Saturday, 21 March 2020

How I died.


How I died. 




ยามเย็นเป็นเวลาที่เราคุ้นเคย

เขามาพร้อมท้องฟ้าหลากสียามดวงอาทิตย์อัสดง

ยืนหยัดอย่างสง่างามในชุดแห่งรัตติกาล เงามืดทาบทับกว่าครึ่งดวงหน้ามน



“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ”



ผมยิ้มให้เขาเช่นทุกวัน ณ เวลาเดิม และเช่นเคย คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันทันที ปากเล็กขมุบขมิบจับใจความไม่ได้



“มันน่ายิ้มตรงไหนเนี่ยที่ต้องเจอยมทูตทุกวัน”



ผมหัวเราะให้กับประโยคข้างต้น นัยน์ตาสีดำขลับฉายแววไม่เข้าใจพร้อมร่างที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้น



“ผมดีใจที่ได้เจอคุณ”


“เราล่ะไม่เข้าใจคุณเลยจริง ๆนะ”


“เข้าใจยากตรงไหนครับ เจอคนที่ชอบก็ดีใจไง”



ดวงตาเรียวสบกับผมแค่ชั่วครู่ก่อนจะหลุบลงต่ำ

เขาเขินอาย แต่ในคราเดียวกัน มันเศร้าสร้อย



“คุณกำลังทำให้เราอยากทำผิดกฎ”


“ไม่เอาหน่าคุณยมทูต มันถึงเวลาของมันแล้ว”



ผมเริ่มเห็นเขาเมื่อสองเดือนก่อน เขาเองบอกว่าเป็นเรื่องแปลกมากเพราะปกติมนุษย์จะไม่สามารถมองเห็นยมทูตได้นานขนาดนี้ก่อนจะตาย 


มันเป็นเรื่องปกติที่เขามาสอดส่องผมก่อนจะนำดวงวิญญาณของผมไปเมื่อครบกำหนดสองเดือนซึ่งเทียนแห่งอายุขัยจะดับลง แต่โดยธรรมดาแล้วมนุษย์จะมองเห็นยมทูตเพียงเสี้ยวนาทีก่อนสิ้นใจเท่านั้น


ไม่รู้ว่านี่มันคือโชคร้ายหรือโชคดีของผมกันแน่

แต่ผมคิดว่าการพบกันของเราคือเรื่องดี



“อย่าเศร้าสิครับ”


“ใครบอกว่าเราเศร้า”


“สีหน้าคุณ”


“เรา...”



ผมคว้ามือของเขามากุมไว้ นั่นทำให้ใบหน้าหวานพลันเงยขึ้นอย่างตระหนก 


มนุษย์จะสามารถจับต้องยมทูตได้แค่ในชั่วโมงสุดท้ายของลมหายใจเท่านั้น นั่นคือกฎ



“คุณ ฟังผมนะ”


“อือ เราฟัง”



ผมอิงมือเข้ากับแก้มขาว อุณหภูมิของร่างกายเขาเย็นยะเยือก ริมฝีปากขบเข้าหากันอย่างปิดความกังวลไม่มิดจนผมระบายยิ้มอย่างเอ็นดู



“ถ้าการเจอกันสองเดือนนี้เรียกว่ารัก ผมก็รักคุณ”



เขาหลับตาและเงียบไปสักพักก่อนจะถอนหายใจ ดวงตาหม่นที่ผมชอบนักหนามองตรงเข้ามาในตาของผมอีกครั้ง


เขาคลี่ยิ้ม


ยิ้มในแบบที่ผมไม่เคยเห็นและไม่คิดว่าจะเห็น

รอยยิ้มนั้นสวยงาม ไม่สว่างไสวดั่งดวงอาทิตย์หรือสุกสกาวดั่งดวงดาว แต่สวยงามดั่งแสงเทียนในความมืดมิดและความเงียบงัน



“เราพูดว่ารักคุณไม่ได้หรอกนะ”


“...”


“แต่เรารู้ว่าคุณเข้าใจ”


“ผมรู้ และผมเข้าใจดี”



เรายิ้มให้กันอีกครั้งก่อนที่ผมจะดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด ท่ามกลางอากาศที่เย็นและอุณหภูมิร่างกายที่ต่ำ เรากอดกันอย่างอบอุ่นในภาวะไร้เสียง


ผมกับเขา เรานั่งอยู่อย่างนั้นเกือบหนึ่งชั่วโมง

และแล้วก็ถึงเวลาต้องไป


เขาหยิบสมุดจดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ลายมือหวัดในภาษาที่ผมไม่เข้าใจ ปากกาลวดลายสวยงามที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน


ลายเส้นที่เขาขีดเขียนสว่างวาบขึ้นมาทันใด



“ถึงเวลาแล้ว คุณพร้อมไหม”


“ผมพร้อมเสมอ”


“คุณอยากให้เราทำอะไรไหม”



เป็นคำถามที่ผมแทบไม่ต้องคิดคำตอบ



“จูบลากันสักครั้งก็พอ”



เขาระบายยิ้มละมุนก่อนที่ใบหน้าของเราจะเคลื่อนเข้าหากันทีละน้อยจนไร้ช่องว่าง



“คุณรู้ไหม เราเชื่อว่านี่ไม่ใช่จูบลาหรอกนะ”


“แล้วคืออะไร”


“อาจเป็นสัญญาว่าจะได้พบกันอีก ในภพของเรา”



ใช้ชีวิตเป็นยมทูตหรือ ก็ไม่เลวนี่



“ผมเองก็หวังว่าอย่างนั้น แต่อย่าให้ความหวังกันจนเกินไปเลย เราควรหยุดไว้ที่คำว่าลาก่อน”



ร่างกายเหมือนเริ่มจะอ่อนแรงลง ผมนอนลงบนตักของอีกฝ่ายช้า ๆพร้อมคว้าเอามือของเจ้าตัวมาแนบอก


ไม่มีเงาของเขาทาบทับบนตัวผม แต่ร่างของอีกคนโน้มลงมาใกล้ก่อนจรดริมฝีปาก สัมผัสละมุนละไมหยอกล้อไปกับความเบาบางและเย็นเยียบ



“เราไม่สามารถรักกันได้”



“...”


“แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเราไม่รักคุณ

โปรดจงจำไว้”



มือเรียวซีดเซียวกุมใบหน้าของผมไว้อย่างอ่อนโยน หน้าผากของเราแนบชิดอิงแอบ น้ำตาของเขาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายทำให้ผมไม่สามารถอดใจเอื้อมมือไปเช็ดได้



“แน่นอนว่าผมจะไม่ลืม”


“ขอโทษ ขอโทษจริงๆ”



ไม่เป็นไรเลย สำหรับผมน่ะนะ

มันไม่เป็นอะไรเลย





“ผมจะเอาที่ไหนไปโกรธคุณ”






——

.

Monday, 21 May 2018

Let's take a walk | #สิทธิ์ที่จะชัดเจน


นี่เป็นเรื่องเล่าถึงการเดินซึ่งไม่ให้ความสำคัญกับระยะทางและเวลาที่ใช้เท่าดอกหญ้าริมทางที่ดูน่ารักดี
นี่เป็นเรื่องเล่าถึงการก้าวขาโดยไม่คำนึงถึงความเร็วและค่าเสียหายมากไปกว่าลมเอื่อยๆที่พัดกระทบใบไม้และก้อนเมฆซึ่งเคลื่อนตัวช้าๆมาบังแดด

บางครั้งเราอาจจะสะดุดเพราะมัวแต่มองสิ่งรอบตัว
บางทีผมอาจจะก้าวพลาดเหยียบของสวยงาม
บางคราเขาอาจจะเดินช้าลงและถอยห่าง

แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าไม่เป็นไร
มันอาจจะเจ็บ อาจจะปวด แล้วแต่อาการ ณ ตอนนั้น
แต่ผมว่ามันจะหาย
ก็เชื่ออย่างนั้น ฟังดูดันทุรัง แต่เป็นแบบนั้นจริงๆ

“จะนอนให้ไส้เดือนไชหลังเล่นอีกนานมั้ย”

เสียงคุ้นเคยดังมาจางด้านบนของตัวผมซึ่งตอนนี้นอนหงายอ่านหนังสืออ่านเล่นอยู่บนสนามของสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง 

“ก็วันนี้อากาศดี”

“เลยออกมานอนเป็นเพื่อนไส้เดือน”

“ไม่มีซะหน่อย”

“จริงของมึง ถ้ามีคงตายไปหมดละ นอนทับมันนานขนาดนี้”

คือมึงเป็นอะไรกับไส้เดือน...

