วันนี้ผมกันและเตมีวิ่งมาราธอนวันแม่ครับ โอ้โหกูบอกเลยถ้าไม่ใช่วันพิเศษไม่มาเด็ดขาด ร้อนชิบหาย ร้อนเหมือนนรกแดกกบาลเรียบร้อยแล้วอะ คือรู้ว่าคงตกนรกแต่ไม่ต้องมา demonstrate ก่อนก็ได้
คือนี่ยังไม่ตายไง
เราวิ่งกันกี่กิโลไม่รู้ผมลืมไปแล้ว และตอนนี้มายืนพักกันแถวเส้นชัยเพราะเพิ่งเสร็จไม่นาน ไอ้กันผู้ดูอารมณ์ดีเกือบทุกสถานการณ์เดินเข้ามาแหย่ผมเหมือนเคย
ไม่เหมือนเคยตรงที่กูไม่เขินและกำลังหงุดหงิดเนี่ย
“บ้าจี้มั้ยเราอะ อะแหนะๆๆ”
ตาใสแวววับเช่นทุกวัน แก้มขาวก็ขึ้นสีเลือดฝาด ส่วนปากที่ชมพูอยู่แล้วก็สีสดขึ้นไปอีกเมื่อเลือดสูบฉีดเต็มที่ แต่ผมไม่ได้สนใจเหล่าฟีเจอร์ที่น่ารักของมันเท่าไหร่เพราะมัวแต่โฟกัสกับความร้อนและไม่สบายตัวนี้
“ไม่เล่น”
หันไปบอกด้วยเสียงเรียบและหน้าตาจริงจัง
จริงๆก็กลัวมันโดนลูกหลงน่ะแหละ
“ทำมาหน้าเครียด แหนะๆ”
“กัน ไม่เล่น...”
อะกูเขยิบมึงก็ขยับตามทำไมเนี่ยยยย
“มุมิๆๆๆ”
“...”
“เล่นกันหน่อยน่า.../เฮ้ย!”
“...”
ชิบหาย
“...”
กันชะงักไปแป๊บนึงหลังจากที่โดนผมเหวี่ยงใส่ ซ้ำร้ายยังโดนหลังมือผมซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะกระทบเข้าที่ใบหน้ามันอีก ถึงจะไม่แรงมากแต่มันก็คงทำให้เจ็บอยู่พอตัว
ผมก็ยังเงียบ พูดจริงตกใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น
แม่งรวดเร็วมากจริงๆเว่ย กว่าผมจะสำนึกได้คือไอ้กันมันเดินลิ่วๆออกไปแล้วอะ คงเดินไปหาพี่กวางชัวร์
โอ๊ย โทษใครไม่ได้ต้องโทษตัวเองสถานเดียวละ
กูควรไปเข้าคอร์ส anger management
/
ในวันเดียวกันนั้นผมพยายามง้อไอ้กันโดยการตามไปที่ร้านสตาร์บัคส์คอฟฟี่ มันนั่งดื่มเครื่องดื่มปั่นอยู่ ไอ้ผมก็ไม่รู้จะง้อยังไงอะเข้าใจปะ ไม่ใช่สายนี้เลยให้ตายดิ
แต่เพื่อคนที่ชอบทั้งคน ทำไมจะทำให้ไม่ได้
ถึงอย่างนั้นความพยายามของผมก็สูญเปล่าเมื่อไอ้กันผู้ใจแข็งไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าผม มันขยับแก้วน้ำหลบมือผมเหมือนอยู่ในซิทคอม เสียอย่างเดียวคือไม่ตลกเลย
ผมเนี่ย ขำไม่ออกไปหลายวันเลย
ถูกแล้วครับ หลายวัน
นี่ก็ผ่านมาสัปดาห์นึงแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่หายโกรธผมเสียที และความปากหนักปากแข็งของผมก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรมันดีขึ้นกว่าเดิมเลยแม้แต่น้อย
แม่งแย่ลงอีก
วันนี้มีถ่ายซีรี่ย์ฉากที่เรากินข้าวกับน้องน้ำตาลและกั้งครับ ผมทึ่งนะที่กันสามารถแสดงได้โดยคนในกองไม่เว้นแม้แต่กั้งจับไม่ได้ว่าเราโกรธกันอยู่ เหมือนพอตีเสลทปุ๊บแววตามันเปลี่ยนมาเหมือนเดิมปั๊บเลยอะ
