ใครๆอาจมองคำว่า ‘สิ่งของ’ ในความหมายลบเมื่อเอ่ยในขอบเขตของความรักหรือความรู้สึก คนส่วนมากจะบอกว่า ‘อย่าเห็นเราเป็นสิ่งของ’ เพราะสิ่งของนั้นไม่มีชีวิตและไม่มีความรู้สึก
สำหรับผมมันไม่ใช่
ผมชอบการเป็นสิ่งของและสิ่งของที่ว่านี้คือเฟอร์นิเจอร์ ยอมรับนะว่าไปหาหมอมาแล้วหมอก็บอกว่าเป็นโรคชนิดนึง ง่ายๆคือ mental disorder นั่นแหละ จะว่าผมหลงใหลในตัวเฟอร์นิเจอร์ก็ว่าได้
ผมเคยอยากเป็นเก้าอี้
อยากเป็นโซฟา
อยากเป็นโต๊ะ
อยากเป็นเครื่องชงกาแฟ
อยากเป็นเครื่องซักผ้า
และเวลาที่ผมอยากเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ผมก็จะใช้เวลามากสุดครึ่งชั่วโมงในการเป็นสิ่งนั้น ก่อนจะตระหนักได้ว่า ‘เฮ้ย กูเป็นมนุษย์นะ’
อันนี้ก็ไม่รู้ว่าอาการหนักและน่าเป็นห่วงแค่ไหน แต่มันไม่ทำร้ายใครก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากมั้ง
เออแล้วมันก็มีอยู่คนนึงที่ทำให้อยากเป็นเฟอร์นิเจอร์และสิ่งของไม่กี่ชิ้นซ้ำๆกัน
“นอนได้แล้ว นั่งเหม่ออะไรอยู่ได้ จะปิดไฟแล้วนะ”
เสียงจากเตียงข้างๆดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง อยากจะทำตัวเป็นโคมไฟตั้งโต๊ะที่หมุนคอได้แต่กลัวอีกคนจะรำคาญเสียก่อน
“นอนๆ”
ตอนนี้มองหน้าอีกคนแล้วอยากเป็นเตียง แต่ทำไม่ได้
ล่าสุดที่อยากเป็นเตียงให้เขาผมก็โดนถีบตกจากเตียงของจริงมาแล้ว เตียงอย่างผมตกพื้นน่ะเจ็บครับ
“แม่ง ทำไมวันนี้แอร์หนาวจังวะ”
เขาพึมพำเบาๆในความมืด แต่ผมที่ตอนนี้ไม่มีความง่วงได้ยินทุกอย่างชัดเจน อีกนิดจะทำตัวเป็นเครื่องอัดเสียงแล้ว
ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากนอนเฉยๆมองเพดานสีขาวสะอาด ณ จุดนี้กำลังคิดว่าตัวเองเป็นผ้าปูที่นอนครับ เหยียดความยาวเต็มเตียงเลย นี่สูงหรือเปรต
“มึง หรี่แอร์หน่อยดิ”
ในที่สุดเขาคงรู้ว่าผมยังไม่หลับ และทนความหนาวไม่ได้อีกต่อไป เลิกเป็นผ้าปูและหันไปมองเตียงข้างๆซึ่งถูกคั่นด้วยระยะห่างประมาณเมตรครึ่งก่อนจะละสายตาไปประเมิณระยะห่างระหว่างเตียงกับรีโมทแอร์
“ไกล”
“สัส ขาก็ยาว เดินไปหรี่แค่เนี้ยะ กูหนาวจะตายอยู่แล้ว”
“ไกล”
“ว้อย เรื่องของมึง กูนอนแบบนี้ก็...ได้…”
ปลายเสียงชะงักและเอ่ยด้วยความแผ่วลงมาก
ไม่รู้ว่าเขาตกใจอะไรหรือช็อคเรื่องอะไร
ในเมื่อเขาหนาว ผมก็เป็นผ้าห่ม
ตอนนี้เลยปีนมาเตียงข้างๆทำตัวเป็นผ้าห่ม
เมคเซนส์ออก ใช่มั้ย
“อุ่นแล้ว นอน”
คนในอ้อมแขนก้มหน้าลงชิดอกผมเมื่อผมส่งแขนไปโอบรัดบริเวณเอวและไหล่ที่ไม่ได้อ้อนแอ้นแต่ก็บางกว่าผมพอสมควร
เวลาเขาหนาวผมเห็นเขาพันผ้าห่มกับตัวเหมือนดักแด้
ตอนนี้ผมเป็นผ้าห่ม ก็จะพันตัวเขาเหมือนดักแด้
แน่นอนว่าอุ่น เพราะคนในอ้อมกอดหลับไปแล้ว
จากที่ทำตัวเป็นผ้าห่มอย่างเดียวก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นหมอนด้วย เพราะเขาหนุนคอบนต้นแขนของผม
นี่สินะความหมายที่แท้จริงของ ‘หมอนผ้าห่ม’
...ไม่เลวเลยทีเดียว
คนรักของผมมุดเข้าหาไออุ่นอีกนิด มือเท้าและจมูกของเขาแอบเย็น ด้วยความที่ผมเป็นแอร์ได้แต่ปรับอุณหภูมิของแอร์ไม่ได้จึงเลือกที่จะปลุกคนในอ้อมกอด
“อืออ”
เขางอแงเวลาโดนปลุกจากนิทราเสมอ
“หรี่แอร์ดีกว่า เดี๋ยวไม่สบาย”
“...”
ดวงตาแสนงัวเงียจ้องหน้าผมชั่วครู่ก่อนจะพาดแขนลงที่เอวของผมแล้วมุดเข้าอ้อมอุ่นดังเดิม
“ไม่หนาวหรอ”
“มึงเป็นผ้าห่มของกูไม่ใช่หรือไง
ทำตัวอุ่นๆสิ”
นี่ล่ะมั้งครับสาเหตุที่ผมอยากเป็นสิ่งของซ้ำๆ
เป็นโซฟาซ้ำๆเพราะเขาพิงแล้วบอกว่าสบาย
เป็นหมอนซ้ำๆเพราะเขาหนุนแล้วหลับยาว
เป็นผ้าห่มซ้ำๆเพราะเขาบอกว่าอุ่น
บอกคิดถึงซ้ำๆเพราะเขาจะทำหน้าไม่ถูก
บอกรักซ้ำๆเพราะเขาจะเขิน
กอดซ้ำๆเพราะเราต่างชอบกอดของกันและกัน
“อุ่นพอไหม”
ร่างโปร่งยกยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
ผมจุมพิตบางเบาบนกลุ่มผมหอมและหน้าผากมน
“อืม เป็นผ้าห่มจุ๊บได้ด้วยหรอ”
“เทคโนโลยีใหม่เฉพาะผ้าห่มผืนนี้ของมึงเท่านั้น”
“ก็ดี ไม่ยกให้ใครหรอกนะ”
“เป็นผ้าห่มแค่กับมึง”
No comments:
Post a Comment