“เงียบหน่า”

“จะไม่ลุกใช่มั้ย”

“ชู่ว”

วางหนังสือลงบนอกพร้อมเอานิ้วชี้จรดที่กลางริมฝีปากสีระเรื่อ อีกฝ่ายนิ่งไปนิดก่อนจะเอามือถือขึ้นมากดยิกๆและทำท่าเหมือนถ่ายภาพ

“ถ่ายไรวะ”

“แล้วมึงอะอ่านไร”

“อาหารใจ”

“เหมือนกัน”

“โอย ไปเล่นตรงนู้น”

“จ้า”

ไม่ใช่ว่าไม่มีอาการเขินอาย แต่ติดตรงที่บุคลิกของอีกฝ่ายครั้นจะให้เขินอายก็ไม่ใช่เรื่อง
เจนเป็นคนขี้เล่นไปถึงขั้นกวนตีน มันไม่ได้โรแมนติกแต่อย่างใด แต่ที่พูดออกมาก็ไม่เคยโกหก
อ้อ เจนที่ว่าไม่ใช่ผู้หญิง ชื่อของมันไม่ได้มาจากเจนนี่ เจนสุดา หรือเจนจิรา ไอ้ผู้ชายสูงโย่งร่างไม่หนาไม่บางในชุดลำลองที่คิดว่าเท่ที่สุดแต่สำหรับคนอื่นก็แค่ชุดเดินเล่นตามริมคลองประปานั้นชื่อชัดเจน
ชัดเจนที่แปลว่าชัดเจน ชัดเจนที่โคตรจะชัดเจนสมชื่อ

“เฮ้ยสิท มีหูฟังปะ”

“มีๆ”

“โยนมาดิ๊”

“รับ”

ผมชื่อสิท สิทที่ย่อมาจากสิทธิ ที่แม่งก็ไม่ได้ยาวเลย 
เจนชอบบอกว่าผมชื่อนี้ก็ถูกแล้วเพราะมักจะได้สิทธิพิเศษเสมอ จริงๆผมว่ามันก็ไม่ขนาดนั้น

“ฟังไรวะ”

คำถามของผมเป็นหมัน เมื่อเจนเปิดเพลงดังจนแก้วหูมันน่าจะเต้นระบำได้แล้ว
และแน่นอน มันไม่ได้ยินเสียงผม นั่นทำให้ผมต้องยอมเกร็งหน้าท้องลุกตัวขึ้นมาจากหญ้าคันๆแล้วเดินไปหาคนที่อยู่ตรงม้านั่ง ไม่ต้องถามอีกรอบผมก็ได้ยินเพลงที่มันฟังเพราะดันเปิดดังจนลอดออกมา

เวร ลำโพงหูฟังกูแตกแน่นอน

เจนเลิกคิ้วเป็นคำถามเชิงว่า มึงลุกมาทำไม ผมไม่ตอบก่อนจะพยายามหาท่านั่งที่คิดว่าสบายที่สุด ซึ่งยากมากเพราะจะขยับอย่างไรก็ไม่สบายเสียที ในขณะที่เหลือบตามองคนข้างๆสมองก็ปิ๊งไอเดีย

นอนตักแม่งน่าจะสบายสุด

“เห้ย”

แน่นอนว่ามันคงงงๆหน่อยเมื่อผมเอนตัวลงพร้อมเอาหัวหนักๆของตัวเองไปก่ายบนขาแข็งๆของเจ้าตัว
โอเค หัวหนักเพราะสมองเยอะแน่เลย ไม่น่าใช่ขี้เลื่อยหรอกเนอะหนักเบอร์นี้

“ขอแป๊บ”

ผมพูดเบาๆเพราะพูดไปเจนก็ไม่ได้ยินอยู่ดี เปิดเพลงดังเบอร์นั้น อีกฝ่ายหัวเราะหึพร้อมยิ้มมุมปากแบบที่ผมก็ต้องยอมรับว่ามันดูดีเวลาทำ เจนไม่ว่าอะไรต่อแต่ถอดเอาหูฟังหนึ่งข้างมายัดใส่หูผม 

เท่านี้ก็ไม่ต้องถามอีกแล้วว่ามันฟังอะไรอยู่

ไม่มีการสนทนาอะไรต่อ ผมหลับตาลงเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ การงีบหลับยามบ่ายแก่เริ่มขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลมอุ่นๆ และเพลงของ The Carpenters

ชัดเจนในความรู้สึก หยั่งลึกจนเข้าใจ


I'm on the top of the world looking down on creation
And the only explanation I can find
Is the love that I've found ever since you've been around
Your love's put me at the top of the world

[Top of the World - The Carpenters]








Every sha-la-la-la
Every wo-wo-wo
Still shines
Every shing-a-ling-a-ling
That they're starting to sing's
So fine

When they get to the part
Where he's breaking her heart
It can really make me cry
Just like before
It's yesterday once more

[Yesterday Once More - The Carpenters]


ความสุขความสบายใจนั้นชัดเจน
แต่ความเคลือบแคลงใจก็ชัดเจนไม่แพ้กัน

ในวันที่ชัดเจนไม่ค่อยจะชัดเจนอีกต่อไป

“ไปไหนมาวะ”

ผมถามขึ้น ณ เวลาเกือบจะตีสาม เป็นเวลาที่ควรเข้านอนกันแต่ผมดันตื่นเพราะเจนเพิ่งจะกลับห้อง

“ปกติไม่เห็นถาม”

ก็จริงของมัน

“ปกติมึงไม่เคยกลับดึกขนาดนี้นี่”

“วันนี้อยากเที่ยว เบื่อๆ”

“อ่อ”

บทสนทนาจบลงเท่านั้น ผมไม่รู้หรอกว่าวันเวลามันทำให้คนเปลี่ยนไปได้มากแค่ไหน รู้แต่ว่ามันคงทำให้คนเปลี่ยนได้ มันไม่ใช่เรื่องไม่ดีเสมอไปหรอกนะ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องสุนทรีย์ตลอดเช่นกัน

ตั้งแต่คืนนั้นเจนก็กลับห้องดึกบ่อยขึ้น บ่อยจนผิดสังเกตุ เช่นวันนี้เป็นต้น

“เจน โอเคมั้ยวะเนี่ย”

ผมมองสภาพอีกฝ่ายซึ่งเดินเหมือนคนพยายามทรงตัวเข้ามาในห้อง ร่างสูงถอดรองเท้าผ้าใบด้วยท่าทีทุกลักทุเลนิดหน่อย ทันใดนั้นเจนก็เอามือขึ้นมาปิดปากและวิ่งหาห้องน้ำด้วยความเร็วสูง

แน่นอนมันอ้วกแตก
เซ็ทใหญ่เลยด้วย

ผมเข้าไปลูบหลังให้เจนก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆยื่นให้มันเช็ดปากเช็ดหน้าพร้อมส่งขวดน้ำเปล่าให้มันบ้วนปากและดับกระหาย ผมยืนกอดอกพิงประตูนิ่งๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่สิ ไม่รู้จะพูดอะไรเลยต่างหาก

“ขอบใจ”

มันว่าด้วยเสียงเบาและแหบ เจนเดินผ่านผมไปเล็กน้อยก่อนจะหยุดที่พิงผนังหน้าห้องน้ำ คนเมาหย่อนตัวลงนั่งพร้อมเอามือปิดตาและเงยหน้าขึ้นเหมือนหนักใจอะไรสักอย่าง

“มีอะไรก็คุยกันได้”

ผมบอกเท่านั้นและเดินผ่านอีกฝ่ายไป ขาก้าวช้าๆมุ่งสู่ห้องนอนอย่างเคย

“ขอบใจ”

อืม...
ยังดีที่เหลือขอบใจของมึงให้กู


Looking back on how it was
In years gone by
And the good times that I had
Makes today seem rather sad
So much has changed

[Yesterday Once More - The Carpenters]


ครืด ครืด ครืด

ผมตื่นขึ้นอย่างง่ายดายเพราะมือถือที่สั่นบนโต๊ะข้างเตียง ด้วยความสะลืมสะลือจึงหยิบขึ้นมาดูโดยไม่ได้สนใจว่าเป็นของผมหรือของเจนผู้ยังอยู่ในห้วงนิทรา แล้วดันใส่เคสเหมือนกันอีก

อ่า…

ขอความที่โชว์บนล็อคสกรีนทำให้ไปไม่เป็นอยู่หลายนาที
ผมไม่ใช่คนตื่นตูม ไม่ใช่คนขี้ตกใจ ไม่ใช่คนกระวนกระวายหรือคิดมากตีโพยตีพาย หากแต่สิ่งที่เห็นนั้นเหมือนจะไปทางเดียวกับสิ่งที่รู้สึกมาสักพัก หรือจะเรียกว่าการคอนเฟิร์มก็ได้

tonn.k: เมื่อคืนเรื้อนเลยนะมึงอะ 
tonn.k: เห็นบ่นว่าความรักจืดชืดกูก็ไม่คิดว่ามึงจะเก็บกดเบอร์นี้
tonn.k: อย่าลืมคืนค่าเหล้านะเว่ย แดกอย่างกับเอามาราดตัวเล่น

ต้นเป็นเพื่อนสนิทของเจนมาตั้งแต่มหาลัย มันตัวติดกันพอสมควร ก่อนที่เจนจะมาตัวติดกับผมเสียอีก ถ้าจำไม่ผิดตอนนี้ต้นไปเป็นสถาปนิกตามความฝันในวัยเด็กที่จะได้สร้างบ้าน เห็นว่ามันมาบ่นบ่อยๆว่าความฝันกับความจริงมันต่างกันเพราะที่ทำอยู่ทุกวันคืองานเบ๊ แต่มันก็ปล่อยความฝันนี้ไปไม่ได้จริงๆ

แล้วผมจะมานั่งพล่ามเรื่องของต้นทำไมเนี่ย

โทรศัพท์พกพาในมือสั่นอีกสองสามครั้ง หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาเหมือนทุกทีที่ข้อความเข้า
เป็นต้นเช่นเคย แต่ไม่ได้มีแค่ต้น

tonn.k: เออเมื่อคืนมึงไปส่งมีนเรียบร้อยใช่ไหมวะ
tonn.k: อัพเดทยังไงบอกกูด้วยนะ หึๆ
meenameen: ขอบใจที่มาส่งนะ อย่าลืมหาอะไรกินแก้แฮงค์ละ เมาทุกทีเห็นปวดหัวตลอด

อ้อ…
เจอแบบนี้ผมก็ไปไม่เป็นจริงๆละ...

