Monday, 1 May 2017

what if I said no? #offgun | 04



หลังจากพายุอารมณ์ประหลาดในวันนั้น วันนี้ผมกลับมาเป็นปกติแล้วครับ นี่ก็กำลังเดินทางไปถ่ายซีรี่ย์ puppy honey เช่นเคย นี่ก็ฉากท้ายๆแล้วนะ 

ตลกดีเวลาคิดว่าคงเหงาแน่ๆถ้าจบจริงๆ
ใจหายกับคำว่า เดี๋ยวก็จบแล้ว

ผมเหลือบมองร่างสูงข้างกายในที่นั่งคนขับ พี่ออฟน่ะอยากแสดงคู่กับผู้หญิงมากกว่าผม เขาบอกแบบนั้นเสมอ ฉะนั้นเรื่องหน้าก็ขอให้เขาสมหวังก็แล้วกัน

ถือซะว่าเป็นคำอวยพรจากผม

“รู้ว่าหล่อ แต่ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้”

รู้งี้ไม่อวยพรดีกว่า

“นี่พี่ออฟ”

“ห้ะ”

“ถ้าซีรี่ย์จบแล้ว พี่ว่าเรายังจะสนิทกันปะ”

“อืม…”

“...”

“มึงว่าไงอะ”

“นี่ผมเลยถามพี่ไง”

“มึงตอบมาก่อนดิ”

“ผมว่าก็น่าจะเหมือนเดิมนะ ผมอยู่กับพี่แล้วสบายใจดี ชอบอะไรคล้ายๆกันด้วย”

“ชอบอะไรคล้ายๆมึงอะกัน”

พี่ออฟพึมพำอะไรซักอย่างซึ่งผมจับใจความไม่ได้ แต่ช่างเถอะ อาจจะกำลังบ่นอยู่ก็เป็นได้

“แล้วพี่ว่าไง”

“ว่าตามมึงแหละ”

“เอ้า จะไม่ลองคิดหน่อยหรอ”

“ไม่อะ มึงว่ายังไงกูก็ว่าอย่างนั้น”

“ได้หรอ”

“ได้ดิ ก็ถ้ามึงไม่ไปไหนกูก็คงไม่ไปไหนเหมือนกัน”

ผมไม่รู้ว่าเขาพูดออกมาด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่ผมดีใจนะ ดีใจที่พี่ออฟจริงใจกับผมแบบนี้เสมอ





ณ กองถ่าย


วันนี้เป็นฉากในห้องมืดหรือที่เขาเอาไว้ล้างฟิล์มกัน ผมว่าเราควรจะเรียกมันว่าฉากห้องแดง เพราะแสงตอนถ่ายออกมานี่แดงฉานมาก เรามาร์คกันไปรอบนึงและตอนนี้กำลังจะถ่ายจริง วันนี้ไม่รู้จะกี่เทค

เราสลับกันพูดบทเรื่อยๆจนกระทั่งถึงฉากที่ผมถ่ายน้ำหนักไปที่ซิงค์น้ำและเอ่ยประโยคนึงออกมา

“อยู่กับผมสองคนน่ะ พี่ไม่ต้องกลัวเสียฟอร์มก็ได้นะ”

จริงๆผมพูดตามที่ผมคิดเลยนะ คือไม่ต้องเป็นปิ๊กโรมก็พูดได้อะ กันอรรธพันธ์อยากให้ออฟจุมพลเลิกขี้เก๊กพร่ำเพรื่อเสียที เหนื่อยจะเดาใจ

พี่ออฟดูกำลังคิดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไปเมื่อผมเอามือไปวางบนมือเขาตามบทที่ได้รับมา จริงๆพี่ออฟไม่ชอบจับมือเสียเท่าไหร่ แต่ตั้งแต่ถ่ายซีรี่ย์เรื่องนี้และได้มาเป็นคู่ชิปกันเนี่ย ผมจับมือเขามาเกือบร้อยรอบละมั้ง

ฝ่ามือใหญ่พลิกขึ้นมาเป็นฝ่ายกุมเสียเองก่อนที่คนอายุมากกว่าจะดึงผมให้เข้าไปใกล้ในระยะประชิด

นี่มันใกล้กว่าตอนซ้อมอีก
ดึงแรงไปเปล่าจุมพล

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้พี่แชมป์และคนอื่นๆกำลังทำหน้าตาแบบไหนกันอยู่ ไม่รู้ว่าเขาสั่งคัทกันหรือยัง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใบหน้าของเราใกล้กันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ใกล้จนอยากจะหยุดหายใจ
ใกล้จนอยากจะหลบสายตา
แต่อีกฝ่ายกลับมองลึกเข้ามาไม่ลดละ

และแววตาของพี่ออฟที่มีแค่ผมน่ะ
...มองยังไงก็ไม่ชินสักที


“คัท! บอกให้แกะกระดุมไม่ได้ให้จูบโว้ย!”






