Friday, 14 April 2017

what if I said no? #offgun | 02


02


ผมพาตัวเองขึ้นมาบนชั้นสิบสองของตึกสูงซึ่งเป็นที่พักอาศัยของนายกัน อรรถพันธ์

แล้วจะเป็นทางการไปเพื่อใคร

เอาเป็นว่าตอนนี้ผมนั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นมันละครับ กำลังนั่งเล่นเกมพร้อมกินขนมไปด้วย multi-tasking ด้วยนะเก่งอ๊ะป่าว คริ

“เอาน้ำมั้ย”

เสียงเจ้าของห้องผู้กำลังวุ่นวายกับการทำนมเย็นดังขึ้นหลังเคาท์เตอร์ครัวไซส์ไม่ใหญ่มาก

“เอานมเย็น”

“งั้นกินด้วยกันได้ปะน้ำแดงหมดแล้วอะ”

ผมพยักหน้าให้น้องไปส่งๆ ไอ้นี่มันแปลก ถ้าไม่ใช่กาแฟนี่กินซะหวานเชียว แต่พอเป็นกาแฟนะมันดื่มแบบกาแฟดำไรงี้เลยอะ ไม่ใส่น้ำเชื่อมซะด้วย ขมจนผมเบ้หน้าเวลาไปแย่งกิน

รังแกอะไร 
ผมเปล่า 
มันสมยอมเอง คริ

พอเปลี่ยนมาดูรายการสัพเพเหระพร้อมกินขนมถุงและน้ำเย็นๆไปเรื่อยๆรู้สึกหนังท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อน สักพักภาพเหมือนค่อยๆเบลอหายไป

“ปลุกกูด้วยนะกัน”

พูดไม่ดังมากและไม่ได้สนใจว่าคนฟังจะรับรู้หรือไม่ เอาเถอะ นี่ก็คอนโดไอ้กัน ถ้าผมไม่ตื่นมันก็มาปลุกเองแหละ

ฝันดี



/



เออ. พี่ออฟมันจะสบายไปปะวะ
เนี่ย เข้ามานั่งกินนอนกินห้องคนอื่น เผลออีกทีหลับไปละ
ถ้าไม่ติดว่าผมเป็นคนโทรชวนมันไปส่งเสื้อล่ะก็นะ

ผมนั่งเล่นอีกด้านหนึ่งของโซฟาไปเรื่อยๆก่อนจะไถตัวเอนลงและงีบหลับไปเช่นกัน แต่ด้วยความที่นอนในรถไปก่อนหน้านี้ทำให้ไม่นานผมก็ตื่น

ไอ้ไม่นานเนี่ยตื่นมาก็บ่ายสี่ละนะครับ
พี่ออฟมันจะหลับไปแข่งกับใครที่ไหนกัน

ผมชั่งใจอยู่พักนึงว่าจะเอาเสื้อไปส่งเลยดีไหมเพราะถ้ารอพี่ออฟตื่นคืออาจจะไม่ได้ไปส่งเพราะไปรษณีย์คงจะปิดก่อน ถึงผมคิดว่าจะไปส่งที่ห้างใกล้คอนโดแต่ก็ไม่อยากนั่งรถติดในเวลาคนเลิกงานกัน

แต่เห็นหลับแบบนี้ก็ไม่กล้าปลุกไง
ขับรถทั้งวันมันก็เหนื่อยไง นี่เข้าใจเลยไม่ขับไง

“ไปส่งเสื้อ เดี๋ยวมา รอกินข้าวเย็นก่อน”

ผมพึมพำคำที่กำลังเขียนลงบนโพสอิทก่อนจะนำมันแปะลงบนหน้าผากของคนพี่อย่างเบามือ ไม่เบาไม่ได้เดี๋ยวมันตื่นมาโวยวายใส่ คนอะไรขี้โวยวายชะมัด

เอาผ้าห่มที่ผมเพิ่งใช้เสร็จมาวางใกล้ๆตัวคุณจุมพลเผื่อเขาจะอยากใช้ (เรื่องอะไรจะห่มให้) แล้วผมก็หยิบกุญแจรถ เสื้อที่จะส่ง และของไม่กี่อย่างออกจากห้องไป

