นี่เป็นเรื่องเล่าถึงการเดินซึ่งไม่ให้ความสำคัญกับระยะทางและเวลาที่ใช้เท่าดอกหญ้าริมทางที่ดูน่ารักดี
นี่เป็นเรื่องเล่าถึงการก้าวขาโดยไม่คำนึงถึงความเร็วและค่าเสียหายมากไปกว่าลมเอื่อยๆที่พัดกระทบใบไม้และก้อนเมฆซึ่งเคลื่อนตัวช้าๆมาบังแดด
บางครั้งเราอาจจะสะดุดเพราะมัวแต่มองสิ่งรอบตัว
บางทีผมอาจจะก้าวพลาดเหยียบของสวยงาม
บางคราเขาอาจจะเดินช้าลงและถอยห่าง
แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าไม่เป็นไร
มันอาจจะเจ็บ อาจจะปวด แล้วแต่อาการ ณ ตอนนั้น
แต่ผมว่ามันจะหาย
ก็เชื่ออย่างนั้น ฟังดูดันทุรัง แต่เป็นแบบนั้นจริงๆ
“จะนอนให้ไส้เดือนไชหลังเล่นอีกนานมั้ย”
เสียงคุ้นเคยดังมาจางด้านบนของตัวผมซึ่งตอนนี้นอนหงายอ่านหนังสืออ่านเล่นอยู่บนสนามของสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
“ก็วันนี้อากาศดี”
“เลยออกมานอนเป็นเพื่อนไส้เดือน”
“ไม่มีซะหน่อย”
“จริงของมึง ถ้ามีคงตายไปหมดละ นอนทับมันนานขนาดนี้”
คือมึงเป็นอะไรกับไส้เดือน...
“เงียบหน่า”
“จะไม่ลุกใช่มั้ย”
“ชู่ว”
วางหนังสือลงบนอกพร้อมเอานิ้วชี้จรดที่กลางริมฝีปากสีระเรื่อ อีกฝ่ายนิ่งไปนิดก่อนจะเอามือถือขึ้นมากดยิกๆและทำท่าเหมือนถ่ายภาพ
“ถ่ายไรวะ”
“แล้วมึงอะอ่านไร”
“อาหารใจ”
“เหมือนกัน”
“โอย ไปเล่นตรงนู้น”
“จ้า”
ไม่ใช่ว่าไม่มีอาการเขินอาย แต่ติดตรงที่บุคลิกของอีกฝ่ายครั้นจะให้เขินอายก็ไม่ใช่เรื่อง
เจนเป็นคนขี้เล่นไปถึงขั้นกวนตีน มันไม่ได้โรแมนติกแต่อย่างใด แต่ที่พูดออกมาก็ไม่เคยโกหก
อ้อ เจนที่ว่าไม่ใช่ผู้หญิง ชื่อของมันไม่ได้มาจากเจนนี่ เจนสุดา หรือเจนจิรา ไอ้ผู้ชายสูงโย่งร่างไม่หนาไม่บางในชุดลำลองที่คิดว่าเท่ที่สุดแต่สำหรับคนอื่นก็แค่ชุดเดินเล่นตามริมคลองประปานั้นชื่อชัดเจน
ชัดเจนที่แปลว่าชัดเจน ชัดเจนที่โคตรจะชัดเจนสมชื่อ
“เฮ้ยสิท มีหูฟังปะ”
“มีๆ”
“โยนมาดิ๊”
“รับ”
ผมชื่อสิท สิทที่ย่อมาจากสิทธิ ที่แม่งก็ไม่ได้ยาวเลย
เจนชอบบอกว่าผมชื่อนี้ก็ถูกแล้วเพราะมักจะได้สิทธิพิเศษเสมอ จริงๆผมว่ามันก็ไม่ขนาดนั้น
“ฟังไรวะ”
คำถามของผมเป็นหมัน เมื่อเจนเปิดเพลงดังจนแก้วหูมันน่าจะเต้นระบำได้แล้ว
และแน่นอน มันไม่ได้ยินเสียงผม นั่นทำให้ผมต้องยอมเกร็งหน้าท้องลุกตัวขึ้นมาจากหญ้าคันๆแล้วเดินไปหาคนที่อยู่ตรงม้านั่ง ไม่ต้องถามอีกรอบผมก็ได้ยินเพลงที่มันฟังเพราะดันเปิดดังจนลอดออกมา
เวร ลำโพงหูฟังกูแตกแน่นอน