นั่งเอ๋อมองหน้าจอที่ดับไปอยู่สักพักคนข้างตัวก็ขยับและตื่นขึ้นมา เจนต่างจากผมที่ตื่นง่าย มันเป็นคนตื่นยาก แต่จะตื่นเมื่อรู้สึกว่าคนข้างๆตื่นขึ้นมานาน ผมไม่เคยเข้าใจสัญชาตญาณนี้ของมันเท่าไหร่ ฟังดูชอบกล
มือใหญ่กุมหน้าผากตัวเองราวกับไข้ขึ้น ซึ่งผมรู้ดีว่ามันคืออาการปวดหัวหลังกินเหล้าทุกครั้งของเจน ผมยื่นยาแก้แฮงค์พร้อมน้ำเปล่าให้เจนอย่างอัตโนมัติ ตามด้วยมือถือของมัน

“มันสั่นอยู่หลายรอบ น่าจะไลน์เข้ามั้ง”

“อ่อ”

“เดี๋ยวไปทำข้าวต้มให้”

“ขอบใจ”

ผมรับฟังคำขอบคุณของมันด้วยความรู้สึกผสมปนเปเหมือนเวลาดื่มเหล้าทุกขนานในคืนเดียว
แน่นอนว่าถ้าดื่มผสมกันมั่วจนเกินไปก็จะปวดหัวและอ้วกในที่สุดเพราะร่างกายคนเรามีขีดจำกัด

หรือเป็นผมที่กำลังจะอาเจียนกันนะ

ผมทำข้าวต้มรอเจนที่ไปบอกว่าจะไปอาบน้ำก่อน เมื่อคืนมันนอนทั้งๆที่ไม่ได้อาบนั่นแหละ เอาจริงแค่มันเปลี่ยนชุดเองได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว
เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกทำให้ผมหันไปมองในขณะที่หั่นกุนเชียงอยู่ทำให้เผลอทำมีดบาดนิ้วตัวเองซะงั้น

“สัสเอ๊ย”

พึมพำเบาๆให้กับความซุ่มซ่ามของตนเอง เจนที่เช็ดผมอยู่หันมามองด้วยหน้าตางงงวยว่าผมเป็นอะไร เครื่องหมายคำถามบนใบหน้าของมันหายไปหลังจากผมคว้าพลาสเตอร์ยามาแปะบนนิ้วชี้ข้างขวา

“เจ็บมั้ย”

คนบนเตียงถามโดยที่ใบหน้าอยู่ระหว่างเส้นผมเปียกชุ่มและผ้าขนหนู ผมยิ้มให้กับคำถามนั้นหน่อยๆแล้วเอ่ยตอบ

“ไม่อะ”

ต่อในใจเอาเองว่า ‘มากกว่านี้ก็ไหว ใจแม่งเจ็บสุดแล้ว’

ยิ้มอ่อนให้กับตัวเองอีกรอบแล้วเตรียมอาหารจนเสร็จ พอหันไปมองคนที่เช็ดผมมาสักพักก็พบว่าเจนเหมือนจะไม่ประสบความสำเร็จเสียทีเลยต้องยื่นมือเข้าช่วยเพราะกลัวข้ามต้มจะเย็นเสียก่อนได้กิน

สงสัยมันจะปวดหัวมาก ช้าเชียว

“กูเช็ดให้”

มือจับผ้าขนหนูสีเทาแล้วขยับในท่วงท่าที่คิดว่าจะซับน้ำออกจากผมของอีกฝ่ายได้มากที่สุด เจนที่หันหน้าเข้าหากันปิดตาลงเหมือนคนนั่งหลับ ผมมองใบหน้าของอีกฝ่ายพลางขยับแขนต่อไปจนการเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อยๆ

คนด้านหน้ายังหลับตาอยู่ แต่มือยกขึ้นมาจบแขนข้างขวาของผม เพิ่งจะรู้ตัวว่าสั่นก็ตอนที่เจนมันพูดขึ้น

“ทำไมมือสั่น”

“แขนล้ามั้ง”

“เจ็บนิ้วมากมั้ย”

“ไม่ มดกัด”

ผมว่ามันดีแล้วที่เจนไม่ลืมตาขึ้นมา บทสนทนาไม่ได้แปลกไปจากเดิมหรืออย่างไร เสียงนิ่งๆของเจนส่งมาแล้วหยุดไป เช่นเดียวกับคำตอบนิ่งและสั้นของผม ความแตกต่างคงอยู่ที่ความพยายาม

มันคงไม่รู้ว่าการที่ต้องรักษาเสียงให้นิ่งในขณะที่น้ำตาไหลนั้นมันยากอยู่เหมือนกัน

“เสร็จละ”

ละมือออกก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้อีกฝ่ายและเดินไปตากผ้าขนหนูที่ระเบียงห้อง ผมหยุดอยู่ตรงนั้นสักพัก ผ้าในมือยังไม่ขึ้นไปอยู่บนราว เป็นใบหน้าของผมเองที่เงยหน้าขึ้นฟ้า

“สิท…”

ขอเดาว่าเจนมันเอามือถือขึ้นมาดูแล้ว
ไม่ยากเลยกับการเดาน้ำเสียงของอีกฝ่าย อย่างที่บอกไปว่าชัดเจนก็คือชัดเจน น้ำเสียงของมันนั้นชัดเจนมากจริงๆ
เจนคงกะแล้วว่าผมน่าจะเห็นข้อความของทั้งเพื่อนและเพื่อนร่วมงานของมันที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอ

“หืม?”

“...”

“มีไร”

“ทำอะไรอยู่ตรงนั้น”

“ฟ้าสวยดี”

“เห็นชัดมั้ย”

“...”

“มึงจะเงยหน้ามองฟ้าแบบนั้นแค่เวลาที่มึงร้องไห้เท่านั้นแหละ”

“ทำมารู้ดี คราวนี้มึงมั่วนะ”

เห็นมั้ย ชัดเจนก็ยังเป็นชัดเจน 
ชัดเจนและตรงไปตรงมา
แต่สิทธิอย่างผม เหมือนจะไม่ค่อยมีสิทธิ์เสียแล้วสิ

“สิท…”

“หืม?”

“...”

“กินข้าวได้แล้วเดี๋ยวเย็นหมด”

“...”

“กูยืนรับลมอีกแป๊บ มึงกินไปเลย”

ผมไม่ได้ยินเสียงช้อนส้อมหรือเสียงเปิดลิ้นชัก ไอ้เจนไม่รู้ทำไมไม่ยอมกินสักที ข้าวต้มที่อมน้ำเกินไปมันไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่หรอกนะ

สักพักก็มีสัมผัสคุ้นเคยมาโอบรอบเอว
ใบหน้าของคนตัวสูงกว่าซบลงตรงท้ายทอยฝั่งซ้าย
น้ำตาที่เอ่อเต็มขอบสุดท้ายก็ทะลักเขื่อนลงมาจนได้

“ขอโทษ”

ให้มันได้อย่างนี้สิ

“อะไรของมึง ไปกินข้าว กูอุตส่าห์ทำให้”

“...”

“ข้าวน่ะ ไปกินข้าวไป”

ผมตีมือของอีกฝ่ายเบาๆ
ไม่คิดอะไรแม่งไม่ง่ายเลยนะเว่ยเอาจริง

“ขอบใจ… สำหรับข้าว”

“อืม”

ขอบใจ… คำที่เจนพูดบ่อย
ขอบใจ… ขอบใจของมึงที่สุดท้ายก็ไปจากกู… 


Where do I go from here?
Tell me where do I go from here?
You said you'd take me through the years
So where do I go from here?

[Where do I go from here - The Carpenters]



ครืด ครืด

meenameen: สวัสดีตอนเช้าขี้เซา เอาลาเต้เย็นเหมือนเดิมใช่ไหม


ตายห่า…
นี่กูต้องตื่นมาเจออะไรแบบนี้อีกกี่ครั้ง…

ดูเหมือนความรักจืดชืดของพวกผมที่ต้นมันกล่าวเอาไว้จะอาการหนักหนากว่าที่เห็น

meenameen: ยังไม่ตื่นอีกหรอ
meenameen: ต้องให้เราไปปลุกใช่ไหมถึงจะตื่น
meenameen: อยู่คนเดียวจะขี้เซาไม่ได้นะ

ข้อความอื่นๆกระทบผมน้อยมากจนกระทั่งข้อความล่าสุด
เจนมันอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมอยู่กับมันตั้งแต่ปีสามจนถึงตอนนี้ทำงานมาสองปีก็ยังไม่ไปไหน

ไอ้น้ำตานี่ก็ไหลจัง รำคาญ

“สิท ไปนั่งไรบนพื้น”

อ้าว ไม่รู้ตัวเลย รู้อีกทีมานั่งชันเข่าหลังพิงเตียงเงยหน้ามองเพดานเสียแล้ว

“ไลน์มึงเด้งกูเลยตื่น”

“แล้วไปนั่งอะไรแบบนั้น”

“ไม่รู้ว่ะ”

เจนรับเอามือถือที่ผมยื่นให้กลับไป พอกดปุ่มจะปลดล็อคมันก็เงียบไปสักพัก เดาว่าคงเข้าอีหรอบเดิม

“เงยหน้ามองอะไร”

อีกคนถามขึ้นมา เสียงของชัดเจนมีความรู้สึกผิดท่วมท้น
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

“เพดานมันว่างเปล่าดีเนอะเจน”

“...”

