“แบมกูมีเรื่องอยากจะถามมึง”
เพื่อนตัวดีของเขาทำหน้าจริงจังปานคำตอบของเขาจะเป็นตัวชี้ชะตาใครสักคน มันไม่รอให้เขาได้พูดอะไรก็จัดการพูดต่อ
“มึงเป็นอะไรกับพี่มาร์ควะ”
“...”
เงียบ… จุดแดก…
“ไมไม่ตอบ”
กูยังตอบตัวเองไม่ได้เลยจะให้ตอบมึงยังไง
“ก็กูไม่รู้”
“ถามจริงๆนะ มึงแอบเป็นห่วงเขาขนาดนี้ แอบหวงเขาขนาดนี้ แอบน้อยใจเขาขนาดนี้… มึงเป็นแฟนพี่เขาหรอ”
ผมไม่รู้จะตอบยังไงเลยครับ จู่ๆก็เสียงหายได้แต่นั่งอมพะนำทำหน้ามึนใส่เพื่อนสนิทที่จากจริงจังกลายเป็นขบขัน จากขบขันมันเริ่มจะฟึดฟัดละ
แต่ก็นั่นสินะ… กูเป็นใคร…
แอบเป็นห่วงเขาขนาดนี้
“พี่ทำบ้าอะไรของพี่วะ! ทำไมต้องทำให้เป็นห่วง!”
ครั้งหนึ่งผมเคยตะโกนใส่หน้าเขา เพราะพี่โง่คนนั้นดันเมาแล้วขับจนรถชนเสา ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็ไม่ดีที่ผมต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายตอนเขาเข้าห้องฉุกเฉินและต้องมาตะโกนด่าเพราะหงุดหงิดเมื่อพี่มันตื่นมาขยิบตาให้ทั้งๆที่เพิ่งฟื้น
ไม่ดีเลยที่ห่วงออกนอกหน้า
อุตส่าห์เก็บเป็นความลับมาตั้งนาน
แอบหวงเขาขนาดนี้
“มีนัดสาวไม่ใช่หรอ ไปสิ”
ครั้งหนึ่งผมเคยพูดประโยคนี้ พูดแล้วเสียใจที่พูดซะเอง สุดท้ายแอบตามไปแอบดูพวกเขาเดทกัน หน่วงชะมัด
แอบน้อยใจเขาขนาดนี้
“พี่จะไปไหนก็ไปเลยนะ ไม่ต้องกลับมา ยังไงแบมมันก็ไม่ใช่คนสำคัญ”
ครั้งหนึ่งผมเคยเอ่ยประโยคนี้ หากแต่พูดกับตัวเองแทนที่จะพูดกับอีกฝ่าย
ถามจริงแบมแบม… เป็นแฟนพี่เขาเหรอ?
ก็นั่นน่ะสิ
พี่คนนั้นน่ะ พี่มาร์คน่ะ
แค่นึกถึงก็ใจสั่น
ถามว่าเป็นแฟนพี่เขาเหรอ
ได้แต่ตอบว่าอยาก
แต่ไม่เคยไปถึงจุดนั้นเสียที...
No comments:
Post a Comment