เจนเลิกคิ้วเป็นคำถามเชิงว่า มึงลุกมาทำไม ผมไม่ตอบก่อนจะพยายามหาท่านั่งที่คิดว่าสบายที่สุด ซึ่งยากมากเพราะจะขยับอย่างไรก็ไม่สบายเสียที ในขณะที่เหลือบตามองคนข้างๆสมองก็ปิ๊งไอเดีย
นอนตักแม่งน่าจะสบายสุด
“เห้ย”
แน่นอนว่ามันคงงงๆหน่อยเมื่อผมเอนตัวลงพร้อมเอาหัวหนักๆของตัวเองไปก่ายบนขาแข็งๆของเจ้าตัว
โอเค หัวหนักเพราะสมองเยอะแน่เลย ไม่น่าใช่ขี้เลื่อยหรอกเนอะหนักเบอร์นี้
“ขอแป๊บ”
ผมพูดเบาๆเพราะพูดไปเจนก็ไม่ได้ยินอยู่ดี เปิดเพลงดังเบอร์นั้น อีกฝ่ายหัวเราะหึพร้อมยิ้มมุมปากแบบที่ผมก็ต้องยอมรับว่ามันดูดีเวลาทำ เจนไม่ว่าอะไรต่อแต่ถอดเอาหูฟังหนึ่งข้างมายัดใส่หูผม
เท่านี้ก็ไม่ต้องถามอีกแล้วว่ามันฟังอะไรอยู่
ไม่มีการสนทนาอะไรต่อ ผมหลับตาลงเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ การงีบหลับยามบ่ายแก่เริ่มขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลมอุ่นๆ และเพลงของ The Carpenters
ชัดเจนในความรู้สึก หยั่งลึกจนเข้าใจ
I'm on the top of the world looking down on creation
And the only explanation I can find
Is the love that I've found ever since you've been around
Your love's put me at the top of the world
[Top of the World - The Carpenters]
Every sha-la-la-la
Every wo-wo-wo
Still shines
Every shing-a-ling-a-ling
That they're starting to sing's
So fine
When they get to the part
Where he's breaking her heart
It can really make me cry
Just like before
It's yesterday once more
[Yesterday Once More - The Carpenters]
ความสุขความสบายใจนั้นชัดเจน
แต่ความเคลือบแคลงใจก็ชัดเจนไม่แพ้กัน
ในวันที่ชัดเจนไม่ค่อยจะชัดเจนอีกต่อไป
“ไปไหนมาวะ”
ผมถามขึ้น ณ เวลาเกือบจะตีสาม เป็นเวลาที่ควรเข้านอนกันแต่ผมดันตื่นเพราะเจนเพิ่งจะกลับห้อง
“ปกติไม่เห็นถาม”
ก็จริงของมัน
“ปกติมึงไม่เคยกลับดึกขนาดนี้นี่”
“วันนี้อยากเที่ยว เบื่อๆ”
“อ่อ”
บทสนทนาจบลงเท่านั้น ผมไม่รู้หรอกว่าวันเวลามันทำให้คนเปลี่ยนไปได้มากแค่ไหน รู้แต่ว่ามันคงทำให้คนเปลี่ยนได้ มันไม่ใช่เรื่องไม่ดีเสมอไปหรอกนะ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องสุนทรีย์ตลอดเช่นกัน
ตั้งแต่คืนนั้นเจนก็กลับห้องดึกบ่อยขึ้น บ่อยจนผิดสังเกตุ เช่นวันนี้เป็นต้น
“เจน โอเคมั้ยวะเนี่ย”
ผมมองสภาพอีกฝ่ายซึ่งเดินเหมือนคนพยายามทรงตัวเข้ามาในห้อง ร่างสูงถอดรองเท้าผ้าใบด้วยท่าทีทุกลักทุเลนิดหน่อย ทันใดนั้นเจนก็เอามือขึ้นมาปิดปากและวิ่งหาห้องน้ำด้วยความเร็วสูง
