมั้ยว่า… กันรักพี่ ...ฮึก… ช่วยรับรู้เสียทีได้มั้ย”


“ชู่.. ไม่ร้องนะคนดี”


“อย่ามาแตะตัวกัน! ฮือ..”


“ขอป่าปี๊กอดหน่อยนะครับ นะ”


สรรพนามซึ่งหายไปหลายปีถูกยกขึ้นมาใช้ บาดแผลที่ผมคิดว่ารักษาจนใกล้หายกลายเป็นเหวอะวะ ก็แค่แผลเน่าเรื้อรังที่ผมเอาพลาสเตอร์ยามาปิดไว้

มองไม่เห็นไม่ได้แปลว่ามันจะเป็นแบบที่คิด


“อย่า… อย่าเรียกแบบนั้น..”


“มองตาป่าปี๊หน่อยเร็วคนดี”


เสียงอ่อนโยนแบบนี้ผมไม่รู้จักมานาน
นานจนเกือบลืมไปแล้วว่าเคยได้ยิน


“ไม่…”


มือข้างที่ขยับได้ทาบบริเวณแก้มเปียกชื้นของผม มันอุ่นเสียจนชาในหัวใจ ผมเงยหน้าขึ้นในที่สุดเพราะอยากจะรู้ว่านัยน์ตาเรียวคู่ที่หลงรักมานานจะสื่ออะไร

แล้วก็พลาดอีกครั้งเมื่อนัยน์ตาคู่นี้สื่อความหมายที่ต่างจากทุกที


“ฟังกูดีๆนะกัน”


“...”


“รัก”


“...”


เขาเป็นเหี้ยอะไรของเขาวะ


“...”


“ถามจริงนะ เล่นกับความรู้สึกกันมันสนุกมากไหม”


“ไม่ดิ มึงฟังกู”


“คนเคยรักกันนี่มันไม่แคร์ความรู้สึกกันเลยใช่ปะวะ กันเป็นตัวแทนของพี่รินมาเท่าไหร่ป่าปี๊เคยคิดบ้างไหมว่ามันจะทรมาน”


“...”


“เงียบทำไมอะ ตอบดิ”


“...”


“ช่างมันเหอะ ลืมมันไปซะ”


“จะให้กูลืมอะไร”


“ลืมแม่งทุกอย่างอะ”


“...”


“ลืมไปให้หมดว่ากันรักพี่”



จะได้มีแค่ผมที่จำและเก็บมาคิดมากคนเดียว
มีแค่ผมที่ทรมานกับมัน มีแค่ผม ผมคนเดียวเท่านั้น

และมันจะตายไปพร้อมกับผม





/




ผมอยากจะกล่าวลาทุกคนที่ผมรู้จัก
อยากจะบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่เคยได้พูดถึง
อยากเขียนจดหมายส่งไปทุกสถานที่ที่เคยเหยียบ
อยากทำอะไรเยอะแยะไปหมด

แต่สุดท้ายผมเพียงแค่อยาก
ผมจะไม่ทำมัน 
จะไม่ทำอะไรนอกจากบอกทุกคนว่าราตรีสวัสดิ์

ฝันดีนะ ฝันให้ดีกว่าที่ผมฝันทุกคืน
หลับให้สบายและตื่นให้สดชื่นกว่าที่ผมเคยทำ

ยิ้มให้สดใส ยิ้มให้มาจากใจ
ยิ้มแทนผมที่ลืมไปแล้วว่าต้องทำอย่างไร



“กันเคยมีความสุขนะเว่ย ความสุขเล็กน้อยของกันคือพี่”


อีกฝ่ายค่อยๆลืมตาขึ้นมามองกันอย่างฉงน 
ผมไม่ได้สนใจว่าเขาจะได้ยินหรือตอบรับหรือไม่


“แต่แล้วยังไง ความสุขของพี่ไม่ใช่กันและคงจะไม่มีวันใช่ กันไม่โทษพี่หรอกนะคนมันไม่รักทำยังไงมันก็ไม่รัก”


“...”


“กันแค่จะมาอวยพรให้พี่ฝันดี ส่วนกันจะไปแล้ว”


“มึงจะไปไหน”


“พี่ไม่ต้องรู้หรอกว่ากันจะไปไหน รู้แค่กันจะไปก็พอ”


ไม่ต้องรู้ว่าผมจะไปไหน
ไม่ต้องรู้ว่าผมจะกลับมาหรือไม่
ไม่ต้องรู้ ไม่ต้องพยายามเข้าใจอะไร
ไม่ต้องตามหา ไม่ต้องถามถึง


“ลืมกันไปซะ ทำเหมือนทุกวันที่พี่ไม่เคยมองเห็นกันนั่นแหละดีแล้ว”


จงลืมผม ลืมคนที่เหมือนไม่เคยมีอยู่
ลืมเหมือนว่าเราไม่เคยรู้จักกันได้ยิ่งดี


“ราตรีสวัสดิ์นะพี่ออฟ”


เพราะจากวันนี้ผมก็จะจำไม่ได้เหมือนกัน.