/






ผมอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าเราจูบกันนอกบท กันจะผลักไสผมมากแค่ไหน 

ผมตั้งใจเล่นนอกบทในรอบแรก ทำเป็นงงและหลงๆลืมๆ การห้ามใจไม่ให้จูบคนที่เรารักทั้งที่อยู่ใกล้ขนาดนั้นนี่มันยากมากนะบอกเลย

แม่ง… เกือบชิบหาย
ผมเนี่ยเกือบจะชิบหาย

หลังจากถ่ายฉากห้องแดงแบบจริงๆจังๆเสร็จก็หมดหน้าที่ของพวกเราในวันนี้ ส่วนกั้งเชอรีนคริสน้ำตาลนั้นยังมีบทที่จะต้องถ่ายอีก

“แดกข้าวปะ”

“ไปดิ”

“อยากกินไร”

“หูย มีถามด้วยว่ะเดี๋ยวนี้”

พี่กวางนะพี่กวาง ตัวเองก็รู้ความลับของผมแท้ๆ ทำงี้กับน้องนุ่งได้ไงวะ ไหนจะไปสร้างเรือออฟกันอะไรนั่นอีก แล้วก็มาลำบากผมคอยสร้างโมเม้นไง 

ไอ้กันอะสนุกครับ
ส่วนไอ้ออฟเนี่ยหวั่นไหวจนจะบ้า

“จะไปปะพี่กวาง”

“ไม่อะ เดี๋ยวต้องเข้าตึก”

“เค งั้นไปละนะ บาย”

“บายจ้าลูกๆของพี่”

“...”

“พี่ว่าหลังๆพี่กวางดูมีความสุขแปลกๆปะวะ”

“เออกูกำลังจะถามมึงเนี่ยว่าเจ๊ไปกินไรผิดสำแดงมา”

“ต้องมีแผนการอะไรแล้วไม่บอกเราแน่ๆแบบนี้”

“ขี้เกียจจะเดา ช่างเจ๊แกเหอะ ไปแดกๆ ขึ้นรถๆ”

เท่านั้นพวกเราก็ย้ายร่างกายพร้อมท้องซึ่งร้องครวญครางจากความหิวมานั่งในรถของผม วันนี้ไอ้กันดูไม่เหนื่อยมากและไม่หลับเหมือนวันอื่นๆ คงเพราะถ่ายค่อนข้างน้อย

“พี่ออฟมีเสปคคนที่ชอบปะ”

ไอ้นี่ก็ช่างถามจัง ตั้งแต่เมื่อเช้าละ

“เจ้าหนูจำไมเข้าสิงมึงหรอกัน”

“ตอบๆมาเหอะน่า เผื่อกันจะเอาข้อมูลไปขาย”

“งั้นมึงบอกของมึงมาก่อนดิ”

“เอ้า”

“ไม่งั้นก็ไม่ต้องรู้ของกู คึคึ”

“เออก็ได้ๆ”

แล้วไอ้กันก็เงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิดว่าเสปคของตัวเองเป็นแบบไหน มันอธิบายคร่าวๆว่าต้องเป็นคนใจดี มีน้ำใจ อบอุ่น ไม่ขี้โวยวาย และอื่นๆอีกไม่มากนักเรื่องลักษณะภายนอก

ขอพูดหน่อยเหอะ
ไอ้อุปนิสัยอะไรเนี่ยที่มันพูดมาทั้งหมด

ตรงข้ามกับผมสิ้นดี


“แต่คนในจินตนาการก็ไม่ใช่คนในความจริงปะ”

“...”

“ผมหมายถึงคนที่ผมชอบน่ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ก็ได้”

“อืม”

แต่คนที่มึงชอบน่ะ ยังไงก็คงไม่ใช่กูหรอก

“แล้วเสปคพี่อะเป็นไง”

“แค่เข้ากับกูได้ก็พอ”

“จริงดิ”

“อะไร หน้ากูดูเรื่องมากหรอ”

“ใช่”


บอกมากกว่านี้ได้ที่ไหนล่ะ เคยได้ยินไหมครับที่เขาบอกว่าถ้าเราชอบใครเสปคของเราก็เป็นคนนั้นไปโดยปริยาย

นั่นแหละ
ก็ผมชอบมัน ฉะนั้นเลยบอกมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


“นี่ป่าปี๊เองไงกัน ไอ้น้องรัก”

“คร้าบๆ เรื่องน้อยที่สุดเลยคร้าบ”

“กวนตีน”

“กวนใจ”

“เอาที่มึงสบายใจอะกัน”


จริงๆไม่ผิดหรอกที่มันบอกกวนใจ
เพราะก็เป็นแบบนั้นแหละ

กันเงียบไปอีกสักพักเพื่อหาเพลงฟัง แล้วเจ้าหนูจำไมของวันนี้ก็เปิดปากอีกระลอก

ทำไมวันนี้มึงพูดมากจังอะ งง

“จริงๆกันก็ขอแค่คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจอะนะ”

“อ่าฮะ”

ผมตบไฟเลี้ยวก่อนจะหมุนพวงมาลัยพาตัวรถเข้าห้างดังย่านปทุมวันเพื่อที่เราจะลงไปกินข้าวเย็นกัน

“แต่อย่างพี่ออฟก็อยู่แล้วสบายใจอะ งั้นเสปคกูก็คือมึงงี้หรอ งง”

“...”

จะให้กูพูดอะไรอะ… เมื่อกี๊แทบจะเบรครถ

“แต่พี่ออฟมึงขี้โวยวายอะ”

“แต่มึงก็ไม่เห็นบ่น อีกอย่างนะ กูโวยวายไม่บ่อยขนาดนั้นปะ มึงอะเว่อร์ตลอด”

“มันก็จริง..”

“พอๆ หยุดคิดๆ ลงไปแดกกันได้ละ”

“ละถ้ามีคนถามเรื่องเสปคกูควรตอบไงอะ”

“บอกเขาไปว่าคือกู จบมะ”

เพราะกูอยากให้เป็นแบบนั้น

“เออจบก็จบ”


และขอบคุณที่ยังให้ความหวังกูนะกัน
แม้มันจะแค่ลมๆแล้งๆก็ตามที

No comments:

Post a Comment