Tuesday, 6 June 2017

what if I said no? #offgun | 09 [end]


ผมไม่ได้จะหาเรื่องลองใจพี่ออฟหรืออะไรนะครับอย่าเข้าใจผิด วันนี้แค่เหนื่อยมากจริงๆและคิดว่าถ้ากลับคอนโดไปอยู่คนเดียวจะต้องร้องไห้แน่ๆเลย 

ปกติไม่ใช่คนขี้แยหรอกนะ มันจะอ่อนไหวนิดนึงก็เท่านั้น

ร่างสูงจอดรถในที่จอดสำหรับห้องของเขาแล้วก็พยักเพยิดให้ผมเดินไปรอที่ลิฟต์ส่วนเจ้าตัวก็ขนทั้งของๆผมและของๆตัวเองถามมา

ถามว่าซึ้งใจไหม ก็นิดนึงอะ
ใจอ่อนแล้วนิดนึงด้วย คงเพราะเหนื่อยแน่ๆ


“จะกินอะไรมั้ย สั่งมากินได้นะ”


“หิวนิดนึง แต่กินมาม่าก็ได้ไม่ซีเรียส”


“ว่าไงว่าตามกันครับ”


แล้วพี่ออฟก็ล็อคประตูพร้อมไปเก็บข้าวเก็บของ ส่วนผมก็มาต้มมาม่า ถามว่ามาที่นี่บ่อยไหมก็ไม่นะ ส่วนมากพี่ออฟจะไปหาผมมากกว่าเพราะคอนโดมันใกล้ที่ทำงานกว่า แต่ผมก็พอจำได้แหละว่าเขาเก็บอะไรไว้ตรงไหนบ้าง


“แหม จำได้ซะด้วยว่าอะไรอยู่ตรงไหน”


แล้วก็ไม่วายโดนแซวแบบนี้เสมอ
เหมือนเปิดเทปวนอะครับบอกเลย


“ก็ต้องจำได้ดิ”


ผมงึมงำตอบไปแล้วจัดการทำอาหารมื้อดึกให้เราทั้งคู่ เพียงห้านาทีมาม่าต้มยำร้อนๆก็หอมฉุยอยู่ตรงหน้า
เราต่างก็เริ่มกินกันโดยไม่พูดไม่จา อาจเพราะความหิวทำให้หน้ามืดตาลาย ปกติผมกินเผ็ดไม่เก่งเสียเท่าไหร่แต่วันนี้ทำให้รู้ว่าตัวเองอึดกว่าที่คิด

แต่แม่ง เผ็ดมาก เผ็ดซะน้ำตาไหล


“เฮ้ย ร้องไห้ทำไม”

เสียงอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นขณะที่ผมกำลังเก็บถ้วยชาม นี่ก็หันหลังให้ละนะยังจะเห็นอีก


“เผ็ด”

ผมปาดน้ำตาลวกๆและเช็ดมือให้เรียบร้อยก่อนจะต้องชะงักเมื่อหันไปเจอใบหน้าของอีกฝ่ายในระยะใกล้เท่าลมหายใจ


“เอาดีๆ ร้องไห้ทำไม”

นิ้วโป้งของเขาไล้ตามรอยน้ำตาบนแก้มของผม
จู่ๆก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เผ็ดว่ะ ทำไงดี


“ก็…”


“ห้ามโกหกกูนะกัน”


“...”


“เหนื่อยมากหรอ บอกกูซิ”


“นิดนึง…”


“ไม่นิดละมั้ง มากอดมา”


กว่าจะรู้ตัวก็ตอนได้ยินเสียงหัวใจของเราทั้งคู่แนบกันกับความรู้สึกอบอุ่นของอ้อมกอดกระชับที่อีกคนมอบให้ พี่ออฟโยกไปโยกมาเหมือนกอดเด็กและนั่นทำให้ผมอมยิ้มอย่างช่วยไม่ได้


“ยิ้มอยู่อะดิ๊”


“อะไร มีตาทิพย์หรอ”


“กูรู้หมดแหละ”


“มั่ว”


“ไม่มั่วหรอก ตอนกอดกันมึงยิ้มตลอด”


“...”