“มึงว่าห้องเราควรจะโล่งกว่านี้ปะวะ”

ไม่ดิ ไม่น่าใช้คำว่าห้อง’เรา’

“สิท…”

“หืม?”

“กู…”

“...”

“ขอโทษ”

ผมระบายยิ้มบางเบาอีกครั้ง คราวนี้มันคงเต็มไปด้วยความอ่อนล้า น้ำตาไหลลงข้างขมับและน่าจะหยดลงบนผ้าปูเตียงเรียบร้อยเพราะผมห้ามมันไม่ไหว

“กูเพิ่งรู้”

“...”

“ว่ามึงอยู่คนเดียวมาตลอด”

“สิท…”

ผมดึงศีรษะตัวเองขึ้นมาจากเตียงนอนก่อนจะฝังใบหน้าลงบนเข่าสองข้าง ไอ้น้ำตาเวรนี่ควรจะได้ไหลสมใจอยาก

“มึงว่า”

“ขอโทษ…”

“มึงอยากอยู่คนเดียวยังวะ”

“...”

“ไม่สิ”

“สิท…”

“มึงอยากอยู่โดยไม่มีกูยังวะ…”

แล้วผมก็ได้ยินเสียงเดินของเจน มันฟังดูเร็วและร้อนรน
ผ่านไปไม่กี่วินาทีมือใหญ่ของเจนก็ทาบเข้าที่สองแก้มของผมพร้อมบังคับให้เงยหน้าจากเข่า

หน้าผากของอีกฝ่ายแนบสนิทกับส่วนเดียวกัน

“ขอโทษ กูขอโทษ กูผิดเอง”

“...”

“ขอโทษจริงๆ”

“เจน…”

“ขอโทษ”

“มึง… ยังรักกูอยู่ไหม”

“...”

นิ้วโป้งของเจนไล่หยาดน้ำตาให้แห้งเหือดไป แต่สายธารระลอกใหม่ก็กลับมาเช่นเคย

“มึงยัง… ยังอยากอยู่กับกูไหม”

“ถามอะไรแบบนั้น”

“ไม่รู้สิ บางที… คนที่ใช่อาจไม่ใช่กูแล้ว”

“สิท…”

“ฮะๆ แต่กูรักมึงนะ”

ผมยิ้มให้กับเจน ชัดเจนที่ผมรัก ความรักของผมที่ชัดเจน

“...”

“ร้องไห้ทำไมเนี่ย”

สรุปก็ร้องกันทั้งคู่

“กูรักมึงนะสิท”

“...”

“ขอโทษ ขอโทษนะ อยู่กับกูต่อไปนะ”

“...”

“ไม่ทำแล้วจริงๆ ขอโทษนะ”

“เจน…”

“นะ”

“...”

ยอมรับว่าผมลังเล

การที่เห็นกับตาและรู้สึกเจ็บเหมือนใจจะแหลกไม่ใช่เรื่องที่รับมือง่าย ไม่ใช่อะไรที่ขอโทษแล้วจะหายเป็นปลิดทิ้ง

“กูยังรักมึงเสมอนะสิท”

อ่า…
มันก็จะมีบางครั้งที่คนเราพ่ายแพ้ราบคาบ
และสำหรับผมมันคือครั้งนี้

“...กูจะไปไหนได้”

“รักนะ”

“อืม… กูก็รักมึง”

แพ้แล้วจริงๆ

ผมซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเจน แน่นอนว่านี่เป็นประสบการณ์ที่เหี้ยพอตัว เจ็บจนจุก แต่พอได้อ้อมกอดอุ่นอันคุ้ยเคยกลับมา ได้ริมฝีปากที่พร่ำกล่าวคำขอโทษพร้อมพรมจูบซับน้ำตา แค่นี้ใจก็อ่อนจนโอนเอน

ผมรักของผมมานาน ตัดขาดไม่ไหวจริงๆ

การเดินทางครั้งนี้ยังไม่สิ้นสุด อาจจนกว่าจะสิ้นใจ อาจจนกว่ารักจะมอดดับลง ผมบอกแล้วว่ามันเจ็บเวลาสะดุดก้อนหินแล้วล้มลง แต่ไม่ใช่ว่าผมจะนั่งร้องไห้เพราะความเจ็บไปตลอดกาล

ในเมื่อมันยังไม่สิ้นสุด ก็อยากจะลองต่อไป
ผลัดกันออกกระดาษออกค้อนออกกรรไกร นานๆทีมันก็ต้องมีใครเจ็บและแพ้เป็นธรรมดา

“กูรักมึงนะสิท”

มันน่าจะฟังดูสิ้นคิดและโง่งมพอตัวถ้าผมบอกว่าการไม่ไปไหนของผมขึ้นอยู่กับคำว่ารักของเจน

มันอาจไม่ชัดเจนสำหรับใครบางคน แต่สำหรับผมรักของชัดเจนนั้นตรงไปตรงมา เพราะเป็นแบบนั้นผมจึงเชื่อเขาเสมอๆ

“รู้แล้ว”

“ไม่ไปไหนนะ”

“ผิดแล้วอ้อนใหญ่”

“ไม่ไปนะ”

“อืมมม”

“กูไม่อยากอยู่โดยไม่มีมึง”

จริงๆแล้ว แค่นี้ก็พอ…

“ขอบใจ”

ขอบใจที่ทิ้งไปแค่ขอบใจของมึง
แต่ส่วนที่เหลือยังอยู่กับกู


Every sha-la-la-la
Every wo-wo-wo
Still shines
Every shing-a-ling-a-ling
That they're starting to sing's
So fine

When they get to the part
Where he's breaking her heart
It can really make me cry
Just like before
It's yesterday once more

[Yesterday Once More - The Carpenters]

Thursday, 19 April 2018

[OS] If you were here | ThorKi

OS / If you were here [ThorKi]

“It suits you”

I saw his reflection in the mirror and I thought: 
‘Oh, Heavens. Thank you.’

“I guess you are not so bad after all. If you were really here I might even give you a hug.”

No, I wasn’t thanking the heavens for him being here. I was thanking them because he is still alive. That is all I need. 

I didn’t actually think he would come back. I sent him on quite a deadly mission after all. But out of all the people I had, he was the best and he was who I trusted most no matter how ‘mischevious’ of a God he could be. 

I figured he stopped lying to me a while ago. 
Oh. It’s nice to know the case about the spaceship wasn’t about tricking me and getting rewards. 
How? If Loki were to not be of help then he wouldn’t get caught in the first place. 

“I'm here.”

He always comes with surprises doesn't he?
To be honest I was pretty shook. 

“Why have you returned to us? I thought you were going to escape after waking that monster up.”

“Well I didn’t return for them”

“So tell me the purpose of your return.”

Loki smirked as he usually does. Damn I always lose to this light smirk and playful eyes. He always plans something so evil and those plans become my problem to solve. 

Forget that he created problems, tried to kill me countless times, tried to destroy our home, and tried to kill Father. 

Even with all this madness..
I still love him. How can I not?

“Well, Brother. Do you want to guess?”

The thing with Loki is that he is always fully armed with plans - nice ones and devil-minded ones. 
This one looked like the latter. 

“What do I get out of guessing?”

“Hmmm. Let’s guess first.”

See? So cunning. 

“Do you want to be the King of Asgard?”

“I stopped having ambitions like this one long ago, Thor.”

“My bad.”

The brother from a different planet moved closer to me. His eyes are still focused on mine, not breaking contact. A smirk was still there as well. 

“Come on, Brother. Guess better.”

His hand travelled and rested on my cheek. Now, this is the Loki I know. Probably a little different from the one you know. 

“What is the punishment of not guessing it right?”

Loki leaned closer to me. We were a breath away. 
He tilted his head a little and whisper right onto the corner of my lips. So evil. 

“You are not going to get the prize.”

“Are you back because of me?”

I could feel him smiling wider since our lips were almost touching. His breath was turning from cold to warm. Then I smiled, too. 

“Wow. Well done.”

“So I got it right?”

“Yes, Brother.”

“What is my prize?”

I whispered into his ear. He took a step back while I got curious. Then he opened his arms wide and smiled as mischievously as he had always done. 

I couldn’t help but place my lips onto his after his next sentence. It was joyous, it was a relief, he was everything I needed. 


“Standing right in front of you.”


He was Loki. 

