ตั้งแต่ไอ้ incident คิดถึง ถึงแล้ว เมื่อวันนั้นผมกับไอ้กันก็ไม่ได้มีอะไรกุ๊กกิ๊กเลย แต่พี่กวางก็บอกนะว่าไอ้ไม่กุ๊กกิ๊กของผมเนี่ยมันก็ดูกุ๊กกิ๊กตลอดนั่นแหละ นางบอกพี่น้องที่ไหนเขาทำแบบพวกแกกัน
เออ ไม่เถียงก็ได้
วันนี้ผมมาที่กองถ่าย secret seven the series ที่กันมันถ่ายกับปันปัน กัปตัน และอื่นๆอีกมากมาย
อ้อ โอบด้วยครับ
ไอ้โอบเป็นรุ่นน้องจากสมัยผมเรียนมัธยม ถามว่าสนิทกันมั้ยหรอตอนเรียนก็ไม่สนิทหรอกครับห่างกันเยอะมาก จะมารู้จักกันดีๆก็ตอนเข้า GMM เนี่ยแหละ แต่ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันหรอกครับเพราะเราไม่สนิทกัน มีแต่ไอ้กันล่ะมั้งที่สนิทกับโอบ
งี้แหละ คนเคยเล่นหนังด้วยกัน
ธรรมดา
ธรรมด๊า
ธรรมดาจริงๆไม่ได้คิดอะไรเลย
ผมหยิบสมาร์ทโฟนมากดเบอร์ไอ้กันแล้วโทรหามัน จริงๆคนในกองก็รู้จักผมกันเยอะแยะแหละ แต่ไม่ค่อยสนิทอะมันเด็กกว่าผมทุกคนเลย มีแต่พี่ทีมงานกับพี่ผู้จัดการที่อายุเยอะกว่า
โห นี่กูเข้าขั้นแก่ละอะ รู้สึกได้ถึงพลังงานความแก่
“ถึงแล้ว”
[ห้ะ]
“บอกว่าถึงแล้ว”
[ถึงไหนของพี่]
“กองถ่ายมึงนั่นแหละไอ้เตี้ย มารับกูเร็ว”
[ห้ะ! มาทำไรเนี่ย]
“มาแดกข้าวฟรี”
[...]
“แล้วก็มาหามึง”
[ห้ะ…]
“ทำไม มาไม่ได้ไง”
[ก็มาได้… แต่ไม่คิดว่าจะมา]
“เออน่า ก็มาแล้วนี่ไง”
[อือๆ เห็นว่ามีความพยายามนะ]
“เห็นแล้วก็รีบมา”
[รอแค่นี้ทำบ่น]
“ไม่ได้บ่นเพราะรอ…”
[?]
“ก็อยากเจอเร็วๆ”
/
ระหว่างที่ไอ้กันไปทำหน้าที่นักแสดงผมก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สายตาหยุดอยู่ที่มัน แม้มันจะเดินไปเดินมา จะหัวเราะ จะทำหน้างง จะทำหน้าสงสัย จะยิ้ม จะทำหน้ามึน
ผมเห็นทั้งหมดนั้น
แล้วก็งงว่าผมที่เห็นทั้งหมดนี้มาสามปี ทำไมผมถึงไม่เคยรู้ว่ามันเคยชอบผม ทั้งที่ผมก็ชอบมันแท้ๆ
แต่ต่อไปนี้คือสิ่งที่ผมรู้
กัน อรรถพันธ์ เป็นคนสื่อสารไม่เก่ง
ผมมั่นใจข้อนี้มาตั้งแต่ถ่ายซีรี่ย์และให้สัมภาษณ์กับสื่อใหม่ๆ ตัวผมอะไม่ค่อยมีปัญหาหรอกครับเพราะเข้ากับคนง่าย รับเป็นพิธีกรด้วยอะไรด้วย ไอ้พวกเรื่องความกระอักกระอ่วนผมจึงแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ค่อนข้างดี(มั้ง)
แต่สำหรับไอ้กันเรื่องพวกนี้คงยากเสียหน่อย
ทุกครั้งที่เราต้องออกงานคู่ แรกๆมันจะเกร็งชนิดที่แฟนคลับยังรู้ จริงๆก็ตลกดีนะครับ จะกลัวอะไรผมนักหนา
