คือตอนนี้มีเรื่อง
แม่งเรื่องใหญ่มาก มากของมาก
ใหญ่ระดับจักรวาลของผม
ไอ้เหี้ยออฟ
เหี้ยเอ๊ยยย หลุดปากมากไรมาก
วันนี้ผมเพิ่งกลับมาจากการไปเที่ยวญี่ปุ่น
ฤดูร้อนไทยแม่งทำให้หงุดหงิดได้ง่ายมาก ร้อนจนจะตาย เลยหนีไปญี่ปุ่นดีกว่าครับ วีซ่าไม่ต้อง บินแป๊บๆถึง
จะติดก็แต่ไอ้กันที่พอผมไม่อยู่ก็วิ่งแจ้นไปเล่นกับใครเขาไปทั่ว เห็นละมันน่าหมั่นไส้นัก พอออกมากินข้าวด้วยกันมันก็อดเหน็บแนมไม่ได้
“กูไม่อยู่แล้วเล่นกับใครบ้าง คงเยอะอะดิมึงอะ”
“เอ้า แล้วกูจะไปเล่นกับใครเกี่ยวไรกับมึงเนี่ยพี่ออฟ”
น้องมันยักคิ้วหลิ่วตาเหมือนก๊อปความกวนตีนไปจากผมเต็มสตรีม โห นี่กูกวนขนาดนี้เลย
“เกี่ยวดิ มึงอะ ไปกอดไอ้คริสมากี่ครั้งแล้ว”
“ไม่ได้นับ ก็เหมือนตอนที่กอดพี่นั่นแหละ”
“ไม่เหมือนอะ ไม่อยากเหมือน”
“ทำไม”
“เปล๊า”
“แหนะ มีอะไรปิดบัง เสียงสูงเชียว”
“ก็บอกว่าไม่มีไร”
“หึงเค้าหรอตัววว คุคิคุคิ”
“ไร้สาระ”
“อะแหนะะะะะะ ทำมาเป็นนนน”
“...”
“อะบอกหน่อยสิบอกหน่อยว่าทำไม”
“...”
“พูดดดดด”
กันเอามือสองข้างมาบีบแก้มผมจนตาที่ตี่อยู่แล้วหยีขึ้นไปอีก มองไม่เห็นแล้วไอ้เด็กเปรต
ด้วยความที่ผมเริ่มจะหงุดหงิด หัวกูนี่ก็ร้อนง่ายไปละกูดับไม่ทัน ไฟติดไวมากจริง ผมเลยแกะมือมันออกและเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป
“เออ! กูหวง! กูชอบมึงก็ต้องหวงมึงมั้ยล่ะ!!”
“...”
เงียบ. เดดแอร์.
มีเพียงไอ้กันกระพริบตาปริบๆและผมอ้าปากพงาบๆ
เหยดแม่ม หลุดไปแล้วว่ะ...
กันปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเราจะได้มาคุยกันเรื่องนี้ในวันนี้
“ถามจริงนะพี่ออฟ นี่มึงชอบกูหรอ”
“เออ”
“นี่ชอบแล้วหรอ”
“เออ ถามมากจัง”
“ถามเยอะดิ ก็กูไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่านี่คือการชอบของมึง”
“...”
ผมไม่รู้จะตอบมันยังไงอะครับ
จะบอกว่า ‘ไอ้เหี้ย ก็กูเก็บหอมรอมริดมาตั้งนานนม จะมาเผยไต๋ง่ายๆได้ไง’ ก็จะเสียความคูลมากๆ
จะบอกว่า ‘ก็ยังไม่ได้ชอบขนาดนั้น’ ก็แบบพูดปดอะมุสาวาทาอะ ที่บ้านถือศีลห้า
สรุปคือเงียบใส่แม่งเลย
“...”
เอ้าละคุณน้องมึงจะเงียบใส่กูทำไมอะ เงียบชนเงียบไปอีก
“แล้วจะให้กูทำยังไง”
“ไม่รู้ดิ ไม่ต้องทำหรอกมั้ง”
“อ้าว”
“แค่ตัดสินใจก็พอว่าตกลงมึงจะชอบกูจริงๆจังๆหรือมันจะแค่เรื่องขำๆที่ผ่านไป”
เจอประโยคนี้กูไปไม่เป็นเลยอะ
หนึ่ง น้อยใจ ทำไมมันคิดว่าความรักของผมขำๆวะ
สอง หงุดหงิด แม่ง พูดไรก็ไม่เชื่อ
สาม ครุ่นคิด อะแล้วผมจะต้องทำยังไงให้มันเชื่อวะ
“เวลากูเล่นด้วยพี่ก็หนีตลอด จับนิดจับหน่อยก็โวยวาย”
“...”