Friday, 29 December 2017

Reminiscent


เราอยู่ในห้วงสุดท้ายของปี 2017

ใช่สินะ… วันท้ายๆของปีที่แสนธรรมดา
ธรรมดาแต่พิเศษ ซึ่งมันเป็นแบบนี้ทุกปี


“เชี่ย เมื่อคืนเมาสัส”

เสียงเนือยของเพื่อนสาวเจ้าของห้องดังขึ้นพร้อมกับการบ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนเมาค้าง 

“แหม ก็เมื่อคืนจัดซะหนัก เป็นไงล่ะมึง เมาตั้งแต่ยังไม่สี่ทุ่ม”

ว่าแล้วก็พร้อมกันขำ ตลกจริงๆในจุดที่ไปผับแล้วเมาก่อนยี่สิบสองนาฬิกา ปกติเวลานั้นคนเขาเพิ่งจะเดินเข้ากัน

“โอยก็พวกมึงอะ you said lit so กูก็ lit ไง ละยังไง กูเมาอยู่คนเดียวจ้า”

“ดีออก กูไม่ได้เมาเพราะดูแลมึงนั่นแหละ”

“ละนี่ปวดหัวไหม”

เพื่อนอีกคนส่งเสียงทักทายแรกพร้อมความห่วงใย
ไม่มีไรมาก กลัวเพื่อนตายแล้วเบี้ยวนัด แค่นั้นจริงๆ

“ถ้าจะถามว่าคืนพรุ่งนี้จะไหวไหมบอกเลยว่าแค่นี้สบายมาก ไม่ต้องห่วง”

คนรู้งานพูดพลางขยิบตาให้เพื่อนทุกคน 
คึกคักเว่อร์

“เออแล้วคนอื่นตายยังวะ เห็นว่าไปต่อ”

“นี่ไง ว่าแล้วก็โทรมาพอดี ตายยาก”

“แดกเหล้าขนาดนี้รอดมาได้ก็นับว่าอมตะ”

“ฮัลโหล… เออเค… วันนี้อ่อ เดี๋ยวถามพวกมันก่อน.. พวกมึง ไมล์ถามว่าวันนี้ลานเบียร์ไหม”

“ถามมันซิว่ากลัวตับไม่แข็งหรอ”

สรผู้ยังเมาค้างอยู่เอ่ยขึ้นอย่างเพลียใจ แต่เชื่อเถอะว่ามันก็พูดไปงั้น เอาเข้าจริงคุณเธอก็พร้อมเสมอ

“ไมล์ อายถามว่ากลัวตับไม่แข็งหรอ โอ้โห… เอาที่มึงสบายใจอะ”

“คำตอบแม่งจัญไรแน่ๆ”

“เออๆเดี๋ยวกูบอกให้ เคๆ เดี๋ยวไลน์ไป”

“สรุปคือไง”

“ไมล์บอกอิเจย์มันอยากไปแอ๊วสาวแถวลานเบียร์ ไม่ก็บาร์นั่งชิวๆ พวกมึงว่าไง”

“กูต้องสรุปงบก่อน แต่เดี๋ยวตามไปได้”

“เออกูขอกลับบ้านไปเก็บของแต่งตัว”

“อะโอเค งั้นเจอกันสองทุ่ม?”

“Yessir”

“กูขอนอนโง่ๆอยู่นิ่งๆแป๊บพวกมึง เมื่อวานเหนื่อยชิบหาย”

“เออกูด้วย”

สุดท้ายพวกเราสี่คนก็ล้มตัวลงนอนบนจุดเดิมที่นอนเมื่อคืน สรนอนเตียงกับอาย ส่วนผมกับวันนอนพื้นที่ปูด้วยฟูก พวกเราไม่ถือเรื่องนอนห้องเดียวกับเพศตรงข้ามด้วยความคบกันมาตั้งแต่อนุบาล มองตาเห็นไส้ติ่งหมดแล้ว

พวกเรานอนค้างมองเพดานสักพักก่อนอายจะเปิดประเด็นขึ้นมา

“ชา กูถามไรหน่อยดิ”

ชาคือผมเองแหละ มาจากใบชา ที่เพื่อนขี้เกียจเรียกเต็มๆเลยย่อเหลือแค่นี้ พอดีบ้านทำธุรกิจไร่ชาน่ะ พ่อแม่คงขี้เกียจคิดอะไรให้มากเรื่อง

“อ่าฮะ”

“ตกลงมึงกับไอ้ไมล์นี่ยังไงวะ”

“ห้ะ”

“ไม่ต้องมาห้ะ กูรู้ว่ามึงรู้ว่ากูหมายถึงอะไร”

“อ่า… ก็แบบที่มึงเห็นอะ”

“ที่กูเห็นก่อนเหล้าเข้าปากหรือหลังเหล้าเข้าปาก”

“ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

“กูตอบให้นะ ง่ายๆคือมากกว่าเพื่อนแต่ก็ไม่เกินเพื่อน ไม่ชัดเจนและไม่อยากจะชัดเจน จบ”

“สรมึงรู้ดีกว่าตัวกูอีก”

“มันพูดถูกทุกอย่างอะสัสชา มึงกับเหี้ยไมล์แม่ง obvious เหี้ยๆแต่ก็มีกำแพงเหี้ยๆ ตัวนึงก็เสือกมีเมียแล้วแต่ก็ยังวนเวียน อีกตัวก็เสือกเหมือนจะเล่นแต่ก็เหมือนจะเพื่อน พวกตัวดี”

“วันมึงนี่ก็ขยี้จัง”

“ไม่ขยี้แล้วจะสนุกอะไร”

“กูก็นึกว่ามีแค่กูที่สังเกต กูแม่งไม่อยากจะจี้จุดมึงอะชา กูยังจำได้พวกมึงเคยกิ๊กัน”

“คุณอายครับ นั่นกี่ปีมาแล้วเห้ย”

“มึงไม่เคยได้ยินหรอชา some feelings just don't go away”

Some feelings just don't go away…
Perhaps they don't
Perhaps they never will.

“ได้ยินจนเบื่อละสัส”

“ละยังไงต่อ”

“ก็ไม่มียังไงต่อไงมึง”

“เอ้า”

“แต่กูเข้าใจมันนะพวกมึง กูก็มีคนที่แบบ forever crush อะเก็ทมะ หมายถึงยังไงก็มีวันที่กูจะตกหลุมรักเขาเบาๆ ไม่มากพอจะเรียกว่าชอบ แต่เป็น crush ไปเรื่อยๆ”

“โหอาย คนหรือมีด คมเชียววันนี้”

“First hand experience ก็งี้”

“เชี่ย ขยาย”

“ห่าวัน มึงนี่เสือกจริง”

อายเงียบไปสักพัก ตาเรียวยังคงจับจ้องเพดานสีขาวนิ่งๆ ไม่ได้หันไปมองไหน ไม่ได้สั่นไหวแต่อย่างใด
เธอเล่าเรื่องของเธอ(ที่พวกเราทุกคนยกเว้นไอ้วันรู้ดี)ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอเล่าว่าความสัมพันธ์บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบลงด้วยการคบกันเสมอไป

มันจะมีเส้นบางๆที่เราต้องเลือกว่าจะข้ามไปหรือไม่
และเช่นเดียวกับผม เธอไม่เลือกที่จะข้ามมัน





February 2007

“แดกปะ กูให้”

ไอ้ไมล์ยื่นช็อคโกแลตเฟอร์เรโร่รอชเชอร์ให้ผมอันนึงกลางสนามฟุตบอล ไม่มีใครสนใจอะไรเพราะมันไม่ได้มีห่อของขวัญหรือสิ่งใดที่แสดงให้เห็นว่าพิเศษกว่าขนมทั่วไป

ผมรับมาใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะวิ่งไปเตะบอลต่อ
รู้ตัวอีกทีไอ้ขนมนี่ก็ละลายติดกระเป๋ากางเกงไปเรียบร้อย 

“เฮ้ย สุขสันต์วันวาเลนไทน์เว่ยเพื่อนรัก”

พออายเดินมาบอกเช่นนี้ผมนี่รู้สึกผิดเลยทีเดียว
ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันให้ผมเนื่องในโอกาสนี้หรือแค่ของเหลือ แต่ตัวผมก็รู้สึกผิดจนต้องแงะลูกกลมๆห่อด่วยฟอยล์สีทองออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ถึงจะละลายไปบ้างแต่ก็รสชาติไม่แย่



February 2009

“มึงส่งให้กูด้วยดิชาาาา นะๆๆ กูอยากดูฮ็อตในหมู่สาวๆบ้างอะ แบบได้ดอกกุหลาบเยอะๆไรงี้”

“ไร้สาระจริงมึง”

“เนี่ยไอ้พวกสรมันก็ตกลงส่งให้กูแล้วนะเว่ย”

“เดี๋ยวเพื่อนก็หาแฟนไม่ได้เพราะมึงหรอก”

“มีแต่มึงเนี่ยที่หาไม่ได้ คนอื่นเขามีคนควงหมดแล้วเว่ย”

สุดท้ายผมก็สั่งดอกกุหลาบไปให้มัน 
สั่งแบบไม่ลงชื่อ



July 2010

“อีสรบิกีนี่มึงน่ารักสัสสสส”

“ใช่มั้ยมึง กูไปสอยมาเมื่อวาน อิอิ”

“เอองานดี”

เพื่อนผู้หญิงคุยกันเจี๊ยวจ๊าวระหว่างลอยคออยู่ริมสระว่ายน้ำหลังบ้านของกานต์ เพื่อนผู้ชายอีกคนในกลุ่ม 
ผมก็ไม่แน่ใจว่าเรามาทำอะไรกัน รู้แค่ว่าสอบเสร็จแล้ว ฟรีเว่อร์ วันอยากมีปาร์ตี้สระว่ายน้ำและบ้านกานต์ก็มีสระว่ายน้ำ เลยลงเอยอย่างที่เห็น

“เหี้ย!”

