Saturday, 3 September 2016

[OS] ถ้าผมเป็นสิ่งของ




ใครๆอาจมองคำว่า ‘สิ่งของ’ ในความหมายลบเมื่อเอ่ยในขอบเขตของความรักหรือความรู้สึก คนส่วนมากจะบอกว่า ‘อย่าเห็นเราเป็นสิ่งของ’ เพราะสิ่งของนั้นไม่มีชีวิตและไม่มีความรู้สึก

สำหรับผมมันไม่ใช่

ผมชอบการเป็นสิ่งของและสิ่งของที่ว่านี้คือเฟอร์นิเจอร์ ยอมรับนะว่าไปหาหมอมาแล้วหมอก็บอกว่าเป็นโรคชนิดนึง ง่ายๆคือ mental disorder นั่นแหละ จะว่าผมหลงใหลในตัวเฟอร์นิเจอร์ก็ว่าได้

ผมเคยอยากเป็นเก้าอี้
อยากเป็นโซฟา 
อยากเป็นโต๊ะ
อยากเป็นเครื่องชงกาแฟ
อยากเป็นเครื่องซักผ้า

และเวลาที่ผมอยากเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ผมก็จะใช้เวลามากสุดครึ่งชั่วโมงในการเป็นสิ่งนั้น ก่อนจะตระหนักได้ว่า ‘เฮ้ย กูเป็นมนุษย์นะ’ 
อันนี้ก็ไม่รู้ว่าอาการหนักและน่าเป็นห่วงแค่ไหน แต่มันไม่ทำร้ายใครก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากมั้ง

เออแล้วมันก็มีอยู่คนนึงที่ทำให้อยากเป็นเฟอร์นิเจอร์และสิ่งของไม่กี่ชิ้นซ้ำๆกัน 


“นอนได้แล้ว นั่งเหม่ออะไรอยู่ได้ จะปิดไฟแล้วนะ”

เสียงจากเตียงข้างๆดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง อยากจะทำตัวเป็นโคมไฟตั้งโต๊ะที่หมุนคอได้แต่กลัวอีกคนจะรำคาญเสียก่อน


“นอนๆ”

ตอนนี้มองหน้าอีกคนแล้วอยากเป็นเตียง แต่ทำไม่ได้
ล่าสุดที่อยากเป็นเตียงให้เขาผมก็โดนถีบตกจากเตียงของจริงมาแล้ว เตียงอย่างผมตกพื้นน่ะเจ็บครับ


“แม่ง ทำไมวันนี้แอร์หนาวจังวะ”

เขาพึมพำเบาๆในความมืด แต่ผมที่ตอนนี้ไม่มีความง่วงได้ยินทุกอย่างชัดเจน อีกนิดจะทำตัวเป็นเครื่องอัดเสียงแล้ว

ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากนอนเฉยๆมองเพดานสีขาวสะอาด ณ จุดนี้กำลังคิดว่าตัวเองเป็นผ้าปูที่นอนครับ เหยียดความยาวเต็มเตียงเลย นี่สูงหรือเปรต


“มึง หรี่แอร์หน่อยดิ”

ในที่สุดเขาคงรู้ว่าผมยังไม่หลับ และทนความหนาวไม่ได้อีกต่อไป เลิกเป็นผ้าปูและหันไปมองเตียงข้างๆซึ่งถูกคั่นด้วยระยะห่างประมาณเมตรครึ่งก่อนจะละสายตาไปประเมิณระยะห่างระหว่างเตียงกับรีโมทแอร์


“ไกล”


“สัส ขาก็ยาว เดินไปหรี่แค่เนี้ยะ กูหนาวจะตายอยู่แล้ว”


“ไกล”


“ว้อย เรื่องของมึง กูนอนแบบนี้ก็...ได้…”

ปลายเสียงชะงักและเอ่ยด้วยความแผ่วลงมาก 
ไม่รู้ว่าเขาตกใจอะไรหรือช็อคเรื่องอะไร

ในเมื่อเขาหนาว ผมก็เป็นผ้าห่ม
ตอนนี้เลยปีนมาเตียงข้างๆทำตัวเป็นผ้าห่ม

เมคเซนส์ออก ใช่มั้ย


“อุ่นแล้ว นอน”

คนในอ้อมแขนก้มหน้าลงชิดอกผมเมื่อผมส่งแขนไปโอบรัดบริเวณเอวและไหล่ที่ไม่ได้อ้อนแอ้นแต่ก็บางกว่าผมพอสมควร

เวลาเขาหนาวผมเห็นเขาพันผ้าห่มกับตัวเหมือนดักแด้
ตอนนี้ผมเป็นผ้าห่ม ก็จะพันตัวเขาเหมือนดักแด้
แน่นอนว่าอุ่น เพราะคนในอ้อมกอดหลับไปแล้ว
จากที่ทำตัวเป็นผ้าห่มอย่างเดียวก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นหมอนด้วย เพราะเขาหนุนคอบนต้นแขนของผม


นี่สินะความหมายที่แท้จริงของ ‘หมอนผ้าห่ม’
...ไม่เลวเลยทีเดียว


คนรักของผมมุดเข้าหาไออุ่นอีกนิด มือเท้าและจมูกของเขาแอบเย็น ด้วยความที่ผมเป็นแอร์ได้แต่ปรับอุณหภูมิของแอร์ไม่ได้จึงเลือกที่จะปลุกคนในอ้อมกอด


“อืออ”

เขางอแงเวลาโดนปลุกจากนิทราเสมอ


“หรี่แอร์ดีกว่า เดี๋ยวไม่สบาย”


“...”

ดวงตาแสนงัวเงียจ้องหน้าผมชั่วครู่ก่อนจะพาดแขนลงที่เอวของผมแล้วมุดเข้าอ้อมอุ่นดังเดิม


“ไม่หนาวหรอ”


“มึงเป็นผ้าห่มของกูไม่ใช่หรือไง 
ทำตัวอุ่นๆสิ”


นี่ล่ะมั้งครับสาเหตุที่ผมอยากเป็นสิ่งของซ้ำๆ
เป็นโซฟาซ้ำๆเพราะเขาพิงแล้วบอกว่าสบาย
เป็นหมอนซ้ำๆเพราะเขาหนุนแล้วหลับยาว
เป็นผ้าห่มซ้ำๆเพราะเขาบอกว่าอุ่น

บอกคิดถึงซ้ำๆเพราะเขาจะทำหน้าไม่ถูก
บอกรักซ้ำๆเพราะเขาจะเขิน

กอดซ้ำๆเพราะเราต่างชอบกอดของกันและกัน


“อุ่นพอไหม”

ร่างโปร่งยกยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
ผมจุมพิตบางเบาบนกลุ่มผมหอมและหน้าผากมน


“อืม เป็นผ้าห่มจุ๊บได้ด้วยหรอ”


“เทคโนโลยีใหม่เฉพาะผ้าห่มผืนนี้ของมึงเท่านั้น”


“ก็ดี ไม่ยกให้ใครหรอกนะ”


“เป็นผ้าห่มแค่กับมึง”


No comments:

Post a Comment