อะละทำไมกูโง่

ขึ้นรถเรียบร้อยเลี้ยวเข้าห้างแล้วเพิ่งนึกได้ว่า…
ลืมโทรศัพท์มือถือลูกรักนอนแอ้งแม้งอยู่ในห้องครัว

เชื่อปะว่าถ้าพี่ออฟตื่นมาไม่เจอผมมันก็จะโทรมา และพอโทรแล้วผมไม่รับมันก็จะหงุดหงิด และเขาก็จะไม่รู้ว่าโทรศัพท์ผมอยู่ในครัวเพราะเขาจะไม่เดินเข้าไปและผมเปิดระบบ do not disturb อยู่มันเลยจะไม่สั่นไม่มีเสียงอะไรทั้งสิ้น…

แต่เอาเถอะ แป๊บนึงก็กลับละปะวะ
ส่งเสื้อแค่ห้าสิบตัวเอง

รอไปก่อนนะพี่ออฟ



/



ตัดภาพมาที่คอนโดอีกครั้ง
ขณะนี้จุมพลคนคูลตื่นแล้วครับ
ก็ไม่รู้จะโฆษณาตัวเองบ่อยๆทำไม
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน

ตอนนี้เป็นเวลาสิบเก้านาฬิกาสิบสี่นาที ผมตื่นขึ้นมาท่ามกลางห้องมืดๆที่เงียบเชียบวังเวง 

ไอ้กันมันไปไหนของมัน

เหลือบมองผ้าห่มที่ผมเอามากอดไว้ก็นึกได้ว่าไอ้กันมันคงวางไว้ให้ก่อนจะลุกไปจากโซฟา มองไปที่ห้องนอนก็ไม่ได้เปิดไฟ และปกติถ้าผมมามันก็ไม่เข้าไปนอนในห้องหรอก ถึงผมจะหลับก็ตามที ห้องน้ำก็ดูจะไม่อยู่

แล้วมันไปไหนของมัน

นานนับสิบนาทีที่ผมพยายามโทรหามันแต่ก็ไม่ได้รับสัญญาณตอบรับใดๆจากปลายสาย นานจนกระทั่งเดินไปเข้าห้องน้ำและเจอความโง่ของตัวเองติดอยู่กลางหน้าผาก

‘ไปส่งเสื้อ เดี๋ยวมา รอกินข้าวเย็นก่อน’

ลายมือไม่หวัดแถมยังออกเรียบร้อยของกันเขียนตัวบะเร่อกลางโพสอิทซึ่งแปะอยู่กลางหน้าผาก

นี่กูโชว์โง่หรอ อุตส่าห์กระวนกระวายใจว่าน้องหาย
อะโธ่

เอ๊ะแต่กันไม่ชอบขับรถในรถติดๆ ปกติถ้ามันจะรีบไปส่งของโดยไม่อยากรอให้ผมตื่น(เพราะผมตื่นยาก)แสดงว่ามันจะรีบกลับก่อนเวลาเลิกงานของคนทั่วไป

นี่ทุ่มกว่า มันควรจะกลับละปะ
ละอะไร หยิ่งหรอวะไม่รับสาย
โทรไปสิบสายละไอ้นี่ วอนใหญ่ๆ
ถ้าเจอนะมึง...



แกร็ก


ในขณะที่ผมกำลังบ่นคนเดียวอย่างเอาเป็นเอาตายเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น มาละไอ้ตัวดี

“หายไปไหนมา”

“อ้าวตื่นละหรอ หลับขนาดนั้นกันนึกว่าจะไม่ตื่นละ”

“ละทำไมไม่ปลุก บอกให้ปลุกไง”

“ปลุกเดี๋ยวพี่ก็งอแงใส่กันอีกอะ ขี้โวยวาย”

“ใคร ใครงอแง ใช้คำไม่คูลเลย”

“เนี่ยเขาเรียกงอแง จะกินไหมข้าวเย็นอะ”