ในขณะที่กำลังยืนนิ่งๆอยู่บนสปริงบอร์ดผมก็ต้องอุทานคำหยาบออกมาเมื่อจู่ๆก็โดนรวบตัวลงไปในน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว 

เป็นใครไปไม่ได้

“สัสไมล์!”

“ฮ่าๆๆ”

ใบหน้าคมหัวเราะอย่างสดใสเมื่อศีรษะโผล่พ้นน้ำ ผมหันไปหามันแล้วก็อดจะหัวเราะร่วมไปด้วยทั้งที่ตอนแรกว่าจะโกรธเสียหน่อย เพื่อนทุกคนก็ร่วมหัวเราะไปด้วยซะงั้น

“ไอ้เหี้ยไมล์มึงนี่มัน”

“ด่ากูแต่ก็ยิ้มแก้มจะแตก ตอแหล!”

จำได้ว่าเพื่อนคนนี้แม่งทะเล้นชิบหาย วุ่นวายชิบหาย แต่ก็จำได้แม่นเช่นกันว่าไอ้ไมล์เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุกชิบหาย

มีความสุขชิบหายเช่นเดียวกัน



September 2012

“เฮ้ยวันนี้มาเร็วจังวะ”

“เออตื่นเช้า”

“เหมือนกันเลย”

ผมกับไมล์อยู่ห้องเดียวกันเป็นเวลาสี่ปีในชีวิตนักเรียนมัธยม และสี่ปีนั้นเราใช้ช่วงโฮมรูมตอนเช้าอยู่ในห้องดนตรี

ไมล์เล่นเปียโนเป็นพอๆกับที่ผมเล่นเปียโนเป็น
ไมล์ชวนผมเล่นเปียโนคู่กันพอๆกับที่ผมชวนมัน
ไมล์เล่นเปียโนกับผมพอๆ(หรือาจจะมากกว่า)ที่มันเล่นในที่สาธารณะเสียอีก

สี่ปีนั้นเล่นเพลงอะไรบ้างผมยังจำได้
ไม่ใช่เพราะผมความจำดี แต่เพราะเราเล่นกันอยู่ไม่กี่เพลง

Turkish March
Kiss the rain
Für Elise
Canon in D Major

เราเล่นกันอยู่แค่นั้นจริงๆ



June 2013

ปีสุดท้ายในรั้วโรงเรียน
มาถึงทางแยกแล้วสินะ

ผมเรียนที่ไทยในขณะที่ไมล์ไปเรียนต่อนอกเพราะที่บ้านมันต้องย้ายไปทำธุรกิจที่นั่น

ผมก็หวังว่าเราจะติดต่อกันอย่างเคย
หวังว่านะ



December 2015

‘ว่างไหม’

‘กูกลับมาไทย’

‘กินข้าวเย็นกัน’

โทรศัพท์มือถือปรากฎชื่อคุ้นเคยซึ่งส่งข้อความมาติดกันทีเดียวสามข้อความ ผมตอบตกลงและชวนเพื่อนอีกสองสามคนที่อยู่โฮมรูมเดียวกันไปด้วย 

“อาย มึงกลับมาแล้วใช่มั้ย”

อายเป็นอีกคนที่มีอนาคตไกล ได้ไปเรียนเมืองนอกเมืองนา แต่เศร้าตรงที่มันไปคนเดียวและเสือกเป็นคนขี้เหงา

[เยสเซอร์! นัดเจอกันเหอะกูมีเรื่องจะบ่นเยอะแยะ]

“กูว่ากูคุยกับมึงบ่อยกว่าไอ้วันอีก ยังมีอะไรเหลือให้บ่นอีกหรอถามจริง”

[มึงเว่อร์ ละจะนัดไปไหนบอกมาซิ]

“ข้าวเย็นพรุ่งนี้ groove เซ็นทรัลเวิล์ด”

[เออได้ มึงกลับกับกูมั้ยเผื่อดื่ม ไหนๆกูก็มีคนขับรถ]

“ดีล”

[ซียูเบเบ้]

“เออๆ”


พอทุกคนมาครบเราก็เริ่มสั่งอาหารและเครื่องดื่ม มีจิบแชมเปญพอหอมปากหอมคอ และที่เหลือก็เป็นเบียร์เพราะงบหมด
ระหว่างที่กำลังเริ่มกรึ่มๆไอ้นาวเพื่อนในโฮมรูมอีกคนก็เปิดบทสนทนาใหม่

“นี่พวกมึงมีแฟนกันบ้างยังเนี่ย”

“ยังว่ะ”

อายตอบก่อนคนแรกพร้อมส่ายหน้าเซ็งๆ

“ใช่อ่อ ปกติคนเข้ามาจีบมึงเยอะหนิ เขาไม่เอามึงหรือมึงไม่เลือกใครเสียทีหืม”

“อย่างหลังว่ะ แหะๆ”

“อะงั้นเชิญโสดไปจนตายจ้าเพื่อน”

“เออน่าๆ แล้วแกอะไมล์ สาวลอนดอนเป็นไงจ๊ะ”

“ไม่ไงอะ ก็เรื่อยๆ”

“แสดงว่ามีคนคุยแล้ว?”

“ไม่เชิงว่ะ”

“อธิบายซิ”

ผมพูดบ้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไอ้ไมล์เป็นคนที่ไม่ค่อยมีกิ๊กเสียเท่าไหร่ ด้วยความเขินอายอันล้นเอ่อของมันนั้นทำให้มันกระอักกระอ่วนกับการจีบหญิงเสียทุกครา

“It’s on and off”

นัยน์ตาของอีกฝ่ายมองตรงมาที่ผมพร้อมยิ้มมุมปากน้อยๆ ผมพยักหน้ากลับไปให้มันแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

“แล้วมึงเลิกกับคนนั้นยังวะชา”

“เออลืมบอกมึงไปเลย เลิกเป็นปีละ”

คนตัวสูงกว่าพยักหน้าน้อยๆและหันกลับไปมองวงดนตรีสดซึ่งกำลังเล่นเพลงสากลเพลงโปรดของตน



“ชา กูพูดไรหน่อยได้ไหมวะ”

อายเอ่ยขึ้นทันทีที่ขึ้นรถกลับบ้าน ผมมองหน้ามันอย่างฉงนเพราะเพื่อนสาวมีสีหน้าจริงจังปนล้อเลียน

“ว่ามาดิ”

“มึงกับไอ้ไมล์นี่ยังไงวะ”

“ห้ะ ยังไงอะไร”

“ก็แบบ it’s on and off”

“มันไม่ได้พูดถึงกูซะหน่อยมึงคิดไรเนี่ย”

“อย่าคิดว่ากูไม่เห็นสายตาที่มันมองมึงนะ ไหนจะตอนที่มึงบอกว่าเลิกกับแฟนเก่าไปปีกว่าละมันหันหน้าหนีไปแอบยิ้มอีก”

“แอบยิ้ม?”

“เออ”

“มันอาจจะชอบเพลงนั้นป่าวมึง”

“ก็เหี้ยแล้ว”

“...”

“มึงยังมีซัมติงกันอยู่ใช่มะ คายออกมา”

“เฮ้อ”

“เล่า!”

“มันก็แค่ความรู้สึกที่ไม่เคยไปไหนอะมึง forever a crush อะไรแบบนั้น”

“...”

“แค่นี้แหละ”

“ถึงจะไม่เจอกันเป็นปีเนี่ยนะ”

“บางอย่างก็เหมือนเดิมทุกครั้งที่เจอ”



August 2017

Chaanan: กลับมาแล้วหรอ
Mile: Yup
Chaanan: For good?
Mile: For good. 


ไมล์กลับมาไทยอย่างถาวร มันบอกจะไม่ย้ายไปไหนอีกแล้วเพราะเหนื่อยจะย้ายตามพ่อแม่ บวกกับการได้รับอนุญาติให้อยู่คอนโดคนเดียว เหมือนได้อิสรภาพยังไงไม่รู้

เราสนิทกันเหมือนก่อน เผลอๆอาจจะสนิทกันขึ้นอีกด้วย
ง่ายๆคือแฮงเอาท์กันบ่อยมากเพราะเรียนจบปริญญาตรีแล้วและอยู่ในช่วงว่างงาน

“Cigarette break”

“มึงสูบด้วยหรอชา”

“อืม สักพักละ แต่ไม่บ่อย”

“ไม่ติดก็ดีละ ขอตัวนึง”

ผมจุดไฟให้กับบุหรี่ของอีกฝ่าย ของมันธรรมดาและของผมเมนทอล เราไม่เคยคิดจะสลับกันสูบ

“ยังเหมือนเดิมเลยว่ะ”

ผมพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและเสียงจอแจของกรุงเทพในช่วงดึก

“อะไรเหมือนเดิม”

“ก็… หลายๆอย่าง”

“อืม”

“...”