ทุกครั้งที่ให้สัมภาษณ์มันจะพยักหน้าตามซะส่วนใหญ่ มีหลังๆมานี้เริ่มโต้ตอบ พูดเยอะขึ้น ผมดีใจนะที่มันทำได้ดีขึ้นแล้วด้วยความช่วยเหลือของผม
กัน อรรธพันธ์ เป็นนักแสดงที่เก่ง
แม้ปกติไอ้กันจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง วกไปวนมา ฟังแล้วปวดหัวพอๆกับที่ผมพูดไม่ชัด แต่เมื่อไหร่ที่เข้าฉากปุ๊บเหมือนวิญญาณนักแสดงเข้าสิงปั๊บอะครับ อินน่งอินเนอร์มาเต็ม
จนบางทีมันเอามาแกล้งคนในชีวิตประจำวัน แอคติ้งว่ามัรโกรธเขา งอนเขา เสียใจงี้ บอกเลยว่าเคยโดนมาแล้วครับและมันน่าตกใจมากๆ แม่งเนียนเวอร์ เนียนจนแบบ
แป้งราคาแพงก็แพ้มึงแน่ๆ
กัน อรรถพันธ์ เป็นคนขี้แกล้ง
จริงๆทุกคนจะคิดว่ามันน่ะเป็นฝ่ายถูกแกล้ง แต่เปล่าเลยครับเปล่าเลย รับประกันได้เลยว่าในชีวิตจริงมันแกล้งคนอื่นบ่อยกว่าถูกแกล้งแน่นอน
ผมยังโดนแกล้งอะคิดดู ซนอะไรเบอร์นั้น
กัน อรรถพันธ์ เป็นคนขี้สงสัย
ข้อนี้ผมตั้งสันนิษฐานมานานแล้วแต่มามั่นใจก็วันนี้แหละครับ วันที่เรามาถ่ายรายการรถโรงเรียน
โอย อะไรจะซักจะฟอกผมขนาดน้านนนน
ถามเรื่องแฟนเก่าที่แบบ ตั้งแต่ม.5อะ จะบอกให้ว่าเบื้องหน้าถามแค่นั้นใช่ปะ เบื้องหลังมันแทบจะขอไอจีเขาไปสตอล์คดูแล้วมั้ง งงใจน้องจังครับ
นี่หึงหรือไร คิคิ
กัน อรรถพันธ์ เป็นคนขี้ห่วง
เขาบอกเสมอว่าให้ผมดูแลตัวเองแม้คนอื่นจะบอกผมให้ดูแลเขาก็ตาม จริงๆกันมันดูแลตัวเองได้นะครับ แม้ผมจะดูแลมันอีกชั้นก็ตามทีน่ะนะ
เวลาผมไม่สบายหรือมีอาการแปลกๆกันจะจับสังเกตุได้ก่อนคนอื่นเสมอ เพราะเขารู้มั้งว่าปกติผมเป็นยังไงและไม่ปกติของผมคือยังไง
อย่างตอนอยู่บริษัทแล้วผมปวดหัวเลยเงียบปากเงียบคอไป กันไม่ได้พูดออกมานะว่าเออพี่ออฟไปกินยาสิไรสิ มันเดินไปหยิบหมอนมารองคอ หยิบน้ำหยิบยามาให้เสร็จสรรพแล้วบอกว่า กินยาแล้วงีบซะเดี๋ยวกันบอกคนอื่นให้เงียบให้
แค่นั้นแหละครับ ชิปกันทั้งบริษัท
มีอีกหลายอย่างของกันอรรถพันธ์ที่ผมรู้แต่ไม่อยากบอกใครเพราะกลัวว่าสิ่งเหล่านั้นที่เคยเป็นของผมมันจะไปเผื่อแผ่ให้ใครและไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก
มีอีกหลายสิ่งที่ผมไม่เคยบอกไอ้กันและคิดว่าชาตินี้คงไม่พูด ด้วยความปากร้ายปากแข็งบ้าๆบอๆของผมด้วยอะไรด้วยน่ะนะ บางทีมันก็เขิน บางทีมันก็ไม่ไหวจะสารภาพ
ผมบอกได้แค่ว่าผมไม่รู้จะบอกใครว่าชอบไอ้กันตรงไหน
เพราะตัวผมก็ไม่รู้เช่นกันครับ
จะรู้ได้ไงก็ชอบแม่งหมดเลยอะ
จบนะ.