“ซื้อไรมา”

“คั่วไก่กับคั่วกลิ้งผักสด”

“เดี๋ยวนะ นี่มึงไปส่งของที่ไหนมา”

“เนี่ย ห้างใกล้ๆคอนโด”

“แต่ร้านคั่วไก่กับคั่วกลิ้งผักสดแม่งอยู่ไม่ใกล้กันและไม่ใกล้ที่นี่เลยนะ มึงขับรถไปมาหรอ”

“ไม่ขับแล้วจะได้กินไหมล่ะครับพี่จุมพลครับ”

มันยิ้มเอือมก่อนจะเทกับข้าวทุกอย่างใส่จานเซรามิคใบสีขาวสะอาดและเอาเข้าไปอุ่น แน่สิรถติดจนข้าวเย็นหมดชัวร์ ติดชนิดที่ว่าไปแค่หนึ่งกิโลฯใช้เวลาเกินครึ่งชั่วโมงแน่ๆ คอนโดมันก็ใจกลางเมืองเชียว

“ลามปามๆ นี่กูพี่มึงนะ”

“ก็นี่ไงอุตส่าห์ฝ่าดงรถติดไปซื้อของที่พี่ชอบมาให้ พอใจยัง ค่าจ้าง”

“เดี๋ยวๆ กูยังไม่ได้ทำไรเลย”

“ถือซะว่ากันจ้างมานอนเฝ้าห้องเล่น”

“โหย งั้นกูมานอนให้บ่อยๆเลย ใจน้องพี่ป๋ามาก”

“เฮ้อ… เห็นแก่กินนะเราน่ะ”

“ด่าได้เลยเพื่ออาหารพี่ยอม”

“ครับๆ กินได้ละ เดี๋ยวเย็นอีกรอบ”


เนี่ยแหละครับไอ้กันที่ผมรู้จัก
มันกวนตีน แต่ขี้แคร์
มันเหมือนไม่สนใจ แต่มันใส่ใจรายละเอียด
มันเหมือนจะเอาแต่ใจ แต่จริงๆแล้วขี้เกรงใจมาก
บ่อยครั้งการเดามันทำได้ยากเพราะกันเก่งการแสดงและมีกำแพงกั้นรอบตัวเสมอ เพียงแต่คนนอกอาจไม่รู้สึกถึง
และกันตรงหน้าผมรู้ดีไปหมดว่าผมชอบอะไร เกลียดอะไร

แต่ไอ้กันมันไม่ได้รู้ไปหมดทุกอย่างหรอกนะ…
เช่นคนที่ผมชอบ มันก็คงไม่รู้ว่าใคร

พอกินเสร็จผมก็เสนอตัวล้างจาน รู้สึกผิดอะครับมานั่งๆนอนๆให้เขาเลี้ยงข้าว อยากทำตัวมีประโยชน์บ้างถึงแม้การขับรถให้มันเกือบทุกวันจะเป็นประโยชน์มากแล้วก็ตามที

“กันไปอาบน้ำก่อนนะ”

“เออๆ”

ระหว่างที่กันอาบน้ำผมก็นั่งดูโซเชียลมีเดียไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาจบลงที่อินสตาแกรม ระหว่างไถ feed นิ้วก็มาสะดุดกับรูปของโอบเพื่อนรักซึ่งถ่ายกับกันน้องรักผู้กำลังขัดสีฉวีวรรณอยู่ในห้องน้ำ

โลเคชั่นร้านคั่วไก่

แหม ไหนบอกไปซื้อมาเอาใจกู ไปกับคนอื่นนี่หว่าาา
อะโถ่ๆๆๆ ไม่ใจเลย ไม่คูล!