“เพราะมึงชอบกอดกูและกูก็ชอบกอดมึง”


“...ทำไมเดี๋ยวนี้ปากไม่แข็งแล้วอะ”


ปกตินะครับไอ้พี่ออฟเนี่ยปากแข็งกว่าหิน ปากแข็งไม่พอเนียนด้วยอีกต่างหาก เนียนจนคิดว่าที่มันไม่พูดเพราะมันไม่รู้สึกจริงๆอะ แล้วไงใครเจ็บ

ขอพื้นที่แค้นหน่อยเหอะ ฝังใจ


“ก็อยากจะบอกมึงหมดเลย อยากได้ยินไรอีกบอกได้”


“มันมีสิ่งที่กันอยากได้ยินนะเว่ย”


“อะไรอะ”


คนตัวสูงเท้ามือกับซิงค์ล้างจานก่อนจะเผชิญหน้ากับผมในระยะประชิด ผมมองออกนะว่าเขาเขินอยู่หน่อยๆ ตามันจะล่อกแล่กนิดๆอะ ตลก


“คือรอพี่ออฟพูดมาตั้งนานละ”


“หยุดก่อน”


นิ้วเรียวของร่างหนาทาบลงบนกลีบปากของผม ทำเอาใจกระตุกไปไม่น้อย แต่แสดงออกเยอะไม่ได้เดี๋ยวมันได้ใจ


“?”


“อย่าเรียกพี่ออฟได้มั้ย”


“อ้าว แล้วจะให้เรียกอะไร”


“อีกชื่อที่มึงชอบเรียกเวลาออกสื่ออะ”


“อะไรอะ”


ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะตอนนี้ใบหน้าของพี่ออฟกำลังขึ้นสีระเรื่อในแบบที่เห็นได้ยากมาก นานน๊านทีเขาจะเขินอย่างนี้นะครับ ปกติถ้าเขินจะแค่ยิ้มหน่อยๆหลบตานิดๆพอเป็นพิธีเอง


“มึงอย่ามาทำเป็นไม่รู้”


“ก็กันไม่รู้จริงๆ”


“อย่าแกล้งกูเลยนะกันนะ”


“ป่าปี๊หน้าตาตลกอะ”


“เออ ชื่อนั้นแหละ ดีมาก”


ใบหน้าตี๋ฉบับคนไทยเชื้อสายจีนแท้ๆแสดงความพึงพอใจออกมาจนผมอดขำไม่ได้ อะไรมันจะต้องโอเว่อร์ขนาดนั้นนะพี่ออฟนะ

ผมเอาคางไปเกยไหล่กว้างแล้วถอนหายใจยาวๆจนพี่ออฟใช้มือลูบหลังผมอย่างแผ่วเบาราวกับต้องการปลอบ


“ถ่ายทุกวันมันก็เหนื่อย ธรรมดา ป่าปี๊ไม่ต้องห่วงกันหรอก เหนื่อยเดี๋ยวก็หาย”


“มึงไม่ได้เหนื่อยแล้วร้องไห้ทุกวันใช่ไหม กูก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา ไม่ต้องมาเกรงจงเกรงใจ”


“ถามไรหน่อยดิ”


“ว่ามา”


พลันผมก็นึกถึงประโยคที่ว่า
คนเรารออะไรนานๆก็มักจะเบื่อ มักจะยอมแพ้ไปก่อน
อย่างที่โอบล้อว่าสักวันพี่ออฟอาจจะท้อและตัดใจไปเหมือนกับผมในตอนนั้นก็เป็นได้


“ป่าปี๊เหนื่อยมั้ย”


“หืม?”


“รอกันอะ เหนื่อยมั้ย”


“เหนื่อยไร ไม่มี เพ้อนะมึงอะ”


“ก็ปกติคนเราเวลารออะไรนานๆก็จะเหนื่อยใช่ไหม ป่าปี๊ก็ไม่ได้เป็นคนใจเย็นด้วย รอนานๆไม่หงุดหงิดหรอวะ”


“มึงตั้งใจจะสื่ออะไร”


ผมผละออกจากอ้อมอกของพี่ออฟนิดนึงก่อนจะจ้องไปในดวงตาเรียวเล็กนั่น ผมว่ามันน่าจะถึงเวลาแล้วมั้ง


“กันเหนื่อยแล้ว”


“เหนื่อยกับกูหรอ”


“เหนื่อยกับตอนนี้”


“...”


“สิ่งที่กันบอกวันนั้นว่าเหลืออย่างเดียวที่พี่ต้องทำ”


“....”


“มีอย่างเดียว”


“อะไร…”


พี่ออฟลังเลที่จะถามออกมา เสียงมั่นอกมั่นใจที่ผมคุ้นเคยกลายเป็นเสียงที่ทั้งเบาและมีความสั่น ผมกลั้นใจทำหน้านิ่งและพูดประโยคสำคัญที่สุดออกไป


“เป็นแฟนกันนะ”


“....”


“และห้ามปฏิเสธ”


“...”


เหมือนอีกคนจะยังประมวลผลไม่ได้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างงงงวย แววตาของพี่ออฟเต็มไปด้วยความสับสนซึ่งมองไปมองมาก็ตลกดี


“อ้าว ไม่ตกลงหรอ งั้นกันจะยก…”


“เหี้ย! ไม่ดิๆ ใครมันจะไม่ตกลง!”