“กันเป็นคนตรงๆนะพี่ออฟ”
สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ผมเข้าใจว่ามันกำลังซีเรียส ไอ้กันใช้น้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิมและน้อยครั้งที่ผมจะได้ยินเสียงนี้ดังออกมาจากเรียวปากกระจับนั่น
“...”
“ถ้าพี่จะชอบกัน กันขอแค่พี่ตรงไปตรงมา”
“...”
“ชอบก็บอกว่าชอบ”
ก็ชอบสิ
ชอบเหี้ยๆ
“ถ้าพี่เอาแต่ตีตัวออกห่างเวลากันเล่นด้วย กันก็จะคิดว่าพี่ไม่ชอบกัน ไม่ชอบให้เราถูกเนื้อต้องตัวกัน”
“เฮ้ย มึงคิดมากไป”
“มาลองเป็นกันไหมล่ะ”
“...”
ที่มันพูดก็จริง ถ้าผมเป็นมันและเป็นฝ่ายเข้าหาฝ่ายเดียวโดยที่อีกคนมักจะหลบหลีกและพูดเสมอว่าอย่าอินให้มากนักอย่างงู้นอย้างงี้ ผมก็คงคิดว่ามันไม่ชอบให้ทำ
“พอกันคิดว่าพี่ไม่ชอบ กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว”
“...”
“...”
“...”
ห้ะ อะไรนะ
กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว
กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว
กันเลยทำใจเลิกชอบพี่ไปแล้ว
“...”
“กันรอพี่มาตั้งนาน กันเลยคิดว่าไม่ควรจะรออะไรที่ไม่มีวันสมหวัง เข้าใจปะวะ”
“...”
“ดังนั้นถ้าคราวนี้พี่บอกว่าพี่ชอบกัน ช่วยทำเหมือนชอบกันทีเหอะ”
“...”
“ละจะนั่งหน้าเหวออีกนานมั้ย บ้านอะจะกลับมั้ย”
“มึงนั่นแหละพูดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ออกมาแล้วหน้าตาเฉยๆได้ไงวะ!”
“อย่ามาขึ้นเสียง”
“ก็...ก็..ว้อยยยยย”
“ขึ้นรถๆ”
“เออๆ”
คนคูลแม่งจนมุมสัสๆ ณ จุดนี้
ความคูลที่สั่งสมมาหายหมด
ตอนนี้ขอโฟกัสกับการทำให้แฟนในอนาคตเชื่อกูก่อนว่ากูชอบมันและจะทำให้มันกลับมาชอบกูอีกครั้งให้ได้!
/
ผมพูดจริงนะว่าเคยชอบพี่ออฟ
มันเริ่มจากการหวั่นไหวที่เราต้องเซอร์วิสแฟนคลับ
ตอนนั้นจำได้แม่นเลยล่ะ
ทั้งความรู้สึกตอนชอบ
ทั้งความรู้สึกตอนตัดใจ
ทั้งความรู้สึกที่ว่า เออ กูต้องเลิกคิดไปเองเสียที
แต่นี่อะไร จู่ๆก็มาบอกว่าชอบ เป็นบ้าหรอ
ทั้งที่แต่ก่อนมันผลักไสผมจะตาย จำได้แม่นว่าไปเล่นก็ไม่เล่นด้วยเลยต้องอ้างแฟนคลับตลอด จะจับตัวหน่อยก็เดินหนี ทำหน้าเหมือนไม่อยากสนิทกัน
ถามว่ายังชอบพี่ออฟอยู่มั้ยผมก็ตอบไม่ได้
พอมันบอกว่ามันชอบผมนี่ก็สตั๊นไปเหมือนกันนะ
อารมณ์แบบหัวใจมันกระตุก ทั้งๆที่บอกว่าพอแล้วแต่มันก็อดจะคิดไม่ได้ว่าเราต่างก็ชอบกันและกัน
ไม่ได้
จะยอมง่ายขนาดนั้นไม่ได้
ไอ้พี่ออฟทำให้ผมคิดไปเองและเสียใจไปคนเดียวค่อนข้างนาน ฉะนั้นมันต้องสั่งสอนเสียหน่อย
อะไรยากๆมักมีค่า โรมพูดแบบนั้น
และผมก็อยากเป็นของมีค่าสำหรับเขา.
นั่งเกยคางรอตอนใหม่
ReplyDelete555
ปล.สนุกมากเลย ขอบคุณนะจ้า