Wednesday, 26 April 2017

what if I said no? #offgun | 03



ผมหวังว่าคงไม่ใช่
สิ่งที่กำลังรู้สึกเนี่ย
ผมหวังว่าคงไม่ใช่

“...แล้วกูกับมึง ก็ไม่เคยเป็นอะไรกันเลยด้วย!”

ความเกรี้ยวกราดและคำปฏิเสธของอีกฝ่ายทำให้ผมน้อยใจจนน้ำตารื้น สองมือหยิบกระเป๋าก่อนสองขาจะพาตัวเองออกมาจากบริเวณนั้น

ไม่อยากเห็นหน้า… คือประโยคที่บรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้ดีที่สุด 


“คัท! ดีมาก”

เสียงพี่แชมป์กระชากผมออกจากภวังค์ของการเป็นโรม 

มันควรจะเป็นแบบนั้น…
แต่ทำไม…
น้ำตาแม่งไม่หยุดไหล…

พี่กวางเดินมาดูผมที่เดินหนีตามบทออกมาไม่ไกลมากแค่ให้พ้นเฟรมของกล้อง ผู้จัดการส่วนตัวมีสีหน้าค่อนข้างตกใจเมื่อเห็นว่าผมยังคงมีน้ำใสๆไหลรินออกจากดวงตาแดงก่ำและไม่มีทีท่าจะหยุดง่ายๆ


“กัน เป็นอะไร”

พี่กวางเข้ามากอดปลอบผมพร้อมลูบหลังไปด้วย ไม่รู้เพราะอินเกินไปรึเปล่าจึงทำให้ผมเป็นแบบนี้

ผมกับพี่ออฟเราตกลงกันไว้ว่าจะเล่นจริงผลักแรงจริงเจ็บจริงเพื่อความเนียนและความเข้าถึงบท แต่อะไรไม่รู้ดลให้ใจผมสะดุดกับไอ้คำที่ว่าเราไม่เคยเป็นอะไรกัน

สับสนว่าใจผมหรือใจโรม

“ไม่รู้อะ… อึก ...พี่กวาง กันหยุดร้องไม่ได้”

“เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรากับออฟเปล่าเนี่ย เมื่อกี๊ก็เล่นสมจริงมากนึกว่าทะเลาะจริงๆ”

“ไม่นะ อันนั้น… ฮึก.. ตกลงไว้ก่อน… แล้ว”

“ใจเย็นๆ หายใจเข้าช้าๆ ลึกๆ เดี๋ยวจะเจ็บหน้าอก”

“เฮ้ย! ไอ้กันเป็นไร”

แม่ง… กูไม่อยากได้ยินเสียงมึงอะพี่ออฟ
แค่เสียงมึงที่ก้องในหัวตั้งแต่เมื่อกี๊ก็มากพอแล้วนะเว่ย

“พี่กวาง.. ไล่มันไปที”

“ห้ะ”

ไม่ใช่แค่พี่กวางที่ตกใจ ไอ้พี่จุมพลก็ตกใจเช่นกัน
แต่เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยอธิบาย ถึงจะใจร้อนไปบ้างแต่พี่ออฟก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล เขาคงเข้าใจแหละ

“ป่าปี๊ไปไกลๆก่อนได้ปะ กันขอเวลา”

“ไรของมึงเนี่ย มากับกูเลยมา”

“เฮ้ย ใจเย็นๆดิทั้งคู่เลย”

โคตรรู้สึกขอบคุณพี่กวางที่เข้ามาห้าม

“อะไรพี่กวาง ออฟไม่ได้หงุดหงิดอะไรเลยนะ”

คนคิ้วขมวดจนจะเป็นปมทำเสียงอ่อนลงก่อนจะทำท่าเหมือนพยายามปรับอารมณ์ให้เย็น

“แล้วแกจะลากน้องไปไหน น้องมันยังน้ำตาไหลพรากๆเนี่ย”

“ขอเวลาออฟยี่สิบนาที กลับมาไอ้กันน้ำตาหยุดไหลชัวร์”

“แต่…”

“มึงอะไม่ต้องแต่แล้วไอ้กัน มากับกู”

“ง่ะ… พี่กวาง…”

“เชื่อใจกูดิกัน”

“...”

