Saturday, 17 June 2017

Petrichor #offgun | Lastly


Lastly


.


ผมรู้ตัวมาตลอด
รู้ดีมาตลอดว่าสภาพจิตย่ำแย่แค่ไหน

ทุกคืนหลังจากครอบครัวประสบอุบัติเหตุผมมักจะฝันร้าย ยิ่งพิมยังอยู่ในไอซียูฝันของผมยิ่งเลวร้าย ผมกับพิมเราสนิทกันมาก พ่อกับแม่ซึ่งไปๆมาๆต่างประเทศจะบอกพวกเราเสมอว่าให้รักกันไว้ เรามีกันแค่สองคน

แต่วันนี้มีผมคนเดียว

ผมเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยจิตใจอันไม่เสถียรเท่าไหร่ เดินไปก็นึกเล่นๆไปว่าไหนๆผมก็ขับรถมา ขับชนให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องฉุกเฉินบ้างดีไหม อย่างน้อยนั่นก็จะทำให้ผมไม่ต้องอยู่คนเดียว

แรงจะเปิดประตูรถยังไม่มี... 
ผมทรุดตัวลงพิงยานพาหนะอย่างหมดแรง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรต่อไป ไม่รู้ว่าจะต้องร้องไห้อีกแค่ไหนจึงจะพอกับการสูญเสียครั้งนี้


“เฮ้ย เป็นไรเปล่าครับคุณ”


ผมไม่ตอบเขา ทำได้เพียงร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ มือสองข้างเริ่มจะทึ้งเส้นผมมดำขลับอย่างรุนแรงจนชายแปลกหน้าต้องเข้ามาห้าม 

ทุกอย่างในร่างกายผมมันตอบสนองไวต่อความเครียด เมื่อก่อนผมมีอาการแค่นอนกัดฟันเฉยๆแต่พอมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นราวกับทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน 

กรามผมขบแน่นจนเป็นสันนูน เล็บจิกเข้าไปในเนื้อและขูดจนเห็นเป็นแผลชัดเจน นิ้วเท้าของผมจิกลงบนพื้นแม้อยู่ในรองเท้า

อยากจะหายไป 
หายไป 
หายไป


“ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ”


ผู้ไม่รู้จักคว้ามือทั้งสองข้างของผมไปจับไว้อย่างใจดี 
แม้ว่ามือของเขาจะถูกเล็บของผมจิกแรงแค่ไหนก็ตาม

เขาเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยมือ
ผมรู้สึกเช่นนั้น


“กลับบ้านไหม”


ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปเจอภาพในใจที่ฉายชัดซ้ำไปซ้ำมา เล่นวนราวกับแผ่นดีวีดีที่เสียแล้ว


“แล้วนี่มียาไหม”


ผมพยักหน้าน้อยๆและค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้นปูน มือสั่นเทาเปิดประตูรถได้สำเร็จและคว้าเอากระปุกยาอันเล็กมาใส่กระเป๋ากางเกง อีกฝ่ายยื่นขวดน้ำมาให้ราวกับรู้ว่าผมกำลังต้องการ


“ชื่ออะไร”


“กัน”


“เค กูออฟนะ น่าจะอายุมากกว่า”


“กัน 23”


“กู 26 จะเรียกพี่หรือไม่เรียกก็ตามสบาย”


“อ่า ขอบคุณ”


“ไม่ต้องคิดมากน่า ไปเที่ยวกันไหม ตอนนี้”


“..?”


“ไปเหอะ ไปสวนรถไฟกัน”


และนั่นเป็นการเจอกันครั้งของผมกับพี่ออฟ มันจะแรนดอมหน่อยๆและงงมากๆสำหรับผม แต่พูดถึงทีไรพี่ออฟจะบอกว่ามันปกติสำหรับเขา ซึ่งนั่นตลกดี

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกแต่พิมก็ยังคงหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราโดยใช้เครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยางอีกมากมายซึ่งผมไม่รู้จัก 

น่าจะราวสามเดือนที่ผมรู้จักกับพี่ออฟมา เจ้าของหน้าตี๋แวะเวียนมาเยี่ยมตลอดไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน ที่ทำงาน หรือโรงพยาบาล 


“อยากกินไรวันนี้”


“ป่าปี๊เลือกเหอะ”

พอสนิทกันผมก็มีสรรพนามมาเรียกเขา 
ไม่รู้สิ ชื่อนี้ดูเหมาะดี


“ไม่เอาอะ กูเลือกทุกวัน มึงเลือกบ้างดิ”


“งั้นไปกินร้านป้าตรงจตุจักรกัน”


“พูดแล้วน้ำลายสอ ไปเลย หิวละ”


“เคๆ”


เรามีความคิดคล้ายๆกันเสมอ มีไลฟ์สไตล์ที่แทบจะเหมือนกันหมดทุกอย่าง ติดอยู่อย่างเดียวคือผมเริ่มจะสูบบุหรี่และดื่มสุรามากขึ้นจนพี่ออฟต้องออกปากเตือน

เขาบอกว่าเขาเป็นห่วง
นั่นทำให้ชื้นใจแปลกๆ


“คบกันปะ”


“ห้ะ”


จู่ๆก็พูดออกมา ใครไม่ตกใจบ้างอะ


“เป็นแฟนกันมั้ย”


“...”


