#กลิ่นอายฝนออฟกัน
0
.
เพล้ง!
เสียงแก้วและขวดเปล่าถูกปัดตกลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ
เย็นยะเยือกราวกับมือของผมตอนนี้ หมัดที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บ
ทั้งๆที่เจ็บคงดีกว่า
แบบนั้นน่าจะดีกว่า
ดีกว่าเจ็บแต่ไม่รู้สึกอะไรเลย
แม่ง… เจ็บที่รู้สึกอะไรไม่ได้เลย
“พอเถอะนะ ถือว่าขอร้อง”
มือยื่นออกไปรั้งคนที่ไม่เคยอยู่กับผมแต่แรก
ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะเลือกผม ไม่เคย
“ปล่อย!”
ถูกสะบัดออกอีกครั้ง ถ้านับคงเป็นพัน
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้นและคงจะเป็นจนกว่าจะจบ
“รักตัวเองบ้างได้ไหม”
“จะทำได้ยังไงวะ เขายังไม่รักเลย เขายังไปเลย”
คนตรงหน้าผมทรุดลงบนพื้น น้ำตามากมายไหลรินจากหัวใจของเขา ความเจ็บปวดที่เผชิญดูหนักหนา
“อยู่ตรงนี้ไง… คนที่รัก”
อยู่มาตลอด
แม้ไม่เคยเห็นค่า
“แต่มึงไม่ใช่เขา… ยังไงก็คงไม่ใช่”
รู้ดี รู้ดีว่าไม่ใช่
รู้ตัวดีว่าจะไม่ได้หัวใจ
รู้ดีว่าไม่มีทางใช่ใครคนนั้น
คนอกหักแผลสดใหม่ยังคงฟูมฟาย พึมพำถึงคนที่ทิ้งไป
ต่างจากผมที่ไม่มีน้ำตาสักหยด เหมือนใจอันด้านชาซึ่งเจ็บปวดอยู่เสมอ
ผมรู้มันขัดแย้ง
ตัวผมนั้นเต็มไปด้วยความขัดแย้ง
รักเขาแต่เขาไม่รัก
อยู่ข้างเขาโดยที่เขาไม่ต้องการ
อยู่ทั้งที่บอบช้ำ
อยู่แค่เพื่อพร่ำบอกคำว่ารักที่เขาไม่สนใจ
ผมเดินฝ่าเศษแก้วไปหาเขา คนที่รักจับใจ
แม้จะเจ็บเพียงไหนผมไม่เคยจะย้อนมองตัวเอง
แค่คนตรงหน้าได้มีความสุข ผมยอมไปเป็นพ่อสื่อ ยอมจะเป็นตัวตลก ยอมเป็นคนที่เขามองข้าม
“แต่ผมก็รักพี่อยู่ดี เหมือนที่พี่รักเขาที่ทิ้งไป”
“...”
“แต่วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะเป็นทุกอย่างให้พี่”
“มึงจะไปไหน”
“ไม่ได้จะไปไหนหรอกสบายใจเถอะ แต่ผมแค่จะเลิกทำตัวไร้ค่าเพื่อพี่เสียที”
“...”
“เผื่อพี่จะคิดได้ว่าควรเลิกทำตัวไร้ค่าเพื่อเขาเสียที”
สุดท้ายผมก็ทำเพื่อเขา
รักเขา เพื่อเขา
อยู่ เพื่อเขา
ทน เพื่อเขา
และเลิกรัก… เพื่อเขา.
เพื่อรักที่ไม่มีวันได้กลับคืน
.
No comments:
Post a Comment