พี่แชมป์ไม่สั่งคัทได้ไหม อยากให้มันหายโกรธแล้ว
“โอ๊ยๆ ฝนจะตกแล้ววว”
เสียงพี่ๆในกองถ่ายมาพร้อมสตาฟวิ่งวุ่นเก็บของเข้าร่มเมื่อฝนเริ่มปรอยลงมา ไอ้ผมน่ะไม่อะไรหรอกครับ มันก็แฉะๆน่ารำคาญนิดหน่อยแต่ก็มีรถไงเลยไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เป็นห่วงก็แต่ไอ้กันเนี่ยแหละ
พอโกรธกันมันก็ไม่นั่งรถผม ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น
ทั้งขามาและขากลับคือมันหลีกเลี่ยงทุกวิถีทาง
“พี่ครับๆ ฝากไปถามไอ้กันหน่อยสิว่าจะกลับกับออฟมั้ย”
แน่สิผมเป็นห่วงมันมากนะ แต่ด้วยความฟอร์มจัดอะคนเรา ย้อนเวลาได้จะง้อแรงๆแต่เริ่มเลย
“อ้าว แล้วทำไมไม่ไปถามเอง”
“ผมปวดห้องน้ำมากอะ เหมือนท้องจะเสียเลย”
“เอองั้นไปเข้าห้องน้ำไป เดี๋ยวถามให้”
“ขอบคุณมากพี่ๆๆ”
เนี่ย ได้มาอีกหนึ่งบาป มุสาวาทา
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะว่าทำไมแค่อิการเดินไปง้อไปถามมันเนี่ยยากหรอ
หนึ่งในนั้นอาจเป็นเพราะผมกลัว
กลัวจะได้แววตาเย็นชากลับมา
กลัวว่ามันจะเมินและเดินไปโดยทำเหมือนผมเป็นอากาศ
กลัว กลัวว่าจะรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง
กลัวเพราะเป็นผมเองแหละที่ทำทุกอย่างพัง
สรุปกันก็ไม่ได้กลับกับผม ถึงแม้มันจะต้องลำบากหาคนช่วยเรียกแท็กซี่ในวันฝนตกมันก็ยอมที่จะลำบากเพื่อไม่ต้องกลับกับผม
คือกูว่ามันบานปลายไปแล้วอะ ต้องเคลียร์แล้ว
คิดได้ก็เข้าแอพสีเขียวที่ปกติไม่ค่อยใช้เพราะโทรคุยกับกันมากกว่าจะแชทเอา แต่คราวนี้ขอเริ่มแบบนี้ละกันครับ กลัวโทรไปมันจะไม่รับ
offtumcial: กัน
คุยกันหน่อย
gunattaphan: ?
ดูความเย็นชาครับ มาแต่เครื่องหมายคำถาม ปกตินะส่งสติ๊กกงสติ๊กเกอร์มารัวๆ พี่ออฟอย่างนั้นพี่ออฟอย่างนี้
ไม่มีอะไร ผมแค่คิดถึงมัน
offtumcial: ขอโทษที่เหวี่ยงใส่
ขอโทษจริงๆ
gunattaphan: …
สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวต้องกดโทรไป คุยกันในนี้ปีหน้าก็อาจจะไม่มีอะไรดีขึ้น เสียงรอสายดังอยู่สักพักเหมือนอีกคนลังเลว่าจะกดรับดีไหมทั้งๆที่มือถือก็อยู่ในมือ
“ฮัลโหล”
เยส! มันรับสายแล้ว
“กันคือกู… กูขอโทษจริงๆนะเว่ยเรื่องตอนวันวิ่งอะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”
“...”
“...”
“เฮ้อ”
เจอมันถอนหายใจกูนี่ใจคอไม่ดีเลยครับ
“...”
“คือกันไม่ได้ต้องการคำขอโทษไง”
“แล้วมึงต้องการอะไรอะกัน กูรู้สึกผิดจริงๆนะ”
“กูแค่อยากรู้ว่ามึงจะไม่ทำแบบนี้อีกอะพี่ออฟ”
“...”