เขาไม่ได้มองมาที่ผมเช่นกันกับที่ผมไม่ได้มองไปที่เขา
เราต่างก็มองไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกปนเปแต่ชัดเจน
เราต่างก็มีสิ่งที่ต้องทำและสิ่งที่ต้องทิ้งไว้ข้างหลัง

แต่บางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องกำจัดออกไป
ไม่เคยจำเป็นจะต้องทิ้งมันไว้ข้างหลังเลย


“กูก็ว่ามันไม่เคยเปลี่ยนเลย”



Yes. Some feelings never went away. 
But some of them just don’t have to. 
That’s why they stay, carving their ways into our little hearts and souls,
Nesting like a bird, waiting to grow.

ผมไม่คิดว่ามันต้องหายไปไหน
และไม่คิดว่ามันควรจะพัฒนาหรือชัดเจนขึ้น
ไม่ได้ต้องกลายเป็นอะไรที่มากหรือน้อยกว่านี้
มันแค่รู้สึกดี แค่นั้น จริงๆ

And when our eyes meet, 
The door unlocks itself. 
And when our hands touch,
The door shuts itself once more. 


It will forever be a crush. 
But at least it stays. 

Thursday, 19 October 2017

AnDane 02 | Undeniable


02


Andrew is here again.
In fact, he has been here almost every other day.
So often it is as if he lives here. 


“Tell me something nice”

And this is what he says every time we meet. 

“I don’t have anything nice to tell you, Andrew, and I’ve been saying this every other day.”

“See? This now is nice. I like it.”

“I really don’t understand you most of the time, you know?

“Again, dear, this sounds like a compliment.”

“Whatever.”

I was trying to ignore the fact that he always calls me ‘dear’ or ‘love’ or whatever he likes to say. 


“Draw for me, Dane”

Then here comes another usual quest of the day. 

“Why would I”

“Because your paintings are poetic”

“You only see the pretty ones”

“That’s what makes it so poetic. For poetry is full of of mysteries, paintings which are poetic resembles the seasonality of their creator.”

I stare at him for a while. 
Those brown eyes drown me in some new dimensions occasionally. 

“You don’t make sense sometimes”

“Do I not?”

“Yet, sense is not needed for most of the time”

He grins, smirks, smiles, I don’t know what to call it, but it sure makes my heart thump for a second or two. 

“See? This is why I like you”

Yes, the days go on like this - if you wonder. He becomes part of my stories, my paintings, my routines. For the days he comes, I miss him, and for the days he does not, I don’t ever miss him. 

We are free spirits chained to one another. 
Like young butterflies flying for flowers. 
We are… I don’t know… But it does not matter. 

For he, who becomes my mystery,
Becomes the one poem which does not weather. 




Time passes. Things intertwined. 
Present has gone to past, 
Gap from future has declined. 


“Hmmm… umm”


Something grew inside us for some time. Maybe it was me who failed to recognise. Maybe it was him who failed to notice. Maybe it was us… trying to forgive ourselves for doing what we are doing. 

A kiss on my lips travels up to my cheek and my ear. His warm arms cling onto my body.

I swear I don’t know how it happens. 


“Tell me something nice, Dane”

Maybe it was the way he calls my name

“I don’t have anything nice, An”

Maybe it was the way I shorten his name - and only I do so

“That is the nicest thing I’ve heard”

Maybe it’s this whole…
I don’t know…
Obsession of each other… thing…

“You want to hear even nicer ones?”

He kisses my shoulder lightly as he mumbles yes. 

“Go on”

“I am nothing, if not, everything…”

“...”

“...but nice”

“This is precisely why I like you”



But nothing lasts forever, ain’t it?
More time passes by and grabs what it’s given
Fingers no longer intertwines -
The same way I see no clue in those eyes. 


“An, could you fucking stop smoking pot for a moment?”

“Why?”

“Today is Wednesday. My mother is coming. And your inhabitation here needs to make some sense”

“Why can’t we just tell her I'm fucking you?”

“Jesus, Andrew!”

“You’re afraid of being locked up?”

“Come on, An. Don’t be such a fool. My mother wouldn’t report us”

“Then what are ya afraid of?”

“Nothing”

“That she can’t accept it? Am I right?”

“...”

“We are the society, Dane. And the society is us. If the society can’t accept this, then we are not trying hard enough”

“...”

“Not fucking provoking enough. Not fucking relevant enough. And not.. not so fucking interesting enough”

“Then what do you want me to do? Change the status quo? Rip the norms out of every page in laws that say gay men are wrongful?”

“...”

“Do you want me to do so?”

“See? This is when you get uninteresting”

“For fuck’s sake, An. Get out of my house”

“You’re fucking kidding me”

“I am not kidding anyone but myself”

“Will you ever regret this?”

“Fuck, I will. But if you’re not thinking straight. Just leave before my mother comes”


But it was too late. We argued too long. 
There were three knocks on our door. Full of hurry and restlessness. 


“Dane! Open the fucking door!”


All I knew was that I hated her voice. 
I hated her face. 
I hated her attitude. 
Simply, I hated her. 

But she was my mother after all…
What a sick thought.
I actually wanted her dead. 


“Is that your fucking mother?”

“Who do you think”

“Do you hate her?”

“Think I told you I do”

“Then why let her live?”

“...”

“Why?”

“She’s my mother”

“Is that all?”

“What else more?”

“Love”

That again, my heart skipped a beat again. 
Does he even realise what he is saying at all?

“I do have love”

“But you’d love to kill her”

“Who told you that”

“Your eyes, dear, your eyes”

The knocks got louder and more aggressive.
I don’t know if I was scared. All I know is that I should open that damn door. 

“Move, An. I gotta open the door”

“Let’s get rid of her”

“What the fuck are you saying!”

“Dane, my dear, you have such strong hatred for this woman. She has done nothing but delivered you out of her womb in a selfish manner. That is no love, Dane. That is sure the absence of love”

“Are you out of your mind!”

“I am certainly the opposite. I can see it in your eyes every time you mention your mother. You wish her death. You sure do”

“...”

I couldn’t reply simple because deep down inside I couldn’t agree more with what he was saying. 
He was right. He is right. He will continue to be so. 

I wish she was dead. 
I sure do. 

“And for the beauty of your soul I see today, your wish will be granted, my love”


I don’t know what we were doing. 
I’m not sure this was the solution. 
But we did it anyway. 

We killed my mother. 
Her name was Agatha. 
We killed Agatha Deehan. 

We killed her. 
And that made us one again. 


“Shit... Andrew... Won't you fuck me?”


Then, I lost it for the first time. 
It was like dancing in sins
With the devil who softly grins

I am so undeniably lost
I am so undeniably in love
I am so undeniably...

Lost
In
Love


“Look at me. Now. What do you see?
Do you see a joyful face with a dancing soul?
If yes, please look again. Please do so.”


I began saying things in poems
And he began writing them down
We began carving feelings into our bodies
When he touched me I felt most free

“Can you see an aching pain, dying of letting go?”


Sometimes, I paint
Full of expression and impression
Full of soul and dimensions

My fingers travel to his temple where my palm rests on his cheek. My eyes travel from his collarbones up to his lips then his galaxy. 

I was so lost in it. 


“Wouldn’t you see me for who I really am?
Wouldn’t you try?”


Sometimes, I sing
Sometimes, I hum
Sometimes, I push him down,
Biting his neck, leaving the colour of plum


“Wouldn’t you erase the image that was once mine
And replace it with something surprisingly unkind?”


Then we would kiss
And smoke for the love we never miss
Then we would kiss
And fuck ‘til screams come out of our lips


“Then I beg you
Falling down to my knees
Crawling on all four, praying somehow you’d see”


And I would whisper into his ears
As his teeth caress my neck
Love - I would let him clearly hear
As we both know what comes next

“Through my darkened eyes
Through my sober lies
Through all the how’s and why’s”

I would cry
Tears drop down my face
I would cry
Hearts aching without a single space

I would cry
While we kiss
I would cry
With untied wrists


“Please just tell me it’s okay to say goodbye.”

Sunday, 15 October 2017

AnDane 01 | Impeccable


01


I can’t imagine a life without pain. 
That’s it. 

Life - I mean. 
Pain - I mean. 





“Dane! What on earth do you think you’re doing?!”

I hear some high pitched voice shouting - wouldn’t need to open my eyes to see whose it was. Probably either my mother or aunt. 


“What do you mean”


“How many times have I told you to end your sentences with ‘Ma’am’ when you talk to me? And what is this shit I'm looking at?”

Her hand waves in the air, holding some crumbled paper which I recognise right away. They were bills. Electricity, water, credit cards… you name it I pay it. 


“Bills?”


Then something hit me hard. I guess it’s a book. A hardcover one. 


“Why the fuck am I being downgraded? Haven’t you paid these bills?”


“I did pay the bills. It’s just that the shop launched a new rank of membership cards higher than yours. And -”


“Then why have you not upgraded my card? I went out today and this god damn card embarrassed me in front of all my friends. They were asking why I'm still using this shitty one.”