“ชักช้าจริงมึงนี่ ตกลงเป็นเนอะ”


“อะ.. เออๆ เป็นก็เป็น”


“ดีมากไอ้เตี้ยของป่าปี๊”


“...”


“งั้นวันนี้ถือเป็นเดทแรกละกัน”


เขาขอผมเป็นแฟนในตลาดนัดจตุจักรซึ่งมีผู้คนเบียดเสียดมาก อาหารมื้อแรกของเราคือข้าวไข่เจียวต้มยำกุ้งน้ำข้นและข้าวเปล่าสองจาน สถานที่เดทครั้งแรกคือบริเวณหอนาฬิกาของจตุจักร

เหมือนจะไม่โรแมนติก
แต่มีความสุขชิบหาย


ผ่านมาได้ครึ่งปีหลังจากเราคบกัน อาการทางประสาทของผมดีขึ้นตามลำดับการรักษา แต่แล้วพี่ออฟก็มีต้องไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเวลาสองสัปดาห์ นั่นแปลว่าผมต้องกลับไปอยู่บ้าน

บ้านที่ไม่มีคนในครอบครัวอีกต่อไป

ผมบอกพี่ออฟว่าผมโอเคและอยู่ได้สบายเพราะไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของเขา ถ้าผมบอกว่าไม่โอเคพี่ออฟจะต้องพาผมไปด้วยแน่และนั่นจะดูไม่ดีกับหน้าที่การงานเท่าไหร่

คืนแรกทุกอย่างยังคงปกติ ไม่ได้มีอาการอะไร
คืนที่สองยังทรงตัว คืนสามคืนสี่ยังคงโอเค

แต่มันดันมาพังลงในคืนที่ห้าเมื่อมีญาติห่างๆโทรเข้าโทรศัพท์บ้านเพื่อถามหาพ่อและแม่ของผม มันเหมือนเป็นการย้ำจุดช้ำว่าพวกเขาจากไปโดยทิ้งผมไว้

ผมร้องไห้ครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน และเป็นการร้องไห้ครั้งแรกในรอบครึ่งปีโดยไม่มีอ้อมกอดอุ่นของพี่ออฟ

มันทำให้ผมรู้สึกเป็นบ้า

ผมรู้แล้วว่าตอนนี้สิ่งที่ผมขาดไม่ได้ไม่ใช่ยาหรือการบำบัด เป็นคนต่างหากที่ผมขาดไม่ได้และไม่ใช่ใครก็ได้ที่ผมต้องการ 

ถ้าไม่ใช่เขาก็ไม่มีความหมาย

สัปดาห์ที่สองผมออกไปเตร็ดเตร่ทุกวันจนถึงมืดค่ำด้วยความหวังว่าจะลืมเรื่องราวบางส่วนและตัดความฟุ้งซ่านออกไปจากสมองได้ แต่ผมคิดผิดเพราะเมื่อกลับมาที่บ้านหลังเดิมและห้องๆเดิมทุกความรู้สึกนั้นทะลักเข้ามาอีกครั้งจนรับไว้ไม่ไหว

เมื่ออยู่คนเดียวผมก็เป็นบ้าอีกครั้ง
และนั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเลือกทำบางอย่างลับหลังพี่ออฟ


“ฮัลโหล ว่างคุยมั้ยพี่ริน”


[สวัสดีเจ้าน้องชาย หายไปนานเชียวนะ]


เสียงสดใสดังขึ้นจากปลายสาย ผมสามารถจินตนาการใบหน้าของรุ่นพี่คนนี้ได้อย่างง่ายดาย เธอเป็นคนมีเสน่ห์และเป็นคนน่าตกหลุมรัก


“พอดีมีหนุ่มมาแนะนำ เห็นแล้วนึกถึงพี่เลย”


[โหย เดี๋ยวนี้ทำงานเป็นพ่อสื่อหรอ คิดตังค์ปะเนี่ย]


“เพื่อพี่ผมไม่คิดอยู่แล้ว คนกันเอง”


[ว่าแต่หนุ่มนั่นใคร]