แน่นอนมันอ้วกแตก
เซ็ทใหญ่เลยด้วย
ผมเข้าไปลูบหลังให้เจนก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆยื่นให้มันเช็ดปากเช็ดหน้าพร้อมส่งขวดน้ำเปล่าให้มันบ้วนปากและดับกระหาย ผมยืนกอดอกพิงประตูนิ่งๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่สิ ไม่รู้จะพูดอะไรเลยต่างหาก
“ขอบใจ”
มันว่าด้วยเสียงเบาและแหบ เจนเดินผ่านผมไปเล็กน้อยก่อนจะหยุดที่พิงผนังหน้าห้องน้ำ คนเมาหย่อนตัวลงนั่งพร้อมเอามือปิดตาและเงยหน้าขึ้นเหมือนหนักใจอะไรสักอย่าง
“มีอะไรก็คุยกันได้”
ผมบอกเท่านั้นและเดินผ่านอีกฝ่ายไป ขาก้าวช้าๆมุ่งสู่ห้องนอนอย่างเคย
“ขอบใจ”
อืม...
ยังดีที่เหลือขอบใจของมึงให้กู
Looking back on how it was
In years gone by
And the good times that I had
Makes today seem rather sad
So much has changed
[Yesterday Once More - The Carpenters]
ครืด ครืด ครืด
ผมตื่นขึ้นอย่างง่ายดายเพราะมือถือที่สั่นบนโต๊ะข้างเตียง ด้วยความสะลืมสะลือจึงหยิบขึ้นมาดูโดยไม่ได้สนใจว่าเป็นของผมหรือของเจนผู้ยังอยู่ในห้วงนิทรา แล้วดันใส่เคสเหมือนกันอีก
อ่า…
ขอความที่โชว์บนล็อคสกรีนทำให้ไปไม่เป็นอยู่หลายนาที
ผมไม่ใช่คนตื่นตูม ไม่ใช่คนขี้ตกใจ ไม่ใช่คนกระวนกระวายหรือคิดมากตีโพยตีพาย หากแต่สิ่งที่เห็นนั้นเหมือนจะไปทางเดียวกับสิ่งที่รู้สึกมาสักพัก หรือจะเรียกว่าการคอนเฟิร์มก็ได้
tonn.k: เมื่อคืนเรื้อนเลยนะมึงอะ
tonn.k: เห็นบ่นว่าความรักจืดชืดกูก็ไม่คิดว่ามึงจะเก็บกดเบอร์นี้
tonn.k: อย่าลืมคืนค่าเหล้านะเว่ย แดกอย่างกับเอามาราดตัวเล่น
ต้นเป็นเพื่อนสนิทของเจนมาตั้งแต่มหาลัย มันตัวติดกันพอสมควร ก่อนที่เจนจะมาตัวติดกับผมเสียอีก ถ้าจำไม่ผิดตอนนี้ต้นไปเป็นสถาปนิกตามความฝันในวัยเด็กที่จะได้สร้างบ้าน เห็นว่ามันมาบ่นบ่อยๆว่าความฝันกับความจริงมันต่างกันเพราะที่ทำอยู่ทุกวันคืองานเบ๊ แต่มันก็ปล่อยความฝันนี้ไปไม่ได้จริงๆ
แล้วผมจะมานั่งพล่ามเรื่องของต้นทำไมเนี่ย
โทรศัพท์พกพาในมือสั่นอีกสองสามครั้ง หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาเหมือนทุกทีที่ข้อความเข้า
เป็นต้นเช่นเคย แต่ไม่ได้มีแค่ต้น
tonn.k: เออเมื่อคืนมึงไปส่งมีนเรียบร้อยใช่ไหมวะ
tonn.k: อัพเดทยังไงบอกกูด้วยนะ หึๆ
meenameen: ขอบใจที่มาส่งนะ อย่าลืมหาอะไรกินแก้แฮงค์ละ เมาทุกทีเห็นปวดหัวตลอด
อ้อ…
เจอแบบนี้ผมก็ไปไม่เป็นจริงๆละ...