“บางทีกูสงสัยนะ ว่านี่คือที่มึงบอกว่าชอบกูใช่มั้ยพี่ออฟ”
“...”
“บางทีกูว่ามันอาจจะไม่ใช่รึเปล่า”
“มึงอย่าเอาเรื่องนั้นมาเกี่ยวดิ อันนี้อารมณ์ชั่ววูบมากจริงๆ กูก็ตกใจที่ทำมึงเจ็บ”
“รู้อะไรมั้ย”
“...”
“ตอนแรกกูกะจะแค่ยื้อเวลาแกล้งมึงเล่นนะ”
“...”
“แต่มึงชอบเอานิสัยขี้หงุดหงิดมาพาลกับกูอะ คือถ้ามึงทรีทคนที่มึงชอบและเขาชอบมึงแบบนี้อะ”
“กูไม่ได้ตั้งใจ…”
“กูยอมตัดใจอีกรอบดีกว่า”
“เฮ้ย ไม่เอา กูขอโทษกัน”
“...”
เงียบ. เดดแอร์.
“...”
“ไม่พูดไรกันจะวางละนะ”
คนชิบหาย2017 = กูเอง
“กูจะพยายามใจเย็นลงเยอะๆ โอเคมั้ย จะพยายามควบคุมอารมณ์ด้วย จะไม่พาลใส่มึง”
“...”
“จะทำให้มึงเห็นว่ากูชอบมึงจริงๆ”
“...”
“มึงก็รู้กูปากร้ายขี้หงุดหงิดอารมณ์ร้อน แต่กูจะพยายามเพื่อมึง โอเคมั้ย”
“อ่าฮะ”
ถือเป็นสัญญาณที่ดีปะเนี่ย
“งั้นเราดีกันแล้วได้มั้ยกัน นะ”
“อืม ดีก็ดี”
อีเหี้ย น้ำตาจะไหล
“มีอะไรอยากให้กูพัฒนาอีกไหม อะไรที่แย่ๆอะ”
“ไม่มีแล้ว ก็แค่ความอารมณ์ร้อนของป่าปี๊นั่นแหละ ระวังเข้าเหอะถ้าคนนั้นไม่ใช่กันแล้วเขาเอาเรื่องจะแย่”
“ครับบบ”
“แล้วป่าปี๊อะมีอะไรไม่ชอบเกี่ยวกับกันมั้ย”
“ห้ะ”
“จะห้ะอะไร ตอบดิ”
“ก็… คือกูรู้นะว่ามึงแค่อยากเล่น แต่บางทีมันก็ผิดจังหวะอะ กลัวมึงจะไปเล่นกับคนอื่นแล้วเขาเหวี่ยงใส่แรงกว่านี้ไม่ใช่ไร กลัวมึงเจ็บตัว”
“โอเค กันจะมีกาลเทศะกว่านี้ เคมั้ย”
“อ่าฮะ”
“จะนอนละ วางได้ยัง”
เนี่ยครับกันอรรถพันธ์ตัวจริง ไม่มีหรอกอาลัยอาวรณ์น่ะ
มันขี้อ้อนก็จริงแต่ใจเด็ดเว่อร์
“ขออีกอย่าง”
“หืม”
“คิดถึง”
“...”
“แค่นี้แหละ ไปนอนไป ฝันดี”
“อืม.. ถึงแล้ว”
โอย หัวใจจะวาย
แค่ไอ้คำว่าคิดถึงของผมอะไม่เท่าไหร่
แต่ไอคำว่าถึงแล้วของมันนี่แปลว่าไรวะ
คืนนี้ผมคงต้องนอนยิ้มทั้งคืนแน่ๆ ใครจะว่าบ้าก็ยอม
/
ผมน่ะ
โกรธพี่ออฟไม่ได้นานหรอกครับ
ก็เหมือนที่ผมน่ะ
หลอกตัวเองว่าเลิกชอบเขาไปแล้ว
หลอกตัวเองได้ไม่นานจริงๆ
เพราะตอนนี้ชอบเต็มหัวใจ.
No comments:
Post a Comment