When the wind blows -
“วันนี้กินข้าวต้มกุ้งนะ”
“อยากกินอยู่พอดี”
“มาดูวิธีทำเร็ว เผื่อผมไม่อยู่พี่จะได้ทำเองเป็น”
“ไม่เอาอะ ถ้าทำเองเป็นเราก็ไม่ทำให้พี่กินสิ”
“งอแงไปได้ โตจนป่านนี้แล้ว”
“เร็วๆ หิวแล้ว”
“โว๊ะ ไม่ช่วยไม่ดูก็ไปนั่งรอตรงนู้นเลยไป”
“น่ารักที่สุด”
“เฮ้อ”
ผมชอบกินข้าวต้มกุ้ง
ชอบมากขึ้นไปอีกหากเป็นข้าวต้มกุ้งฝีมือเขา
จริงๆไม่ว่าอะไรที่เขาทำผมก็กินหมด
แม้มันจะมีรสชาติแปร่งๆหรือสุกเกินบ้างดิบไปบ้างก็ตาม
ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน
หรือเพราะหัวใจมีลางสังหรณ์ว่าจะไม่ได้กินฝีมือนี้ไปทั้งชีวิตก็เป็นได้
จากคนละฟ้า จากคนละแผ่นดิน
กลับมาโบยบินข้ามไปสุดฟ้าจนได้พบกัน
อาจเป็นเพียงลม ที่พาเราพบพาน
ให้เราได้รักกัน และให้ฉันต้องฝืนใจลา
พอไม่มีเขาผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
ไอ้ข้าวต้มกุ้งที่ควรจะอร่อยกลับเคล้าน้ำตาไปเสียหมด
ผมลองทำเอง พยายามจินตนาการว่าเขาหยิบจับอะไรใส่เข้าไปบ้าง
ได้แต่พยายาม…แต่รสชาติโคตรห่วยแตก
ได้แต่พยายาม…แต่ทั้งหมดสูญเปล่าจริงๆ
อาจเป็นเพราะรัก ที่ผ่านมากับลม
ผ่านมาเชยชม เพียงแผ่วพลิ้วแล้วมันก็จางไป
เก็บความทรงจำ เก็บงำในหัวใจ
อยู่เพียงเดียวดาย ในเมื่อรักจากไปพร้อมสายลม
“วันนี้กินข้าวต้มกุ้งนะ”
เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยขึ้นพลางเดินไปเปิดตู้เย็นเตรียมอุปกรณ์เมื่อเวลาบนนาฬิกาใกล้ถึงหกโมง
“อยากกินอยู่พอดี”
“มาดูวิธีทำเร็ว เผื่อผมไม่อยู่พี่จะได้ทำเองเป็น”
“ไม่เอาอะ ถ้าทำเองเป็นเราก็ไม่ทำให้พี่กินสิ”
ผมเข้าไปอ้อนเข้าอย่างเคย แขนโอบรอบเอวบางจากด้านหลังอย่างหลวมๆ เอาคางแหลมไปเกยไหล่อย่างเคยชิน
“งอแงไปได้ โตจนป่านนี้แล้ว”
“เร็วๆ หิวแล้ว”
ผมฝังเขี้ยวลงบนผิวหนังอ่อนนุ่มอย่างหยอกล้อ พ่อครัวจำเป็นทำเสียงฮึดฮัดหน่อยๆแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมาย เขาบ่นตามแบบฉบับของเขาไปเรื่อย
“โว๊ะ ไม่ช่วยไม่ดูก็ไปนั่งรอตรงนู้นเลยไป”
“น่ารักที่สุด”
ฉวยโอกาสหอมแก้มไปหนึ่งทีให้คุ้มกับที่โดนบ่น
“เฮ้อ”
เมื่อเป็นความรัก ที่ไม่อาจเผยใจ
เก็บมันเอาไว้ เก็บมันเอาไว้ ไม่อาจยอมให้เธอรู้
ผมรักเขามาก ไม่รู้ว่ามันมากเกินเส้นคำว่าพี่น้องร่วมสาบานไปมากแค่ไหนและเมื่อไหร่กันที่มันกัดกินหัวใจของผมไปหมดสิ้น
และผมคิดว่าเรารักกัน
ในดวงตาคู่นั้นผมมักมองเห็นอะไรบางอย่าง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่กล้าจะเผยให้ผมรู้ ไม่สิ… เขาไม่กล้าจะยอมรับมันเองเสียด้วยซ้ำ
จนวันหนึ่งผมเสียเขาไป
โดยไม่มีโอกาสให้บอกคำร่ำลา
เมื่อใดที่ลมพัด ช่วยผ่านมาหน่อยได้ไหม
อยากให้คืนวันที่ดีเหล่านั้นได้หวนมา
เขาจากไปในวันที่เหมือนปกติของทุกวัน
ร่างบางในอ้อมกอดของผม ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งแน่นิ่งจนไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี
ผมกลัว
กลัวว่าเขาต้องไปจริงๆ
กลัวทั้งๆที่รู้ว่ามันคือความจริง
กลัวทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเขาได้จากไปแล้ว
เมื่อใดที่ลมหวน ที่เธอจะกลับมาหา
เฝ้ารอเวลาที่ลมแห่งรักนั้นจะพัดพา
มาอีกครั้ง
ผมตระเวนหาข้าวต้มกุ้งกิน
ร้านที่ว่าอร่อยผมก็ว่ามันไม่อร่อย
ทำเองก็รสชาติห่วยบรรลัย
ได้แต่นึกย้อนไปถึงมื้อสุดท้ายที่เขาทำเมนูนี้ให้ผมกิน
“...”
เขาพูดว่าวันนี้กินข้าวต้มกุ้งนะ
“อยากกินอยู่พอดี”
“...”
เขาอยากให้ผมไปช่วยทำและเรียนรู้วิธีทำ
เผื่อวันไหนเขาไม่อยู่… เช่นวันนี้
“ไม่เอาอะ ถ้าทำเองเป็นเราก็ไม่ทำให้พี่กินสิ”
“...”
เขาบอกว่าผมไม่โต
แต่ผมแค่อยากอยู่กับเขาไปเรื่อยๆ
“เร็วๆ หิวแล้ว”
“...”
เขาแกล้งทำเป็นฮึดฮัดไปงั้น ทั้งที่จริงๆผมได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวในอกของเขาเวลาผมสวมกอด
“น่ารักที่สุด”
“...”
เขาถอนหายใจ
ไม่ว่าจะด้วยความโล่งอกที่ผมเลิกกอดเลิกหอมเขา
หรือโล่งอกที่ไม่มีคนกวนในครัว
ผมก็เห็นเขาแอบยกยิ้มน้อยๆอย่างเก้อเขิน
ผมจำทุกอย่างได้ดี
บทสนทนาสุดท้ายของเรา
ผมพูดมันซ้ำๆ
แม้ทั้งในจินตนาการและในความเป็นจริง
ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแม้แต่ลมหายใจของอีกคน
ผมขอแค่ลมพัดเบาๆ
ขอให้ได้เขามาโอบกอดอีกครั้ง
ขอได้บอกคำว่ารักให้ฟัง
ขอแค่ได้เอ่ยคำนี้
คำที่ไม่เคยบอก
แค่คำเดียว
พี่รักเรานะ
รักมากจริงๆ
เฝ้ารอเวลาที่ลมแห่งรักนั้นจะพัดพา
...มาอีกครั้ง