นั่งเอ๋อมองหน้าจอที่ดับไปอยู่สักพักคนข้างตัวก็ขยับและตื่นขึ้นมา เจนต่างจากผมที่ตื่นง่าย มันเป็นคนตื่นยาก แต่จะตื่นเมื่อรู้สึกว่าคนข้างๆตื่นขึ้นมานาน ผมไม่เคยเข้าใจสัญชาตญาณนี้ของมันเท่าไหร่ ฟังดูชอบกล
มือใหญ่กุมหน้าผากตัวเองราวกับไข้ขึ้น ซึ่งผมรู้ดีว่ามันคืออาการปวดหัวหลังกินเหล้าทุกครั้งของเจน ผมยื่นยาแก้แฮงค์พร้อมน้ำเปล่าให้เจนอย่างอัตโนมัติ ตามด้วยมือถือของมัน
“มันสั่นอยู่หลายรอบ น่าจะไลน์เข้ามั้ง”
“อ่อ”
“เดี๋ยวไปทำข้าวต้มให้”
“ขอบใจ”
ผมรับฟังคำขอบคุณของมันด้วยความรู้สึกผสมปนเปเหมือนเวลาดื่มเหล้าทุกขนานในคืนเดียว
แน่นอนว่าถ้าดื่มผสมกันมั่วจนเกินไปก็จะปวดหัวและอ้วกในที่สุดเพราะร่างกายคนเรามีขีดจำกัด
หรือเป็นผมที่กำลังจะอาเจียนกันนะ
ผมทำข้าวต้มรอเจนที่ไปบอกว่าจะไปอาบน้ำก่อน เมื่อคืนมันนอนทั้งๆที่ไม่ได้อาบนั่นแหละ เอาจริงแค่มันเปลี่ยนชุดเองได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว
เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกทำให้ผมหันไปมองในขณะที่หั่นกุนเชียงอยู่ทำให้เผลอทำมีดบาดนิ้วตัวเองซะงั้น
“สัสเอ๊ย”
พึมพำเบาๆให้กับความซุ่มซ่ามของตนเอง เจนที่เช็ดผมอยู่หันมามองด้วยหน้าตางงงวยว่าผมเป็นอะไร เครื่องหมายคำถามบนใบหน้าของมันหายไปหลังจากผมคว้าพลาสเตอร์ยามาแปะบนนิ้วชี้ข้างขวา
“เจ็บมั้ย”
คนบนเตียงถามโดยที่ใบหน้าอยู่ระหว่างเส้นผมเปียกชุ่มและผ้าขนหนู ผมยิ้มให้กับคำถามนั้นหน่อยๆแล้วเอ่ยตอบ
“ไม่อะ”
ต่อในใจเอาเองว่า ‘มากกว่านี้ก็ไหว ใจแม่งเจ็บสุดแล้ว’
ยิ้มอ่อนให้กับตัวเองอีกรอบแล้วเตรียมอาหารจนเสร็จ พอหันไปมองคนที่เช็ดผมมาสักพักก็พบว่าเจนเหมือนจะไม่ประสบความสำเร็จเสียทีเลยต้องยื่นมือเข้าช่วยเพราะกลัวข้ามต้มจะเย็นเสียก่อนได้กิน
สงสัยมันจะปวดหัวมาก ช้าเชียว
“กูเช็ดให้”
มือจับผ้าขนหนูสีเทาแล้วขยับในท่วงท่าที่คิดว่าจะซับน้ำออกจากผมของอีกฝ่ายได้มากที่สุด เจนที่หันหน้าเข้าหากันปิดตาลงเหมือนคนนั่งหลับ ผมมองใบหน้าของอีกฝ่ายพลางขยับแขนต่อไปจนการเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อยๆ