“งั้นเป็นแฟนกันแล้วหรอ”


“เออ กูเท่านั้นแหละที่เป็นแฟนมึงได้ จบนะครับ”


บทสนทนาหยุดเพียงเท่านั้นเมื่อผมคลี่ยิ้มกว้างที่สุดในรอบสัปดาห์ ความเหนื่อยทุเลาไปได้ราวกับยกภูเขาออกจากอก มันทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมคนเราจึงชอบมีความรักและประทับใจกับความรู้สึกรักขนาดนี้

ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของผมเมื่อริมฝีปากของพี่ออฟจรดลงมาในส่วนเดียวกันของผม จังหวะขบเม้มดูดดึงดำเนินไปอย่างเนิบนาบและอบอุ่น จนกระทั่งเราทั้งสองคนหลุดขำออกมาเสียดื้อๆ


“เป็นเชี่ยไรเนี่ย นี่เราขำกันทำไม”


“เป็นเชี่ยไรไม่รู้ รู้แต่รักป่าปี๊”


“มึงนี่นะ ขยันหยอด”


“รักดอกจึงหยอดทุกวัน”


“เออ กูยอม”


“ฮิฮิ”


“เพราะกูก็รักมึง”


สุดท้ายคืนนี้ก็จบลงด้วยการนอนกอดกันของผมและพี่ออฟ มันดีกว่าการกลับไปห้องสี่เหลี่ยมของตัวเองซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความว่างเปล่า ความรู้สึกข้างเดียวซึ่งถูกเติมเต็มมันทำให้ใจของเราทั้งคู่พองโต บรรยากาศในห้องเบาและสบายตัวขึ้น

ผมจะไม่คิดไกลไปถึงอนาคต
เพราะความหวังของผมคือการเก็บบรรยากาศแบบนี้ไว้
เท่านี้ ที่อยากจะทำให้คนที่ผมรัก
เท่านี้…


แค่เท่านี้จริงๆ. 





//




ไอ้สัส ขอพื้นที่แป๊บนึง
คนคูลขอกรีดร้อง!

ผมก็คิดนะเว่ยว่าถ้าไอ้กันมันปฏิเสธผมหรือเบื่อที่ผมคอยตามติดมันแจแล้วจะทำหน้าเศร้ายังไงให้ไม่ดราม่าและน่าสมเพชเกินไปอะ ตอนที่ไอ้เตี้ยบอกว่ามันเหนื่อยกับที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่ใจกูตกลงไปต่ำกว่าตาตุ่มอีกอะบอกเลย น่าจะอยู่ใต้ฝ่าเท้าอะไรแบบนั้นเลย

และไอ้กันก็ยังคงความเป็นไอ้กัน
ไอ้กันผู้ขี้แกล้ง มึงนะมึง… ฝากไว้ก่อน…
คนคูลเกือบจะเสียฟอร์มแล้ว

ใจผมเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อริมฝีปากของเราบดเบียดกัน มันแทบจะทำให้ผมเป็นบ้าเมื่อแขนเล็กๆยกขึ้นมาโอบรอบลำคอพร้อมมือเรียวซึ่งไล้ไปตามไรผมบนท้ายทอย

จูบที่ผมตั้งใจจะมอบให้ไม่ได้ร้อนแรงหรือวาบหวาม
มันเป็นจูบขอโทษ จูบปลอบประโลม จูบบอกรัก เป็นการกระทำที่ผมพยายามสื่ออย่างบรรจงว่าเราได้ใจซึ่งกันและกันไปแล้วจริงๆ

แต่สุดท้ายทั้งผมและกันก็หลุดขำ
เฮ้อ…ผมว่าเราไม่เหมาะกับบทหวานๆเลยว่ะ เน้นเอาฮาดีกว่าเนอะว่าไหมครับ 

ไอ้กันยิ้มหัวเราะร่าจนตาหยีเท่าผม แก้มใสมีลักยิ้มบุ๋มน่าฟัด มันจิ้มเอวผมแล้วพึมพำว่าหมั่นเขี้ยว แต่ดูจากรูปการณ์แล้วกูควรพูดคำนั้นมากกว่านะจ๊ะ


แม่ง… อยากจะฟัดให้จมเตียง


“เป็นเชี่ยไรเนี่ย นี่เราขำกันทำไม”


“เป็นเชี่ยไรไม่รู้ รู้แต่รักป่าปี๊”


“มึงนี่นะ ขยันหยอด”


“รักดอกจึงหยอดทุกวัน”


“เออ กูยอม”


“ฮิฮิ”


“เพราะกูก็รักมึง”



ขอโทษที่บอกช้าเพราะมัวแต่เขิน
ขอโทษที่เคยทำเหมือนปฏิเสธ

แต่ถ้าวันนั้นบอกออกไปชัดเจนว่าไม่
แน่นอนเราคงไม่มีวันนี้


วันที่กูกับมึงรักกัน. 

No comments:

Post a Comment