/
ผม กันอรรถพันธ์ ไม่ใช่คนขี้สงสัยครับ
จะอยากรู้แค่เฉพาะเรื่องที่อยากรู้และคนที่อยากจะสนใจ
ผมไม่ใช่คนที่สื่อสารเก่งในชีวิตจริง แต่ผมว่าผมเป็นนักแสดงที่มีฝีมือระดับโอเค
ผมเป็นคนขี้แกล้ง แกล้งไปทั่ว แกล้งหมดทุกคน
และผมไม่ใช่คนขี้เป็นห่วง ถ้าสังเกตุดีๆคนที่ผมห่วงจะมีแค่คนที่ผมสนใจและคนที่ผมรัก
อืม… คนที่ผมรัก
นอกจากครอบครัวเพื่อนสนิทพี่ที่สนิทมากๆ
ก็มีพี่ออฟ
อืม… พี่ออฟก็คือคนที่รักล่ะมั้งครับ
/
ผมนั่งดูมันเข้าฉากออกจากผลัดกับนักแสดงคนอื่นๆ พอมันออกฉากมันก็เดินมาหาผมซึ่งนั่งอยู่ตรงหลังมอนิเตอร์กับพี่กวางผู้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมถ่ายสตอรี่ไอจี
“ป่าปี๊”
ไอ้กันเข้ามากอดคอผมจากด้านหลังแล้วเอาคางวางบนศีรษะของผม เออนี่พี่มึงเอง กูพี่ออฟไง ลืมเธอลืมหมดแล้ว เล่นหัวเป็นว่าเล่นเลยนะครับ
ผมไม่ได้ตอบอะไรมันแต่ก็ใช้สายตาล้อเลียนประมาณว่า แหม พอมีกล้องนะมึง อ้อนเชียว
“เขามาทำไมอะ มาหาหรอ”
พี่กวางพูดขึ้นพร้อมกลั้นยิ้ม โอย เกลียดสีหน้าล้อเลียน
“บอกว่ามากินข้าวฟรี”
เท่านั้นพี่กวางก็ขำและอัพคลิปลงไอจีก่อนจะเดินหนีไปตักข้าว สงสัยจะตลกมากมั้งนั่งดูคนตามตื๊อแฟนในอนาคตเนี่ย
“ทำไมไม่บอกให้หมดล่ะ”
ผมถามขึ้นเมื่อเหลือผมกับกันแค่สองคน อีกฝ่ายยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ในแบบที่คนอื่นไม่มีทางเคยเห็น คนอื่นนอกจากผมและเพื่อนสนิทมันน่ะนะ
“ไม่เอาหรอก”
“?”
“เรื่องแบบนี้ กันอยากเก็บไว้รู้คนเดียว”
ไอ้กันพูดก่อนจะเดินเลี่ยงไปตักอาหารเหมือนคนอื่นๆ
เอ้อ
ทิ้งระเบิดแล้วเปิดตูดจากไป
แล้วจะให้กูทำยังไงเนี่ย
จะให้ไม่ชอบได้ยังไง
หัวใจแม่งทำงานหนักมากจริงๆ
No comments:
Post a Comment