"ทำไรกันอยู่"
เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งเพื่อนสนิททั้งผมเป็นอันสะดุ้งกันตามระเบียบก่อนจะค่อยๆเนียนเก็บเศษวิญญาณเข้าร่างทีละน้อย
"เรื่อยเปื่อยอะ ละนี่พี่จะไปไหน"
เป็นเพื่อนสนิทของผมที่เอ่ยปากถามเมื่อเห็นว่าผมต้องดูมีพิรุธแน่ๆถ้าพูดตอนนี้
"จะไปเดินเล่นห้างซะหน่อย"
เดี๋ยวนะ วันนี้ผมกับมันไม่ได้นัดกันหรอวะ
"อ้าวพี่มาร์ค วันนี้พี่ไม่ได้นัดผมดูหนังหรอวะ"
"ห๊ะ"
เจ้าตัวทำหน้านิ่งไปสักพักผมก็เข้าใจอัตโนมัติว่าเขาต้องลืมชัวร์ นี่แหละนะไอ้ความไม่สำคัญอะ นัดไว้ก็ลืมกัน
"โห่ไรวะ ผมนั่งรอพี่มาตั้งนานเนี่ย นี่ถ้าพี่ไม่เห็นพวกผมก็จะไม่ไลน์มาหาด้วยใช่มั้ย ลืมสนิทขนาดนี้"
ปากบ่นยืดยาวกลบเกลื่อนใจที่หน่วงไปงั้นอะ เจ็บนะเว้ยทำเหมือนอยากไปกับเราแล้วสุดท้ายก็ลืมอะ
คนที่มันจะไปด้วยคงไม่จำเป็นต้องเป็นผม
"ไม่ลืม แค่ลืมบอก แต่เดี๋ยววนไปส่งที่หอก่อนไง"
ผมกับมาร์คไปกลับด้วยกันบ่อยและเจอหน้ากันบ่อยเพราะอยู่หอเดียวกันน่ะครับ ไม่ได้แชร์ห้องอะไรแบบนั้นน่ะแค่อยู่ตึกเดียวกัน
"เห้อ งั้นก็กลับๆ เดี๋ยวพี่จะไปนัดที่ห้างไม่ทัน"
ส่งสายตาบอกยูคยอมก่อนจะลุกพรวดออกมาสูดลมหายใจลึกๆสักที เอาล่ะ แค่นี้ผมก็พร้อมจะทำตัวปกติละ
บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของผมเช่นวันอื่นๆ หากแต่ที่แตกต่างคงเป็นอารมณ์ลึกๆของผมที่ยังคงหน่วงๆถ่วงๆ ไม่รู้ว่าพี่มันจะจับสังเกตุได้ไหมแต่คิดว่าคงไม่
เพราะคนไม่สำคัญมักจะไม่ถูกสังเกตุ
"เฮ้ยเดี๋ยวขึ้นไปห้องด้วย จำได้ว่าลืมแบตสำรองไว้"
เอ๊ะ พี่มันลืมไว้ตอนไหนวะ ไม่ยักกะเห็น
"ผมเอาลงมาให้ก็ได้"
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวมึงต้องเดินหลายรอบ"
พูดเองเออเองเสร็จสรรพมันก็ดันหลังผมเข้าลิฟต์
ไอ้คนเอาแต่ใจ ขอแซะสักหน่อย
"ทำมาห่วง ทีผิดนัดงี้ไม่เคยห่วง"
"งอนหรอ"
"ไม่อะ รู้ว่าไม่มีสิทธิ์"
โชคเข้าข้างที่ประตูลิฟต์เปิดพอดีผมจึงเดินออกพร้อมพูดประโยคหลังเบาๆ คิดว่าพี่มาร์คคงไม่ได้ยินอีกเช่นเคย
ก็ไม่เคยได้ยินมาตลอดนั่นแหละ
"เฮ้ย นี่งอนจริงดิ"
ไอ้คนเอาแต่ใจข้างห้องเดินมากอดจากข้างหลังแล้วเอาคางเกยไหล่ผมไว้ ถามว่าตกใจไหมบอกเลยว่ามาก ถ้าไม่ใช่มันผมผลักออกแล้วต่อยแน่ๆ
"ไม่ได้งอน กอดไรเนี่ย ไปห้างดิ วุ้ย"
แสร้งทำเป็นหงุดหงิดไว้ก่อน
เราหน้าแดงเพราะโกรธ ท่องไว้
"ดีกันก่อน"
อีกคนแม่งก็ไม่ให้ความร่วมมือเล้ย ว้อย
"ไม่ ไปๆ ปล่อยๆ"
"ขอเกี่ยวก้อยแค่เนี้ยะ ให้ไม่ได้หรอ"
ทำมางอนคืน
"ทีผมขอแค่เวลากับความสำคัญ พี่ให้ผมได้มั้ย"
พออารมณ์ปะทุขึ้นมันอีกครั้งมันก็ห้ามปากไม่อยู่ น้อยใจอะน้อยใจ น้อยใจมาก แม่ง เกิดมายังไม่เคยน้อยใจแม่เท่านี้เลย
"..."
"แค่นี้ พี่ให้ผมไม่ได้หรอ"
พี่มันคลายอ้อมแขนออกก่อนจะจับผมไปประจันหน้า ดวงตาเรียวทอความเอ็นดูอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
"นี่มึงชอบกูหรอแบม"
ไหนๆก็ไหนๆละ บอกแม่งเลยดีกว่า
"เออ ละคำว่าชอบของพี่อะ ให้ผมไม่ได้เหรอ"
"ไม่ได้"
เวร ไม่น่าถามเลย...
"ออกไปเลยไป ไม่เล่นละ"
ผมหันหลังให้มันพร้อมกับพยายามไม่ร้องไห้ บ้าน่า จะร้องทำไม รู้อยู่แล้วนี่ รู้มาตั้งนานแล้วว่าเป็นไปไม่ได้
"ให้ไม่ได้หรอก..."
"จะย้ำทำห่าไร"
"ให้ได้แต่คำว่ารัก"
....
ผมค่อยๆหันกลับมามองหน้าพี่มาร์ค สายตาแม่งมีแต่ความขบขันปนเอ็นดู แววตาที่อ่อนโยนแต่จริงจังอย่างทุกครั้งแค่ตอนนี้มันฉายชัดเจนว่าไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใด
นี่ผมหลงกลมันหรอวะ
"ไหนพูดอีกทีซิ"
"ไม่"
"ไหนว่ารัก"
"ไม่พูดอีกที จะพูดอีกหลายทีเลย"
"..."
"เขินหรอ"
แม่งกัดแก้มกูทำไม ว้อยยยย หน้าร้อนแบบ
"จะไปห้างไม่ใช่หรอ ไปสิ"
"ไม่ไปแล้ว"
"ไปปปปปปป"
"ไม่"
"..."
"อยู่กับแฟนดีกว่า"
"...เป็นแฟนกันตอนไหน"
"ตั้งแต่ยูคยอมถามแบมว่า มึงเป็นแฟนพี่เขาเหรอ"
เชี่ย...พลาดมาก..
ฮือ... ใจผม...
ริมฝีปากของพี่มาร์คกระซิบข้างหูผมโดยจมูกโด่งฝังลงบนแก้มนิ่ม พี่คิดจะทำให้ผมหัวใจวายหรือไง
"ถ้ามันถามอีกก็บอกไปนะ ว่าใช่"
No comments:
Post a Comment