“...”


How is this any of my business…


“Don’t just quietly stare at me, you fool. Do something about it! Your salary covers this after all.”


I used to wonder when I’m going to have my life separated from this mess. Then I realised there’s no use wondering since I'm never going to be able to run away. Never. 

Not that I haven’t tried.



To put it correctly
What is life without pain?



We live a prestigious life - the one believed so
polished shoes and lacquered nails -
never once felt our bodies getting old. 

Yet, the flowers bloom and wither - petals fall low. 
The love we know, hence,
is being let go. 


If you ask me what I do for a living, I would say I am a butler of my own life decisions. 
I am my own butler. I am my own cleaner. 

I am. I am. I am. 

I am the present,
but I am as if without the past. 


“So what did you do in your undergrad?”

A voice, mellow yet husky, called out for me while I was in one of my many trances. Then I realise I’m at a jazz bar - for some reason I can’t remember why. 


“You’re asking me?”

I stared into those deep eyes. Brown and hazy. Dark but illuminating. Calm yet messy. 

“Well we are the only ones on the table, so yeah I am talking to you.”

What I did in my undergrad?
How many years has it been? 
I don’t tend to remember any of that…

“Sorry. I did… hmmm… “

“...”

“...”

“Okay. Don't tell me you can’t remember”

Those mesmerising ocean eyes were aiming for something more than just a generic question about my degree - this I could clearly see. He chuckled lightly as I replied to confirm my short memory. 


“In fact, Sir, you’re right. I can’t”

“You are an interesting person”
The man paused for a bit and smirked through his longing, slightly uncomfortable gaze. 


“That is far from the truth, Sir. I am everything but interesting.”

“...”

“I am bland”

A cigar is lit. Mine. 

“See? This is what makes it special”

Another cigar is lit. His. 

“...”

“You might not be interesting, not at this moment”

“...”

The smoke unleashed from its source,
Over and over again
Passing the toxic substance through our lungs
Into our brains

“Oh, poor you… I happen to like bland”


I could hear my heart twitching
I could see my soul aching

I could imagine it all happening
The absence of light
The tomb of darkness
The shatter of me
Fantasizing. 


“Then you probably know this…”

Then I learned we could pass the flame from a cigar to another cigar…From one burning soul to another...


“Bland is perfect for seasoning”


And that changed my life.
Entirely, if not, completely. 

Our encountering was nothing
But impeccable. 


Wednesday, 13 September 2017

[OS] Intersection

Intersection



[One Shot]



ในชีวิตหนึ่งเราได้เรียนรู้ว่าบนทางเดินต้องมีทางแยก

ไม่มีเส้นทางเดินไหนที่จะเป็นเส้นเดียวไปตลอด


แน่นอนว่ามีพบก็ต้องมีจาก มีร่วมทางก็ต้องมีห่าง



"มึงเอาไงต่อวะ"


"ต่อจากนี้หรอ"


"..."


"กูก็ยังไม่รู้เลย"


"มึงจะไปเรียนต่อไม่ใช่หรอ"


"กูหมายถึงมึง"


"..."


"จะอยู่ห่างกันยังไง ยังไม่รู้เลย"


"..."


"มึงล่ะ"


"กูก็ไม่รู้เลยจริงๆ"



บทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ไม่ไร้สาระท่ามกลางบรรยากาศโง่ๆของคนทื่อๆสองคน ไม่รู้สิ ผมว่ามันก็ดีนะ


วันนี้เรามาฉลองกับกลุ่มเพื่อนมหาลัยเนื่องในโอกาสเรียนจบ เป็นงานง่ายๆซึ่งจัดในสวนหลังบ้าน ไม่ต้องมีวิสกี้ชั้นดีบรั่นดีชั้นเลิศ มีแค่ส้มตำหน้าปากซอยกับเบียร์กระป๋องก็สนุกได้ 


ถ้าถามว่าผมเรียนรู้อะไรจากชีวิตมหาลัยบ้าง คำตอบคงไม่พ้นคำว่าการเดินทาง 


ผมเริ่มการเดินทางหลายการเดินทางพร้อมๆกัน

แต่ละเส้นทางใช้ร่วมกับคนๆหนึ่ง ไม่มีเส้นทางไหนเหมือนกันแม้แต่เส้นทางเดียว


แต่มันจะมีเส้นทางพิเศษ

กับคนที่เรียกได้ว่าพิเศษ


คนที่ทำให้อยากจะไปเรียนทำถนน เผื่อจะต่อเส้นทางร่วมกันให้ยาวขึ้นได้อีกนิด บางทีก็ขอแค่อีกนิดเดียว


เพราะต่างเป็นที่พึ่งทางใจให้กัน ยังไงก็ไม่อยากห่าง



"กูได้ทุนว่ะ"


"ที่ไหน"


"อเมริกา"


"จะไปไหม"


"ตัดสินใจอยู่"


"กูก็ได้งาน"


"อเมริกาหรอ"


"ใช่ก็เหี้ยแล้ว ฮ่าๆ"


"ที่ไหนอะ"


"สุขุมวิท"


"เงินดีไหม"


"รับได้"


"จะไปทำปะ"


"คงงั้น"







"กูเอาทุนดีมั้ยวะ"


"ละทำไมถึงจะไม่เอา"


"ไม่รู้ว่ะ"


"ลองหาข้อด้อยยัง"


"กูลังเลระหว่างทำงานกับเรียนต่อ"


"อ่าฮะ"


"อยากหาเงิน อยากลอง แต่ก็อยากเรียน"


"ร้อนเงินหรอมึงอะ กูปล่อยกู้ให้ก่อนมั้ย"


"ทำมาเป็น"


"แต่มึงเคยบอกอยากไปเรียนต่อไม่ใช่หรอ"


"อืมมม"


"ตอนนั้นมึงก็ไปซัมเมอร์ ดูมีความสุข"


"กูชอบไง"


"กูก็ชอบ"


"?"


"ชอบเห็นมึงมีความสุข"


"..."


"คว้าโอกาสเหอะ มันมาทั้งที ไม่รู้จะมาอีกเมื่อไหร่นะ"


"กูก็คิดงั้น"


"ละยังไงอีก"


"อะไรยังไง"


"หน้าตามึงเหมือนคนยังมีอะไรจะพูด"


"ก็จะคิดถึงมึง แค่นั้นเอง"


"นึกว่าอะไร"


"..."


"กูก็จะคิดถึงมึง"


"..."


"ไม่เอาน่า ไม่ร้องดิ"


"อะไร ใครร้อง"


"ไม่รู้ตัวจริงๆหรือกลบเกลื่อน"


"ไรของมึง"


"ทีนี้รู้ตัวยัง"


"อืม รู้แล้ว รู้ดีเลย"


"พูดเรื่องเดียวกันปะเนี่ย"


"รู้ดีเลยว่ากูต้องคิดถึงมึงมาก"


"มึงนี่นะ"


"อย่าลืมกันนะ"


"มึงจะบ้าหรอ มึงทั้งคนกูจะลืมได้ไง"


"แม่งเอ๊ย"


"กูรักของกูทั้งคน จะลืมได้ไง"


"มึงอะ..."



จากวันเป็นเดือนจากเดือนก็คงเป็นปี

จากหนึ่งปีเป็นสอง เป็นสาม อาจเป็นสิบ

ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะพาเรามาเจอกันอีกไหม

หากเจอกันอีกจะเป็นที่ไหน อย่างไร และเมื่อไหร่


ไม่รู้ว่าใจเราจะยังเหมือนเดิมไหม


แต่ถ้าถึงวันที่กลับมาเจอกัน

ทุกอย่างคงเหมือนเดิม

เหมือนเราไม่เคยห่างกัน




"ไงมึง"


"สูงขึ้นปะมึงอะ"


"อายุเท่านี้เอาไรไปสูง มโน"


"เอ้า ชมก็ว่า"


"จะไม่ถามกูอ่อว่าเป็นไงบ้าง สบายดีไหม"


"ถามทำไมคุยโทรศัพท์ทุกวัน"


"มันเหมือนกับตัวจริงหรอ"


"ไม่เหมือนหรอกแต่หักลบความคิดถึงได้"


"ดีๆๆ เอาที่สบายใจ"


"งั้นย้ายไปอยู่กับกู"


"เกี่ยวไร"


"ก็มึงบอกเอาที่กูสบายใจ"


"..."


"กูสบายใจที่จะอยู่กับมึงไง"


"ทำเป็นเล่น"


"เล่นไร เนี่ยเอากระเป๋ามึงขึ้นรถกูจะขับไปคอนโดละ"


"เอ้า ไม่ไปบ้านกูก่อน?"


"เอาของลงคอนโดกูก่อนแล้วเข้าไปหาแม่"


"พูดเหมือนเป็นแม่ตัวเอง"


"แม่ยาย"


"เดี๋ยวๆ ใครตกลงกับมึง"


"แม่มึง"


"..."


"ไม่ล้อเล่น แม่มึงอนุญาติให้ไปอยู่กับกูแล้วด้วย"


"เหี้ยเอ๊ย.."


"ทำไม ไม่อยากไปหรอ"


"เปล่าว้อย"


"ละทำไม"


"แค่นี้ก็ดูไม่ออก ห่า"


"..."


"กูเขิน"