คนด้านหน้ายังหลับตาอยู่ แต่มือยกขึ้นมาจบแขนข้างขวาของผม เพิ่งจะรู้ตัวว่าสั่นก็ตอนที่เจนมันพูดขึ้น
“ทำไมมือสั่น”
“แขนล้ามั้ง”
“เจ็บนิ้วมากมั้ย”
“ไม่ มดกัด”
ผมว่ามันดีแล้วที่เจนไม่ลืมตาขึ้นมา บทสนทนาไม่ได้แปลกไปจากเดิมหรืออย่างไร เสียงนิ่งๆของเจนส่งมาแล้วหยุดไป เช่นเดียวกับคำตอบนิ่งและสั้นของผม ความแตกต่างคงอยู่ที่ความพยายาม
มันคงไม่รู้ว่าการที่ต้องรักษาเสียงให้นิ่งในขณะที่น้ำตาไหลนั้นมันยากอยู่เหมือนกัน
“เสร็จละ”
ละมือออกก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้อีกฝ่ายและเดินไปตากผ้าขนหนูที่ระเบียงห้อง ผมหยุดอยู่ตรงนั้นสักพัก ผ้าในมือยังไม่ขึ้นไปอยู่บนราว เป็นใบหน้าของผมเองที่เงยหน้าขึ้นฟ้า
“สิท…”
ขอเดาว่าเจนมันเอามือถือขึ้นมาดูแล้ว
ไม่ยากเลยกับการเดาน้ำเสียงของอีกฝ่าย อย่างที่บอกไปว่าชัดเจนก็คือชัดเจน น้ำเสียงของมันนั้นชัดเจนมากจริงๆ
เจนคงกะแล้วว่าผมน่าจะเห็นข้อความของทั้งเพื่อนและเพื่อนร่วมงานของมันที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอ
“หืม?”
“...”
“มีไร”
“ทำอะไรอยู่ตรงนั้น”
“ฟ้าสวยดี”
“เห็นชัดมั้ย”
“...”
“มึงจะเงยหน้ามองฟ้าแบบนั้นแค่เวลาที่มึงร้องไห้เท่านั้นแหละ”
“ทำมารู้ดี คราวนี้มึงมั่วนะ”
เห็นมั้ย ชัดเจนก็ยังเป็นชัดเจน
ชัดเจนและตรงไปตรงมา
แต่สิทธิอย่างผม เหมือนจะไม่ค่อยมีสิทธิ์เสียแล้วสิ
“สิท…”
“หืม?”
“...”
“กินข้าวได้แล้วเดี๋ยวเย็นหมด”
“...”
“กูยืนรับลมอีกแป๊บ มึงกินไปเลย”
ผมไม่ได้ยินเสียงช้อนส้อมหรือเสียงเปิดลิ้นชัก ไอ้เจนไม่รู้ทำไมไม่ยอมกินสักที ข้าวต้มที่อมน้ำเกินไปมันไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่หรอกนะ
สักพักก็มีสัมผัสคุ้นเคยมาโอบรอบเอว
ใบหน้าของคนตัวสูงกว่าซบลงตรงท้ายทอยฝั่งซ้าย
น้ำตาที่เอ่อเต็มขอบสุดท้ายก็ทะลักเขื่อนลงมาจนได้
“ขอโทษ”
ให้มันได้อย่างนี้สิ
“อะไรของมึง ไปกินข้าว กูอุตส่าห์ทำให้”
“...”