“มาเจอไหมล่ะ อีกสี่วันเขาจะกลับมาจากต่างจังหวัด พี่รินแต่งสวยๆมาเลยนะ กันจะรออยู่ที่คาเฟ่ของพี่นิว”


หญิงสาวตอบตกลงและวางสายไป พี่รินไม่ใช่คนใจง่ายหรอกครับเพียงแต่ผมรู้ว่าเธอกำลังเหงาแหละต้องการใครสักคนพอดี มันพอดิบพอดีเหลือเกิน

เพราะผมแทบจะเสียสติแล้ว
เพราะความสุขในอนาคตเป็นสิ่งเดียวที่ผมให้เขาไม่ได้



สี่วันต่อมาพี่ออฟกลับมาในเวลาโพล้เพล้ 

ผมจัดการทำอาหารง่ายๆและจัดบรรยากาศสบายๆให้เป็นของขวัญแห่งการเหนื่อยของเขา 

หรือจะเรียกว่าของขวัญวันจากลาดีนะ


“ป่าปี๊ กอดกัน”


“ขี้อ้อนนะมึงอะ”


ผมขึ้นไปยืนบนเท้าของคนตัวสูงขณะที่เขาใช้วงแขนอบอุ่นกระชับตัวผมเข้าไปชิดยิ่งขึ้น มันดีเสียจนอยากจะร้องไห้ให้กับอาการปวดหัวแทบระเบิดที่ดันมาเกินขึ้นในเวลาสำคัญๆเช่นตอนนี้

อดทนไว้สิกัน เพื่อพี่ออฟนะ ท่องไว้


“เป็นไรเปล่าวะกัน”


“ไม่มีไร กันอยู่ในครัวนานเลยมึนกลิ่นอาหารนิดหน่อย แหะๆ”


“เอ้ามึงนี่ ดูแลตัวเองด้วยสิ”


“ก็อยากดูแลป่าปี๊มากกว่า”


เพราะอีกเดี๋ยวจะต้องไปแล้ว
ขออีกนิดเดียว แค่วันนี้ อีกนิดเดียวจริงๆ

พี่ออฟขยับเท้าไปตามเสียงเพลงเนิบนาบซึ่งผมเปิดเอาไว้ 
ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาแล้วรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเพื่อจะยิ้มให้คนตรงหน้า

คนสำคัญ
เพราะงั้นความสุขของเขาจึงสำคัญกว่าผม


“กันรักป่าปี๊นะ”


พี่ออฟยิ้มขำกับประโยคแรนด้อมของผม
มือใหญ่ยีผมเสียจนยุ่งไปหมดแต่ผมไม่บ่นสักคำเพราะผมอยากจะจดจำทุกอย่างให้ได้ จดจำความสุขทั้งหมดให้ได้


“ฮะๆ กูก็รักมึง”


“สัญญาก่อนว่าจะมีความสุข”


“มาแปลกนะมึง”


“เร็วว สัญญา”


“อะจ้า สัญญาๆ”


นิ้วก้อยของเราเกี่ยวกันก่อนที่ใบหน้าของคนเป็นพี่จะเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางประทับจุมพิตอ่อนโยนให้กับผมก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบกัดอย่างขี้เล่น

ผมหัวเราะ แทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
เพราะวันนี้ผมมีความสุขจริงๆ 


“ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง”


กันสัญญาว่าพี่จะมีความสุข
แม้ไม่ใช่กับกันก็ตามที


Last day
Last dance
Last scene
Last love

You’ll be my last
All of my lasts

You always will be. 

2 comments:

  1. เศร้ามากค่ะไรท์ คือกันรักพี่ออฟมากแบบมากๆจนไม่อยากให้ออฟต้องมาทนอยู่กับตัวเอง แต่เราว่าวิธีการมันเหมือนกับการเห็นแก่ตัวไปด้วย ไม่น่าไปตัดสินใครด้วยความเห็นที่เราเห็นว่าทำอะไรดีไม่ดีสำหรับตัวคนนั้น จุดจบมันเลยเป็นอย่างนี้ออฟเองก็ต้องเสียใจคิดว่าเป็นความผิดตัวเองอย่างเดียวต้องมาเจ็บไม่มีสิ้นสุดหลังการจากไปของกัน ไม่ใช่เราไม่เห็นถึงความรักที่กันมีให้ออฟนะคะ เราเห็นชัดมากมันมีปริมาณที่เยอะมากๆ

    ReplyDelete
  2. ปกติไรท์แต่งนิยายในบล๊อกอย่างเดียวหรอคะหรือมีในเด็กดีด้วย เผื่อเราจะไปติดตามเราชอบการบรรยายของไรท์มากกก^-^

    ReplyDelete