“เฮ้อ ยี่สิบนาทีนะ ถ้ากลับมาน้องแย่กว่าเดิมฉันเอาแกตายนะ”

“เออน่า จะดูแลอย่างดีเลย”

ผมใช้หลังมือข้างซ้ายปาดน้ำตาลวกๆระหว่างที่พี่ออฟจับข้อมือข้างขวาจูงผมไปที่รถ ผมรู้สึกถึงหางตาที่เหล่มามองสักพักและสปีดการเดินที่ลดลง ถ้าบอกว่าเขาสงสารที่ขาผมสั้นและเดินตามไม่ทันก็คงใช่

เออ ใช่เวลามาตลกไหม

“ขึ้นรถก่อน”

“...”

เราขึ้นมานั่งบนเบาะหลังโดยหันหน้าเข้าหากัน จริงๆแล้วแค่เขาหันหน้าเข้าหาผมน่ะนะและผมยังคงใช้หลังมือเช็ดน้ำตาต่อไป

“เอ้าตาบวมหมดละ จะถูให้หวยออกเลยมั้ย”

“...”

“เป็นอะไร”

“...ไม่รู้”

“กูเล่นแรงไปหรอ ไหนมองหน้ากันหน่อยดิ๊”

“เปล่า… ก็ตกลงกันไว้แล้ว… แต่..”

“บอกว่าเวลาคุยกันให้มองหน้าไง”

มือใหญ่เอื้อมมาประกบแก้มสองข้างของผมและบังคับให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา ตาเรียวฉายความไม่เข้าใจและความเป็นห่วงอันดูมากมายที่ผมไม่เข้าใจ

“ป่าปี๊จะเป็นห่วงกูอะไรขนาดนั้นวะ”

“พูดอะไรของมึง”

“ก็… ปล่อยๆไปเดี๋ยวกันก็หายเองแหละน่า”

“ก็เพราะเป็นมึงกูถึงเป็นห่วงเนี่ย”

พูดด้วยหน้าตาจริงจังขนาดนั้นหมายความว่าไง

“ป่าปี๊แหละพูดอะไรของมึง”

ผมหลบตาพี่ออฟก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอีกครั้งแต่โดนคนโตกว่าทำหน้าดุใส่และยกมือมาตีมมือผมแทน

“กูบอกว่าอย่าถูไง แดงหมดแล้ว”

“ยุ่งน่า”

“ลามปามละไอ้นี่”

ผมเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาผมกับพี่ออฟไม่เคยจ้องหน้ากันตรงๆแบบนี้เลย ไม่ใช่ในระยะใกล้ขนาดนี้ และไม่ใช่เวลาที่ผมเป็นกันพี่ออฟเป็นพี่ออฟ ไม่ใช่ในบทปิ๊กโรม

“นี่พี่ออฟ ปล่อยกันได้ยัง”

“ทำไม”

“ทำไมอะไร”

“ทำไมต้องปล่อย”

“เอ้า ก็หยุดร้องแล้ว”

“อย่าโง่ดิ”

“จะด่าทำไม”

“มึนจริงมึง กูเช็ดน้ำตาให้อยู่เนี่ย”

“...”

“...”