“ข้าวน่ะ ไปกินข้าวไป”
ผมตีมือของอีกฝ่ายเบาๆ
ไม่คิดอะไรแม่งไม่ง่ายเลยนะเว่ยเอาจริง
“ขอบใจ… สำหรับข้าว”
“อืม”
ขอบใจ… คำที่เจนพูดบ่อย
ขอบใจ… ขอบใจของมึงที่สุดท้ายก็ไปจากกู…
Where do I go from here?
Tell me where do I go from here?
You said you'd take me through the years
So where do I go from here?
[Where do I go from here - The Carpenters]
ครืด ครืด
meenameen: สวัสดีตอนเช้าขี้เซา เอาลาเต้เย็นเหมือนเดิมใช่ไหม
ตายห่า…
นี่กูต้องตื่นมาเจออะไรแบบนี้อีกกี่ครั้ง…
ดูเหมือนความรักจืดชืดของพวกผมที่ต้นมันกล่าวเอาไว้จะอาการหนักหนากว่าที่เห็น
meenameen: ยังไม่ตื่นอีกหรอ
meenameen: ต้องให้เราไปปลุกใช่ไหมถึงจะตื่น
meenameen: อยู่คนเดียวจะขี้เซาไม่ได้นะ
ข้อความอื่นๆกระทบผมน้อยมากจนกระทั่งข้อความล่าสุด
เจนมันอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมอยู่กับมันตั้งแต่ปีสามจนถึงตอนนี้ทำงานมาสองปีก็ยังไม่ไปไหน
ไอ้น้ำตานี่ก็ไหลจัง รำคาญ
“สิท ไปนั่งไรบนพื้น”
อ้าว ไม่รู้ตัวเลย รู้อีกทีมานั่งชันเข่าหลังพิงเตียงเงยหน้ามองเพดานเสียแล้ว
“ไลน์มึงเด้งกูเลยตื่น”
“แล้วไปนั่งอะไรแบบนั้น”
“ไม่รู้ว่ะ”
เจนรับเอามือถือที่ผมยื่นให้กลับไป พอกดปุ่มจะปลดล็อคมันก็เงียบไปสักพัก เดาว่าคงเข้าอีหรอบเดิม
“เงยหน้ามองอะไร”
อีกคนถามขึ้นมา เสียงของชัดเจนมีความรู้สึกผิดท่วมท้น
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
“เพดานมันว่างเปล่าดีเนอะเจน”
“...”
“มึงว่าห้องเราควรจะโล่งกว่านี้ปะวะ”
ไม่ดิ ไม่น่าใช้คำว่าห้อง’เรา’
“สิท…”
“หืม?”
“กู…”
“...”
“ขอโทษ”
ผมระบายยิ้มบางเบาอีกครั้ง คราวนี้มันคงเต็มไปด้วยความอ่อนล้า น้ำตาไหลลงข้างขมับและน่าจะหยดลงบนผ้าปูเตียงเรียบร้อยเพราะผมห้ามมันไม่ไหว
“กูเพิ่งรู้”
“...”
“ว่ามึงอยู่คนเดียวมาตลอด”
“สิท…”
ผมดึงศีรษะตัวเองขึ้นมาจากเตียงนอนก่อนจะฝังใบหน้าลงบนเข่าสองข้าง ไอ้น้ำตาเวรนี่ควรจะได้ไหลสมใจอยาก
“มึงว่า”
“ขอโทษ…”
“มึงอยากอยู่คนเดียวยังวะ”
“...”
“ไม่สิ”
“สิท…”
“มึงอยากอยู่โดยไม่มีกูยังวะ…”
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเดินของเจน มันฟังดูเร็วและร้อนรน
ผ่านไปไม่กี่วินาทีมือใหญ่ของเจนก็ทาบเข้าที่สองแก้มของผมพร้อมบังคับให้เงยหน้าจากเข่า
หน้าผากของอีกฝ่ายแนบสนิทกับส่วนเดียวกัน
“ขอโทษ กูขอโทษ กูผิดเอง”
“...”
“ขอโทษจริงๆ”
“เจน…”
“ขอโทษ”
“มึง… ยังรักกูอยู่ไหม”
“...”