ผมเบ้ปากในใจและนอกใจก่อนจะหันไปมองเมื่อไอ้กันออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขายาวธรรมดาๆที่มันใส่นอนประจำ

ถามว่ารู้ได้ไง ตอบเลยว่าเพราะกูคูลมาก

“มึงไปซื้อข้าวกับโอบมาหรอวะ”

ต้องยิงคำถามก่อนที่มันจะไหวตัวทัน

“ห๊ะ”

นี่มันก็ไหวไม่ทันเกิน มึนไรมึง มึนน้ำประปาหรอ

“กูเห็นในอินสตาแกรมไอ้โอบ”

“อ๋ออ ไม่อะ บังเอิญไปเจอกันที่ร้านคั่วไก่ โอบมันก็ชอบกิน”

“หูวว พรหมลิขิตบันดาลชักพา ดลให้มาพบกันทันใด~”

“กวนตีน”

แหนะ มีกลอตา

“นี่กูแก่กว่ามึงสามปีเลยนะ เล่นตีนเลยหรอ”

“ก็ทำตัวแบบเนี้ยะ”

“ไม่ชอบ?”

“เฮ้อ ไม่ใช่ไม่ชอบดิ”

“ชอบ?”

“ไม่เถียงกับพี่ละ นี่จะกลับยังมันดึกแล้ว ขับรถอันตราย”

มันพูดทั้งๆที่ผ้าขนหนูยังคงค้างอยู่บนหัว
จะเช็ดก็ไม่เช็ดให้เสร็จๆ หวัดแดกนะมึงใครซวย ก็กูอีก

“กี่โมงละวะ”

“ห้าทุ่มละ”

“เชี่ย กูอยู่จะครบวันละมั้ง ไปละ”

“อะนี่ไม่ได้ขอให้อยู่”

“พูดงี้… กูเปลี่ยนใจละ กูนอนนี่นะ”

“มีเสื้อผ้า?”

ผมเดินเข้าไปจับผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ลงบนเส้นผมเปียกๆของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ ถ้าจะคิดถึงความโรแมนติกเช็ดผมกลางค่ำคืนนี่ไม่มีหรอกครับขอบอก

กูหมั่นไส้ล้วนๆ

“ลืมหรอว่ากูขนมาไว้นี่สองสามชุด”

“กูไม่น่าหลวมตัวให้มึงมาปักหลักเลยพี่ออฟ… ไปๆ ไปอาบน้ำเดี๋ยวไม่สบาย”

ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำผมลงรูปคั่วไก่ด้วยแคปชั่นว่า ‘ฝากท้องกับน้องรัก’ โดยแท็กไอ้กัน และอีกรูปคือรูปชุดนอน ‘ลืมไปเลยว่าเคยขนมาไว้นี่’ แน่นอนว่าแท็กไอ้กันอีกครั้ง

ถามว่าทำไปทำไม 
ไม่รู้อะแต่กูสนุก จบมั้ย คึคึ



/



tumcial ฝากท้องกับน้องรัก
gun_attaphan ท้องหรอ จะคลอดยัง
tawan_v เดี๋ยวนี้เค้าท้องแทนกันได้ด้วยหรอวะ @gun_attaphan
tumcial @gun_attaphan @tawan_v สัส กุแค่อ้วน 


tumcial ลืมไปเลยว่าเคยขนมาไว้นี่
kwangatiporn อะไรยังไง ให้ไปส่งไม่ได้ให้ไปนอนค้าง
gun_attaphan @kwangatiporn ไม่ได้ชวนเลย ขอฟ้อง
tumcial @gun_attaphan @kwangatiporn ไม่ชวนแต่ยอมให้เอาชุดมาเก็บในห้องนาเวย คุคุ
gun_attaphan @tumcial ปะปี๊ไปศรีธัญญาหน่อยมั้ย


คืนนั้นไม่รู้อะไรยังไง นอนข้างกันแต่ก็คุยกันผ่านคอมเม้นในไอจี ผมไม่ค่อยเข้าใจและคิดไปว่ามันเองก็คงไม่ค่อยเข้าใจ 

เข้าใจอะไรน่ะหรอครับ 
ก็รอยยิ้มที่ลอยอยู่บนหน้านี่ไง
ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ามันเกิดจากอะไร

และไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าชอบไออุ่นที่แผ่มาจากอีกฝ่ายมากกว่าการนอนคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…

No comments:

Post a Comment