“เช็ดเองได้”

“ไม่ทันละ เสร็จละ อะไปกันได้ละ”

พูดจบร่างสูงก็ผละออกก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและเดินลิ่วๆกลับไปหาพี่กวางโดยมีผมเดินตามอยู่ห่างๆ

“โอเคยังกัน”

“ดีขึ้นละพี่กวาง”

“ขอบคุณซักคำไม่มีอะ”

“ออฟ”

พี่กวางปรามอีกคนที่ใช้สายตากวนๆมองผมอยู่

“ขอบคุณนะพี่ออฟ”

ไอ้ผมมันไม่ใช่พวกปากแข็งน่ะนะ ไม่เหมือนใครบางคน
พี่ออฟนิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับหน้ากวนกว่าเดิม เขายักไหล่และหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ

“เรากับออฟมีอะไรมั้ยเนี่ย”

พี่กวางกลับมาถามผมอีกรอบ เธอไม่ได้เค้นอะไรมากนักเพราะรู้ดีว่าผมเป็นคนปากไม่แข็งเท่าไหร่และจะบอกเองถ้าผมต้องการ

“ไม่มี”

ผมตะหงิดกับความคิดชั่ววูบของตัวเองที่ว่า
หรือว่าปัญหาคือการที่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา...

ความรู้สึกที่ไม่อยากเผชิญมากที่สุด

ก่อนที่ผมจะได้คิดต่อและเราจะได้คุยอะไรไปมากกว่านั้นเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกลมากนัก แน่นอนว่าคือเสียงของคนตัวสูงที่เพิ่งเดินออกไปไม่นาน

“จะกลับบ้านมั้ยห้ะไอ้กัน!”

ผมหันไปมองคนที่หน้านิ่วคิ้วขมวดท่ามกลางแดดร้อนของกรุงเทพ ไม่เข้าใจมันเลยจริงๆว่าจะตีท่าเยอะทำตัวดุทำหน้าหงุดหงิดไปถึงไหน

จริงๆแล้วพี่ออฟใจดีจะตาย
จะเก๊กไปเพื่อใคร

นั่นสิ เขาใจดีจะตาย
โดยเฉพาะเวลาอยู่กับผมน่ะนะ




/



ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้กันมันร้องไห้เพราะอะไร
ผมรู้แค่ว่าผมไม่ชอบน้ำตาของมัน
น้ำตาของโรมในฉากน่ะไม่อะไรหรอก ยังไงมันก็คือการแสดง แต่พอพี่แชมป์สั่งคัทแล้วไอ้กันยังไม่หยุดร้องนี่ดิ

โทษตัวเองโดยอัตโนมัติเลยว่ะ

ในหัวผมคิดแต่ว่า เฮ้ยนี่กูเล่นแรงไปหรอ นี่กูนอกบทเกินไปหรอ นี่กูทำให้มันเสียใจจริงๆหรอ นี่กูทำให้ไอ้กันมันร้องไห้จริงๆหรอวะ

ถ้าเป็นแบบนั้น… 
แม่งโคตรไม่น่าให้อภัยตัวเอง

ที่ผมลากมันไปในรถเพราะรู้ว่ามันจะอารมณ์เย็นขึ้นเมื่ออยู่ในที่เงียบๆ แล้วไอ้กันมันก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่งอแง เห็นแบบนี้มันก็ผู้ชายคนนึงแหละครับ ไม่ค่อยร้องไห้นักหรอก

ผมอยากจะกอดปลอบมัน
อยากจะพูดปลอบมันกว่านี้
แต่แม่งคือกูทำไม่เป็นจริงๆอะ

แค่เห็นน้ำตาของมันมือก็จะสั่นละ

“ก็เพราะเป็นมึงกูถึงเป็นห่วงเนี่ย”

ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดนะ
ปกติง้างปากยังไงผมก็เป็นคนปากแข็ง
ปากแข็งโดยเฉพาะกับความจริง



เออ
นั่นแหละ



จะไม่บอกหรอกว่าชอบมัน. 
ไม่บอกหรอกว่าชอบจนใจสั่นทุกครั้งที่มันหยอก

ไม่บอกหรอก
ไม่บอกเด็ดขาด


เพราะไอ้กันมันไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย
แม้แต่นิดเดียว. 

2 comments:

  1. แงงงงง บอกสิปาปี๊

    ReplyDelete
  2. จบแล้วเหรอ? มีอีกมั้ยอ่ะ ชอบบบบบบบบอยากอ่านอีก มีความออฟกันแรงมาก

    ReplyDelete