นิ้วโป้งของเจนไล่หยาดน้ำตาให้แห้งเหือดไป แต่สายธารระลอกใหม่ก็กลับมาเช่นเคย
“มึงยัง… ยังอยากอยู่กับกูไหม”
“ถามอะไรแบบนั้น”
“ไม่รู้สิ บางที… คนที่ใช่อาจไม่ใช่กูแล้ว”
“สิท…”
“ฮะๆ แต่กูรักมึงนะ”
ผมยิ้มให้กับเจน ชัดเจนที่ผมรัก ความรักของผมที่ชัดเจน
“...”
“ร้องไห้ทำไมเนี่ย”
สรุปก็ร้องกันทั้งคู่
“กูรักมึงนะสิท”
“...”
“ขอโทษ ขอโทษนะ อยู่กับกูต่อไปนะ”
“...”
“ไม่ทำแล้วจริงๆ ขอโทษนะ”
“เจน…”
“นะ”
“...”
ยอมรับว่าผมลังเล
การที่เห็นกับตาและรู้สึกเจ็บเหมือนใจจะแหลกไม่ใช่เรื่องที่รับมือง่าย ไม่ใช่อะไรที่ขอโทษแล้วจะหายเป็นปลิดทิ้ง
“กูยังรักมึงเสมอนะสิท”
อ่า…
มันก็จะมีบางครั้งที่คนเราพ่ายแพ้ราบคาบ
และสำหรับผมมันคือครั้งนี้
“...กูจะไปไหนได้”
“รักนะ”
“อืม… กูก็รักมึง”
แพ้แล้วจริงๆ
ผมซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเจน แน่นอนว่านี่เป็นประสบการณ์ที่เหี้ยพอตัว เจ็บจนจุก แต่พอได้อ้อมกอดอุ่นอันคุ้ยเคยกลับมา ได้ริมฝีปากที่พร่ำกล่าวคำขอโทษพร้อมพรมจูบซับน้ำตา แค่นี้ใจก็อ่อนจนโอนเอน
ผมรักของผมมานาน ตัดขาดไม่ไหวจริงๆ
การเดินทางครั้งนี้ยังไม่สิ้นสุด อาจจนกว่าจะสิ้นใจ อาจจนกว่ารักจะมอดดับลง ผมบอกแล้วว่ามันเจ็บเวลาสะดุดก้อนหินแล้วล้มลง แต่ไม่ใช่ว่าผมจะนั่งร้องไห้เพราะความเจ็บไปตลอดกาล
ในเมื่อมันยังไม่สิ้นสุด ก็อยากจะลองต่อไป
ผลัดกันออกกระดาษออกค้อนออกกรรไกร นานๆทีมันก็ต้องมีใครเจ็บและแพ้เป็นธรรมดา
“กูรักมึงนะสิท”
มันน่าจะฟังดูสิ้นคิดและโง่งมพอตัวถ้าผมบอกว่าการไม่ไปไหนของผมขึ้นอยู่กับคำว่ารักของเจน
มันอาจไม่ชัดเจนสำหรับใครบางคน แต่สำหรับผมรักของชัดเจนนั้นตรงไปตรงมา เพราะเป็นแบบนั้นผมจึงเชื่อเขาเสมอๆ
“รู้แล้ว”
“ไม่ไปไหนนะ”
“ผิดแล้วอ้อนใหญ่”
“ไม่ไปนะ”
“อืมมม”
“กูไม่อยากอยู่โดยไม่มีมึง”
จริงๆแล้ว แค่นี้ก็พอ…
“ขอบใจ”
ขอบใจที่ทิ้งไปแค่ขอบใจของมึง
แต่ส่วนที่เหลือยังอยู่กับกู
Every sha-la-la-la
Every wo-wo-wo
Still shines
Every shing-a-ling-a-ling
That they're starting to sing's
So fine
When they get to the part
Where he's breaking her heart
It can really make me cry
Just like before
It's yesterday once more
[Yesterday Once More - The Carpenters]